ელექტრული შესრულების ძალა: გორ ვერბინსკის „Good Luck, Have Fun, Don’t Die“ სიდნი ლუმეტის „Dog Day Afternoon“-ის კვალდაკვალ

გორ ვერბინსკის ფილმის, „Good Luck, Have Fun, Don’t Die“ ყველაზე „ელექტრული“ და დაძაბული ნაწილი დასაწყისშივე გვხვდება. გახსნის წუთებში, სემ როკუელის უსახელო პერსონაჟი სასადილოში შედის, აცხადებს, რომ მომავლიდანაა და შეშფოთებულ სტუმრებს აცნობებს, რომ სამყარო ხელოვნური ინტელექტის გამოწვეული აპოკალიფსის ზღვარზეა და მას მათი დახმარება სჭირდება სიტუაციის გამოსასწორებლად. როკუელი სწრაფად და ხმამაღლა ლაპარაკობს, როგორც ადამიანი, რომელსაც ეს სიტყვა ათობითჯერ აქვს ნარეპეტიციები, რადგან, ფილმის ლოგიკით, მას ნამდვილად აქვს. სცენა სასაცილო, დაძაბული და სულ უფრო შემაშფოთებელი ხდება, რადგან ის აგროვებს გართულებებს და მაყურებელს ველური მოგზაურობისთვის ამზადებს. ვერბინსკიმ, რომელიც ათწლეულის განმავლობაში თავის პირველ ფილმს იღებს, განაცხადა, რომ ეს გახსნა პირდაპირ შთაგონებული იყო სიდნი ლუმეტის 1975 წლის კლასიკური დრამით „Dog Day Afternoon“ („ძაღლური შუადღე“). ორივე ფილმი ეყრდნობა ერთ, არაპროგნოზირებად შესრულებას, რომელიც შეზღუდულ სივრცეში ვითარდება. და ორივე რეჟისორს ესმის, რომ სწორი ენერგიის მქონე მსახიობს შეუძლია ოთახის კონტროლი და ფილმის საკუთარი ნების მიხედვით წარმართვა. „Dog Day Afternoon“ მაყურებელს ბრუკლინის ბანკში ტოვებს სონისთან (ალ პაჩინო) და სალთან (ჯონ კაზალი) ერთად, როდესაც წარუმატებელი ძარცვა მთელი დღის მძევლების აყვანის ოპერაციად იქცევა. ფილმი არ ეყრდნობა რთულ სიუჟეტურ ხაზებს ან ქორეოგრაფიულ სამოქმედო სცენებს დაძაბულობის შესანარჩუნებლად. ნაცვლად ამისა, ის სონის საუბრისთვის ადგილს აძლევს, სალი კი ნერვიულად იმალება უკან. ფილმის ენერგია პაჩინოსგან მოდის, რომელიც კადრში მოძრაობს და კამათობს, მოლაპარაკებებს აწარმოებს, თამაშობს და ხშირად ერთ ამოსუნთქვაში იწვევს მოვლენების ესკალაციას. ეს პაჩინოს ერთ-ერთი საუკეთესო შესრულებაა, სადაც ის სონის თამაშობს როგორც ადამიანს, რომელსაც ესმის, რომ ყურადღება ძალაუფლებაა. ის განაგრძობს საუბარს სიტუაციაზე კონტროლის შესანარჩუნებლად. დროთა განმავლობაში, მისი სიტყვიერი შეტევა ცვლის სიტუაციას; ვითარდება სტოკჰოლმის სინდრომი და მძევლებს თანაგრძნობა უჩნდებათ თავიანთი გამტაცებლის მიმართ. ფილმის ცნობილი „ატიკას“ სცენის შემდეგ, ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვანი სცენებიდან, სადაც სონი ბანკის კედლებს გარეთაც აგრძელებს თავის „შესრულებას“, დამთვალიერებლები მას მხარს უჭერენ, მედია ცირკი კი იზრდება. დანაშაული სანახაობად იქცევა, რომლის ცენტრშიც სონია, რომელიც ბრბოს ენერგიით იკვებება და სანაცვლოდ რაღაცას უკან უბრუნებს. „ნათლიადან“ „ნაიარევ სახემდე“ და „ცხელებამდე“ — ეს არის Collider-ის რეიტინგი ალ პაჩინოს საუკეთესო ფილმებისა. ლუმეტი კამერას ახლოს იჭერს, სივრცეებს ვიწროდ აჩვენებს და პაჩინოს ცენტრში აყენებს. დაძაბულობა წარმოიქმნება იმაზე ფიქრით, თუ რამდენად შორს წავა სონი და როდის იქნება მისი შემდეგი სიტყვა ის, რაც მის დაცემას გამოიწვევს. პაჩინოს შესრულება ელექტრონულია, მსახიობი თავს უშვებს თავის ყველაზე ვულკანურ იმპულსებს, ამავე დროს კი წყნარდება ფილმის უფრო მშვიდ მომენტებში, განსაკუთრებით იმ მომენტში, როდესაც სონი თავის საყვარელს, ლეონს ურეკავს. ფილმი ტრაგიკული რეალურ ცხოვრებაში არსებული დასასრულისკენ მიემართება, მაგრამ მისი ძალა მოდის იმის ყურებიდან, თუ როგორ ფართოვდება შესრულება მანამ, სანამ ის კადრს არ გასცდება. „Dog Day Afternoon“ სამოცდაათიანი წლების ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმია და ერთ-ერთი საუკეთესო ძარცვის შესახებ გადაღებული ფილმი, დიდწილად პაჩინოს საკულტო ნამუშევრის წყალობით. ვერბინსკი „Dog Day Afternoon“-ის ფეთქებად ბირთვს იღებს და მას სამეცნიერო ფანტასტიკის პრიზმაში ატარებს „Good Luck, Have Fun, Don’t Die“-ისთვის. როკუელის პერსონაჟი სასადილოში ისეთივე მბრძანებლური ტონით შედის, როგორიც სონის ბანკში, კრიმინალურ სასოწარკვეთას აპოკალიფსური გადაუდებელი აუცილებლობითა და უჩვეულო იუმორით ცვლის. ის ჩამოთვლის სახელებს, მოგონებებსა და მომავალ შედეგებს, ამტკიცებს, რომ იცნობს ამ ადამიანებს, რადგან მათთან ერთად იბრძოდა და კინაღამ დაიღუპა მსოფლიოს გადარჩენის ასობით მცდელობაში. სცენის გაწელვისას, სკეპტიციზმი განგაშად იქცევა. პერსონალი პოლიციას იძახებს და ხელისუფლება ჩნდება. მიუხედავად იმისა, რომ სასადილოს სტუმრების უმრავლესობა გაოგნებული და შეშფოთებულია მამაკაცით (გასაგებია, რადგან მას ბომბი აქვს მიმაგრებული და გიჟების თავშესაფრიდან გაქცეულს ჰგავს), სხვები მისმა ცოდნამ და ნაცნობობამ იზიდავს. როკუელი თავის შესრულებას ყურადღების ცენტრში სუფთა იმპულსით აქცევს, აგებს იმ უცნაურ ენერგიას, რომელმაც ის საყვარლად აქცია. პაჩინოს მსგავსად, ის გამოწვევას უგზავნის თავის გამტაცებლებს, ისევე როგორც მაყურებელს, გადაწყვიტონ, არის თუ არა ეს კაცი ბრწყინვალე, შეშლილი, თუ ორივე ერთად, და ფილმი სარგებლობს მისი მანიაკური თავდაჯერებულობით. სცენა ენერგიით, მიზნითა და იუმორით ელავს. ის დაძაბული, გასართობი და ამბის დასაწყებად შესანიშნავი საშუალებაა, და ფილმის მრავალი მიმოხილვა როკუელის შესრულებას აღიარებს. როდესაც ფილმი საბოლოოდ გადადის თვითმყოფად ისტორიების სერიაში, ეს „შელოცვა“ ირღვევა. „Good Luck, Have Fun, Don’t Die“ რჩება მხიარული და ინოვაციური, მაგრამ ის ვეღარასოდეს იბრუნებს თავისი გახსნის კლაუსტროფობიულ მიმზიდველობას ან უნიკალურ ფოკუსს. ნაწილობრივ ეს იმიტომ ხდება, რომ ფილმი იმდენად დატვირთულია იდეებითა და სურათებით, რომ აფეთქების რისკის ქვეშაა, მაგრამ ნაწილობრივ ისიც, რომ გახსნამ ისეთი მაღალი ზღვარი დააწესა, რომლის მიღწევაც ფილმის დანარჩენ ნაწილს აღარ შეეძლო. „Dog Day Afternoon“ თავის ინტენსივობას თითქმის მთელი ხანგრძლივობის განმავლობაში ინარჩუნებს, მაშინ როდესაც „Good Luck, Have Fun, Don’t Die“ მას საწყის წერტილად იყენებს და არა შაბლონად. მიუხედავად ამისა, ვერბინსკის ჟესტი ლუმეტის მიმართ აჩვენებს, თუ რამდენად აფასებს ის როკუელის შესრულებას თავისი უცნაური, ხელოვნური ინტელექტის საწინააღმდეგო სამეცნიერო ფანტასტიკა-კომედიის წინ წასაწევად, რასაც ის ფრენჩაიზის დასაწყისად იმედოვნებს.