კლასიკური რომანის სხვა ნებისმიერ ბოლოდროინდელ ადაპტაციაზე მეტად, ემერალდ ფენელს წიგნისადმი ღალატს ჰერეტიკოსივით ედავებიან. რატომ? ეს სტატია შეიცავს „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ სპოილერებს (ასევე „ფრანკენშტეინისა“ და „დიუნის“). ემერალდ ფენელის დამოკიდებულება ემილი ბრონტეს მიმართ, როგორც ჩანს, გაუცხოებული და შორეულია. მილენიალი იკონოკლასტი, რომელმაც ოდესღაც „სალტბერნში“ ბარი კეოგანი თავისი დაკარგული სიყვარულის საფლავთან ინტიმურ მომენტში გადაიღო, ერთი შეხედვით, იდეალური იქნებოდა ინგლისელი ავტორის მრავალთაობიანი დეგრადაციის აღწერისთვის. რა არის „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“, თუ არა რამდენიმე დიდი სახლის ნელი ნგრევის ღვთისგან დანახული ხედი, რომელიც სრულდება, როდესაც ბაირონული ანტიგმირი ჰითკლიფი ასევე თხრის თავისი დიდი სიყვარულის ნეშტს? ეს არის წარსულზე მჭიდროდ მიბმა, სანამ მასთან ერთად მიწაში არ აღმოჩნდები. თუმცა, რაც საკვირველია, ეს არ არის ის ფილმი, რომლის გადაღებაც ფენელმა აირჩია. როგორც თავდაპირველად მიანიშნეს კინორეჟისორმა და Warner Brothers-მა, სატიტულო ციტატების მხიარული დაბრუნებით პოსტერებზე, რომლებიც ოქროს ხანის ჰოლივუდის სარეკლამო დეპარტამენტებს უყვარდათ – გაიხსენეთ „ქარწაღებულნი“ (1939), Warner-ის საკუთარი „კასაბლანკა“ (1942) ან უილიამ უაილერის „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ დაახლოებით 1939 წელს – ეს „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ არის უაპელაციო ხელახალი ინტერპრეტაცია; გადახრა; პირდაპირი გადაფასებაც კი, რომელმაც ბრონტეს ისტორიის ძირითადი მონახაზი აიღო და ისე გადააკეთა ნარატივში, რომელიც უკეთ წარმოაჩენდა იმ თემებს, რომელთა შესწავლაც ფენელს სურდა: ვნება, სიყვარული და თავისუფალი სულის მაქსიმალისტური ექსტაზი. ფილმის ჩემს მიმოხილვაში აღვნიშნე, რომ ის ნაკლებად ჰგავს მე-19 საუკუნის ისტორიას ტრაგიკულ ლტოლვასა და ჩახშობილ სურვილებზე, რომლებიც სიძულვილში გადაიზარდა, და უფრო მეტად მოზარდის ოცნებას, რომელიც კეიტ ბუშის სიმღერა „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ მოსმენისას (ასევე ბრჭყალებით) წიგნის შინაარსის წარმოდგენისას ჩნდება. ეს, როგორც ჩანს, არც ისე შორს იყო სიმართლისგან. რამდენიმე ინტერვიუში ფენელმა ისაუბრა იმაზე, რომ რომანი 14 წლის ასაკში წაიკითხა და მისმა ზემოქმედებამ მის გონებაზე შეცვალა. მან ისიც კი თქვა: „ვფიქრობ, ის, რაც მახსოვდა, რეალურიც იყო და არარეალურიც. ამიტომ, მასში არის გარკვეული სურვილების ასრულება, და იყვნენ მთელი პერსონაჟები, რომლებიც თითქოს დამავიწყდა ან გავაერთიანე.“ ფენელის ფილმის დიდი ნაწილი შეგნებულად მოგვაგონებს ცხელებისგან გამოწვეულ სიზმარს და ძველი კინოკლასიკის ხელოვნურობას. მასში არის ძველი ჰოლივუდის ელემენტები, მაგრამ ასევე სიურრეალიზმის, გერმანული ექსპრესიონიზმის ნაწილები და გამოსახულებები, რომლებიც ნახავდა თავის ადგილს ზემოხსენებული კეიტ ბუშის მუსიკალურ ვიდეოში. და მიუხედავად იმისა, გიყვართ თუ არა ფენელის ხელოვნურობის დახვეწილი გრძნობა, თუ მიგაჩნიათ ის გამარტივებულად, რადგან ის განადიდებს რომანს ორ ადამიანს შორის, რომლებიც ნამდვილად საშინელები რჩებიან – კეტი კვლავ მარტა რობის მიერ საკუთარ თავზე შეყვარებული ამაოებით არის განსახიერებული, ხოლო ჯეიკობ ელორდის ჰითკლიფი პირქუშად არის შეპყრობილი თავისი წყენითა და სიძულვილით ყველას მიმართ – ეს მაინც ხელოვნების ღირებული ნიმუშია არტისტისგან, რომელიც საკუთარ მუზებს მისდევდა. მიუხედავად ამისა, იმდენი კრიტიკა, რაც მე მინახავს „ქარიშხლიანი უღელტეხილი 2026-ისა“ და კონკრეტულად ფენელის მიმართ, ნაკლებად ეხება იმას, რაც მან ეკრანზე განათავსა, ვიდრე იმას, რაც მან გამოტოვა. აღსანიშნავია, რომ არსებობს ხელიდან გაშვებული შესაძლებლობები. მოთხრობის ცენტრალური მოჩვენებათა ისტორიის ჩარჩოს დაკარგვა კეტისა და ჰითკლიფის განწირულ და დაწყევლილ სასიყვარულო ისტორიას ართმევს მის ეთერულ ხიბლს, ისევე როგორც ირიბ გარყვნილებას. ასევე, მიუხედავად იმისა, რომ ჰითკლიფის რასობრივი წარმომავლობა განზრახ ბუნდოვანია წიგნში, ჰითკლიფის უარი, გამოჩენილიყო როგორც „სხვა“ აღქმული შემცვლელი მიწის მფლობელი ინგლისელი ჯენტრიის მკაცრ საზღვრებში, მოთხრობას ართმევს მე-19 საუკუნის იმპერიულ სურვილებსა და შფოთვას, რომლებიც ბრონტემ გამოიყენა. მიუხედავად იმისა, რომ ავსტრალიელი ელორდის ჰითკლიფი აბსოლუტურად თეთრკანიანია, ფენელი საინტერესოდ იყენებს „ფერის მიმართ უსინათლო კასტინგის“ მიდგომას იმ პერსონაჟების მიმართ, რომლებიც ჰითკლიფს სიცივეში გააგდებდნენ: მდიდარი არისტოკრატი ედგარ ლინტონი (შაჰზად ლატიფი) და ნელი (ჰონგ ჩაუ). ეს უკანასკნელი არის კეტის მოახლე და სანდო პირი, რომელიც, ფენელის ინტერპრეტაციით, ისეთივე ორპირი აღმოჩნდება, როგორც მათგან ნებისმიერი. სინამდვილეში, ეს ნელია, ვინც მიზანმიმართულად ღალატობს კეტისა და ჰითკლიფის ნდობას სხვადასხვა მომენტში. თუმცა, ეს ცვლილება აშკარად არ იწვევს რაიმე კომენტარს ბრიტანეთში რასის აღქმაზე იმპერიალიზმის მწვერვალზე. პირიქით, როგორც ჩანს, ის შექმნილია იმისთვის, რომ ფილმი შორეული ზღაპრის სფეროში გადაიყვანოს, სადაც ის ისეთივე განქორწინებულია ისტორიული დროისა და ადგილისგან, როგორც კეტის ღრმა დეკოლტეები. ცვლილებების კრიტიკა ან მათი უარყოფითად შეფასება სამართლიანია. მაგრამ ამ „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ ირგვლივ არსებული დისკუსიის უმეტესი ნაწილი, როგორც ჩანს, კონკრეტულად პირადი წყენიდან მოდის, რომ ცვლილებები საერთოდ არსებობს. ნარატივი ნაკლებად ეხება იმას, კარგი ფილმი გადაიღო თუ არა ფენელმა, და უფრო მეტად იმას, რომ მას ჰქონდა გამბედაობა, გადაეღო ფილმი საკუთარი გემოვნებით და არა ინგლისური ლიტერატურის დეპარტამენტების. „ყველას სძულს „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ ახალი ტრეილერი, და აი, რატომ“, – გამოაქვეყნა The Spinoff-მა ფილმის გამოსვლამდე ხუთი თვით ადრე.