ჰოლივუდში ცოტა რეჟისორის სახელი თუ სარგებლობს ისეთი პატივისცემით კინომოყვარულებისგან, როგორიც დევიდ ფინჩერია. „მებრძოლთა კლუბიდან“ დაწყებული „ბენჯამინ ბატონის უცნაური შემთხვევით“ დამთავრებული, ოსკარზე ნომინირებული რეჟისორის ფილმოგრაფია სავსეა თანამედროვე კლასიკებით. გასაგებია, რომ როდესაც მან ყურადღება სატელევიზიო დეტექტიურ შოუებზე გადაიტანა „Mindhunter“-ის სახით, მოლოდინი უზარმაზარი იყო. რატომღაც, შედეგმა მაინც გადააჭარბა მათ და Netflix-ის ერთ-ერთ ყველაზე აღიარებულ ორიგინალურ პროექტად იქცა. „Mindhunter“ ფინჩერის მეორე თანამშრომლობა იყო Netflix-თან „ბანქოს სახლის“ შემდეგ. მიუხედავად იმისა, რომ მან ისეთი ფართო საზოგადოებრივი განხილვა არ გამოიწვია, როგორც მისმა წინამორბედმა, მან თანდათანობით მოიპოვა ერთგული ფანბაზა. ეს ერთგულება ერთი მთავარი ფაქტორიდან მომდინარეობს: ფინჩერის მტკიცე ხელმძღვანელობით, „Mindhunter“-მა არც ერთი ცუდი ეპიზოდი არ წარმოადგინა მთელი თავისი არსებობის მანძილზე. დეტექტიური სერიალისთვის ასეთი თანმიმდევრულობა თითქმის წარმოუდგენელია. ჟანრის განმსაზღვრელი შოუებიც კი წაბორძიკდებიან, იქნება ეს შემავსებელი სიუჟეტური ხაზები, არათანაბარი პერსონაჟები თუ ტონალური შეცდომები. მაგრამ არა „Mindhunter“. ორ მჭიდროდ კონსტრუირებულ სეზონში მან შეინარჩუნა სტანდარტი, რომელსაც კრიმინალური დრამების უმეტესობა მხოლოდ ისწრაფვის — და დევიდ ფინჩერის ზედმიწევნითი ზედამხედველობა გადამწყვეტი ინგრედიენტი აღმოჩნდა. ორ სეზონსა და 19 ეპიზოდში „Mindhunter“-ის ხარისხი არასოდეს დაცემულა. ეს საოცარი მიღწევაა ნებისმიერი სატელევიზიო შოუსთვის, მით უმეტეს, ნელი ტემპის კრიმინალური დრამისთვის, რომელიც ძირითადად საუბრებზეა აგებული. საპილოტე ეპიზოდიდან მოყოლებული, სერიალი ამკვიდრებს ტონს და უარს ამბობს მის კომპრომისზე. სიუჟეტი მიჰყვება FBI-ის აგენტ ჰოლდენ ფორდს (ჯონათან გროფი), რომლის ცნობისმოყვარეობა კრიმინალური ფსიქოლოგიის მიმართ მას შეუცნობელ ტერიტორიაზე უბიძგებს. ვეტერან აგენტ ბილ ტენჩთან (ჰოლტ მაკკალანი) და ფსიქოლოგ ვენდი ქართან (ანა ტორვი) ერთად, ჰოლდენი იწყებს პატიმრობაში მყოფი სერიული მკვლელების ინტერვიუირებას, რათა გაიგოს, როგორ აზროვნებენ ისინი. წინაპირობა მარტივია. შესრულება უნაკლოა. დეტექტიური შოუების უმეტესობა საბოლოოდ მეორდება. საქმეები ერთმანეთში ირევა. შოკისმომგვრელი ღირებულება ცვლის შინაარსს. გვერდითი სიუჟეტები სავალდებულოდ გვეჩვენება. „Mindhunter“ ყველა ამ ხარვეზს თავიდან აცილებს იმით, რომ უარს ამბობს თემის სენსაციურად წარმოჩენაზე. ინტერვიუები შემაშფოთებელია არა გრაფიკული დეტალების გამო, არამედ იმიტომ, რომ ისინი მშვიდად, ანალიტიკურად ვითარდება. „Mindhunter“-ის საუკეთესო ეპიზოდები გვიჩვენებს, თუ როგორ აბალანსებს დევიდ ფინჩერის სერიალი პერსონაჟების განვითარებას საგამოძიებო იმპულსთან. თუმცა, „Mindhunter“-ის ყველაზე სუსტი ნაწილებიც კი უმაღლესი დონის პრესტიჟულ ტელევიზიას წარმოადგენს. ყველაზე წყნარი ეპიზოდებიც კი აღრმავებს ფსიქოლოგიურ დაძაბულობას ან მნიშვნელოვნად ავითარებს ცენტრალურ ტრიოს. ასევე უნდა აღინიშნოს, რომ „Mindhunter“ სარგებლობს თავისი შეზღუდული მოცულობით, მიუხედავად იმისა, თუ რამდენი ფანი ითხოვს მე-3 სეზონს. მხოლოდ 19 ეპიზოდით, ნარატივი არასოდეს ხდება მოსაწყენი. ყოველი სიუჟეტური ხაზი მიზანმიმართულია. შედეგად მივიღეთ ორსეზონიანი სერიალი, რომელიც უფრო გულმოდგინედ შექმნილ 19-საათიან ფილმს ჰგავს, ვიდრე ტრადიციულ პროცედურულ შოუს. მიუხედავად იმისა, რომ მისმა გრძელვადიანმა წარმატებამ ბევრი გააკვირვა, „Mindhunter“ უბრალოდ არ მომხდარა. დევიდ ფინჩერი ამ პროექტს ჯერ კიდევ 2010 წელს ავითარებდა, გაცილებით ადრე, სანამ ის Netflix-ის სერიალად იქცეოდა. მისი დიდი ხნის გატაცება კრიმინალური ფსიქოლოგიით, რაც აშკარად გამოჩნდა 2007 წლის „ზოდიაქოში“, მას ამ ისტორიის ხელმძღვანელობისთვის უნიკალურად შესაფერისს ხდიდა. დევიდ ფინჩერმა „Mindhunter“-ის მრავალი ეპიზოდი გადაიღო, მათ შორის საპილოტე, და დაამკვიდრა ვიზუალური და ტონალური სტილი მთელი სერიალისთვის. მისი ხელწერა ყველგან იგრძნობა: კონტროლირებადი კამერის მოძრაობები, მდუმარე ფერების პალიტრა და კადრირებისადმი თითქმის დამახრჩობელი ყურადღება. ციხის მაგიდასთან გამართული უბრალო საუბრებიც კი დაძაბულობითაა სავსე. ნაკლები შემოქმედებითი ძალის პირობებში, „Mindhunter“ შესაძლოა სენსაციალიზმში გადასულიყო. ამის ნაცვლად, ფინჩერმა თავშეკავებაზე გააკეთა აქცენტი. ძალადობა უფრო ხშირად განიხილება, ვიდრე ნაჩვენებია. საშინელება მკვლელების სიტყვების ბანალურობაშია და არა გრაფიკულ გამოსახულებებში. ეს არჩევანი სერიალს შემზარავ ავთენტურობას ანიჭებს. დევიდ ფინჩერი ასევე მოითხოვდა დეტალების არაჩვეულებრივ დონეს. დროის შესაბამისი დეკორაციებიდან დაწყებული, შესრულების დახვეწილ ნიუანსებამდე, არაფერია დაჩქარებული. 1970-იანი წლების ბოლოსა და 1980-იანი წლების დასაწყისის გარემოება ჩამთრევია ყოველგვარი ზედმეტი პომპეზურობის გარეშე. საწარმოო დიზაინი მხარს უჭერს ნარატივს და არ აშორებს მას ყურადღებას. ამ კინემატოგრაფიულმა მიდგომამ „Mindhunter“ სტანდარტულ დეტექტიურ სატელევიზიო შოუებზე მაღლა აიყვანა. ის მარადიულად იგრძნობა, არ არის მიბმული კრიმინალური დრამის გარდამავალ ტენდენციებზე. მრავალი თვალსაზრისით, ის ფინჩერის სტილის ყველაზე წმინდა გამოხატულებას წარმოადგენს მისი ფილმების გარეთ. Netflix-ის მრავალი სამეცნიერო ფანტასტიკური და ფენტეზის ჰიტისგან განსხვავებით, როგორიცაა „უცნაური ამბები“ (Stranger Things), „ვან პისი“ (One Piece) ან „ვესელი“ (The Witcher), „Mindhunter“-ს არ დასჭირვებია CGI არსებების ან ფენტეზის ბრძოლებისთვის ფულის დახარჯვა. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ რეალობაზე იყო დაფუძნებული, ის მაინც საოცრად ძვირი აღმოჩნდა. გავრცელებული ინფორმაციით, ეპიზოდის ბიუჯეტი 8-10 მილიონი დოლარი (Alibaba-ს ცნობით) ასახავს მის ამბიციას, მაგრამ ასევე ხსნის, თუ რატომ არ გამოსულა „Mindhunter“-ის მე-3 სეზონი ჯერ კიდევ. პერიოდის ავთენტურობა იაფი არ არის. დეტალურმა კოსტიუმებმა, საგულდაგულოდ აგებულმა დეკორაციებმა და ზედმიწევნითმა ლოკაციების შერჩევამ ხარჯები გაზარდა. დაუმატეთ დევიდ ფინჩერის ცნობილი მომთხოვნი საწარმოო სტილი, რომელიც ხშირად მოიცავს მრავალჯერად გადაღებას და გაფართოებულ პოსტ-პროდუქციას, და „Mindhunter“-ის ბიუჯეტი სწრაფად გაიზარდა. თავად ფინჩერ