ფილმი „დიაბოლიკი“ (Diabolic) ცდილობს იყოს ამაღლებული, A24-ის დონის რელიგიური საშინელებათა ნამუშევარი, მაგრამ სინამდვილეში ის მხოლოდ მორიგი არარეალიზებული, სისხლით გაჟღენთილი შესაძლებლობაა პერსონაჟებისთვის, რომ აშკარად სულელური ქმედებები ჩაიდინონ და ამით შიშის მომენტები შეინარჩუნონ. ეს ავსტრალიელი რეჟისორის, დენიელ ჯ. ფილიპსის (Daniel J. Phillips) დაგვიანებული მეორე ნამუშევარია, რომლის კარიერული სტრატეგია ჯერჯერობით სხვადასხვა რელიგიაზე დაფუძნებული საშინელებათა ფილმების გადაღებას გულისხმობს. მისი წინა ფილმი, 2009 წლის საშუალო, მაგრამ პერსპექტიული „გაღვიძებული“ (Awoken), კათოლიციზმის ძლიერ გავლენას ატარებდა, ხოლო „დიაბოლიკის“ ამოსავალი წერტილი მორმონთა რწმენაა — რომლის საკმაოდ იდუმალი ბუნება, როგორც ჩანს, ხელსაყრელი იქნებოდა რელიგიური საშინელებათა ჟანრისთვის. თუმცა, მთელი ეს პირქუში საუბარი „უხუცესებზე“ და „მარადიულ ქებაზე მეფე ემანუელსთვის“ ნაკლებად ემსახურება მორმონიზმის ან ზოგადად რელიგიური ექსტრემიზმის შესწავლას, ვიდრე უბრალოდ განწყობის შექმნასა და ზედმეტად ნაცნობი შიშის მომენტებისთვის მომზადებას. ფილიპსი, რომელმაც სცენარი მაიკ ჰარდინგთან (Mike Harding) ერთად დაწერა, მხოლოდ ყველაზე ფუნქციონალურ დიალოგებს გვთავაზობს და ჟანრის სხვადასხვა ტროპებით — მათ შორის შეპყრობილობითა და ბოროტი ჯადოქრებით — თამაშობს ისე, რომ მათ ერთიანი, გასაგები სამყაროს შესაქმნელად არ აერთიანებს. და როდესაც ფილმის მიერ ჰომოსექსუალიზმის მიმართ მორმონთა საზოგადოების დამოკიდებულების ასახვასაც გავითვალისწინებთ, ფილიპსის ჟანრულ ტროპებზე დამოკიდებულება მართლაც ხელიდან გაშვებულ შესაძლებლობად გვეჩვენება. ფილმი თავის უსახურ, მაგრამ ლამაზ მსხვერპლთა გმირებს, რომლებსაც შესანიშნავი ელიზაბეტ კალენი (Elizabeth Cullen) ხელმძღვანელობს, უგუნურ გადაწყვეტილებებს აღებინებს, მაშინ როდესაც ფილიპსი (ძალიან) ნელა აგროვებს დაძაბულობას მის გარდაუვალ, სისხლიან დასასრულამდე. „დიაბოლიკი“ საუკეთესოდ შეეფერება საშინელებათა ჟანრის იმ ფანებს, რომლებიც ადვილად კმაყოფილდებიან რამდენიმე „ჯამფ-სქეარით“ და შემზარავი მკვლელობებით — რადგან, მიუხედავად „დიაბოლიკის“ ფუნდამენტალიზმსა და რელიგიურ ექსტრემიზმზე საუბრისა, მხოლოდ ამას მიიღებენ. საწყისი ტიტრების თანახმად, რომელიც თემით გულწრფელ ინტერესს აჩვენებს, ფუნდამენტალისტი უკანასკნელი დღეების წმინდანების მხოლოდ დაახლოებით 10 000 ჩრდილოეთ ამერიკელი წევრია, რომელიც მორმონთა განშტოებად არის აღწერილი, მრავალცოლიანობასა და არასრულწლოვანთა ქორწინების ნებართვას პრაქტიკობს. კალენი თამაშობს ელისს (Elise), მხატვარს, რომელიც 10 წლით ადრე გაირიცხა ჯგუფის საზოგადოებიდან და მას შემდეგ აწუხებს მზარდი ძალადობრივი გათიშვები, რაც მის გამგები მეგობარ ბიჭს, ადამს (ჯონ კიმ, John Kim) აშფოთებს. მსოფლიოს უარესი თერაპევტი ვარაუდობს, რომ ელისი ეკლესიაში გატარებული დროის ჩახშობილი მოგონებებით იტანჯება და ის უნდა დაბრუნდეს იზოლირებულ ქოხში, სადაც მოინათლა, რათა თავის გადაუჭრელ ტრავმას შეხვდეს. საწყალი, დაუცველი უდანაშაულოები საშინელ ტყეში – ეს არის გაცვეთილი, საშინელებათა ფილმის კლიშე, რომლის შეცვლასაც ფილიპსი არც კი ცდილობს. და როდესაც ელისი — ადამთან და მის საუკეთესო მეგობარ გვინთან (მია ჩალისი, Mia Challis) ერთად — უბრუნდება მისი ათწლიანი ტანჯვის პოტენციურ წყაროს, სცენარი არასოდეს აძლევს მას საშუალებას, რომ თავისი გრძნობები გამოხატოს, რაც ჩვენ არ გვაძლევს შესაძლებლობას, მას თანავუგრძნოთ ან მის პრობლემებზე დავფიქრდეთ. ფილიპსს ურჩევნია, მისი პერსონაჟები ჟანრის მოლოდინების შესაბამისად მოქმედებდნენ, რაც მტკივნეულად ცხადი ხდება მას შემდეგ, რაც ტრიოს ფუნდამენტალისტები ჰაირუმი (რობინ გოლდსვორთი, Robin Goldsworthy) და ალმა (ჟენევიევ მუი, Genevieve Mooy) ხვდებიან. ისინი აწყობენ ცერემონიას, სადაც ელისი და, რატომღაც, ადამი და გვინი, ძლიერ ჰალუცინოგენს იღებენ, რათა ელისის დაფარული ტრავმა გაიხსნას. როდესაც ის სიზმრის მსგავს მდგომარეობაში ვარდება, ის სისხლს აღებინებს და იხსენებს მის გაღვიძებულ სექსუალურ ლტოლვას ეპისკოპოსის ქალიშვილის, კლარას (ლუკა ასტა სარდელის, Luca Asta Sardelis) მიმართ. მას შემდეგ, რაც ალმა ელისის პირიდან უზარმაზარ თმის გროვას ამოიღებს, ელისს ეუბნებიან, რომ „ავადმყოფობა აღარ შეგაწუხებს“, რაც, რა თქმა უნდა, სიმართლისგან შორს არის. „დიაბოლიკს“ შეიძლება აკლდეს სიუჟეტი და დიალოგები, მაგრამ მას ერთი უპირატესობა აქვს: ის მშვენივრად გამოიყურება. ფილიპსი, ოპერატორ მაიკლ ტესარისთან (Michael Tessari) ერთად, კადრებს მაქსიმალური შემზარავობისა და დაძაბულობისთვის აწყობს, თანაც გვთავაზობს მდიდარ და სუფთა ექსტერიერებს. მონტაჟორი შონ ლაჰიფი (Sean Lahiff) დრამას ნელ-ნელა აშენებს — რაც უკეთ იმუშავებდა, თუ ამ პერსონაჟებიდან რომელიმეზე ვიზრუნებდით — გააფთრებულ დასასრულამდე, სადაც მფრინავი სხეულები და გატეხილი ძვლები ფილმის ერთადერთ სიურპრიზს გვთავაზობს. ვიზუალს კომპოზიტორ უილ სპარტალისის (Will Spartalis) გულისამაჩუყებელი სიმებიანი მუსიკა ამაგრებს, რომელიც საშინელებათა ფილმის მუსიკას თავიდან არ იგონებს, მაგრამ საჭირო შიშს ნამდვილად გვგვრის. ფილიპსი ზღვრამდე ჭიმავს ჟანრის შესაძლებლობას, მაყურებელი თამაშში შეინარჩუნოს, მიუხედავად იმისა, რომ პერსონაჟები ობიექტურად სასაცილო გადაწყვეტილებებს იღებენ. ცერემონიის შემდეგ, სავარაუდოდ განკურნებული ელისი გადაწყვეტს, არ დაბრუნდეს ცივილიზაციაში. ბუნებრივია, მას ურჩევნია, რომ ტრიო საეჭვო კარავში დაიძინოს იმ საშინელი, იზოლირებული ქოხის გარეთ, სადაც მათ ახლახანს მიიღეს საშიში ჰალუცინოგენი, რამაც მას სისხლი ააღებინა. ეს ფილიპსს უამრავ დროს უტოვებს, რათა გამოიყენოს ძელზე გაყრილი მკვდარი ცხოველები, მკვდარი მანქანის აკუმულატორი და ურთიერთობის მოულოდნელი შემობრუნება. ფილიპსი, ფაქტობრივად, ელისის პერსონაჟის ყველაზე საინტერესო ნაწილებს — მის სექსუალურ იდენტობასა და რელიგიური ფუნდამენტალისტების მიერ მის დაზარალებას — იღებს და მათ იაფფასიანი საშინელებათა ფილმის შიშების საწვავად აქცევს. ის ასევე უპასუხოდ ტოვებს ზოგიერთ კითხვას.