ემერალდ ფენელის, მისივე აღიარებით, 'ზღვისიქითა უღელტეხილის' თავისუფალი ადაპტაცია უფრო კინორეჟისორის პირველ შთაბეჭდილებებს ეფუძნება ემილი ბრონტეს ერთადერთ რომანზე, ვიდრე ნაწარმოების ერთგულ რეინტერპრეტაციას წარმოადგენს. უკვე სათაურიც ბრჭყალებშია ჩასმული; რეჟისორი, თითქოს, ამბობს: 'ნუ მიიღებთ ამას სერიოზულად, ეს უბრალოდ ისაა, რასაც მე ვგრძნობ'. ამ მიდგომის ხაზგასასმელად, ლაინუს სენდგრენის კინემატოგრაფია ტაქტილურ შეგრძნებებზეა ორიენტირებული: ფრჩხილები რბილ კედელზე იფხაჭნება, ჯეიკობ ელორდის ოფლიან ზურგზე მათრახის ნაწიბურები ჩანს, გატეხილი კვერცხის გულები თეთრეულზე, შოკოლადის აბრეშუმისებრი გემო, შროშანის მუდმივი სურნელი და იორკშირის ჭაობებზე გადამავალი ნისლის სქელი, გაუმჭვირვალე ფენები. ფილმის ფერები უგემოვნო, თამამი და 'პლასტმასისებრია'. ასევე ანაქრონისტულია კეტის (მარგო რობი) კაბები, რომლებსაც ის სიმდიდრეზე გათხოვების შემდეგ ირგებს. ღეჭვადი რეზინისფერი ვარდისფერი და სისხლისფერი წითელი, ბრჭყვიალები და 1960-იანი წლების კატისებრი სათვალეები. ასევე პრობლემურია ფილმის რასობრივი წარმოდგენა, რომელიც აგრესიულად უარყოფს ჰითკლიფის რასობრივ წარმომავლობას რომანიდან, მაგრამ ჰონგ ჩაუსა და შაზად ლატიფს უმნიშვნელო მეორეხარისხოვან როლებში ათამაშებს. ყველაფერს — ღია სექსუალობიდან დაწყებული, კლდეებზე ცხენით სეირნობის კადრებით დამთავრებული — აქვს აეროპორტის რომანის ან იაფი ეროტიკული მელოდრამის მკაფიო, პრეტენზიული ელფერი, რომლებსაც საკანცელარიო ნივთების განყოფილებაში შეხვდებით. 'ზღვისიქითა უღელტეხილი' ქმნის შთაბეჭდილებას, რომ ნამუშევარი ეკუთვნის ადამიანს, რომელიც აღფრთოვანებული იყო წიგნის შემოკლებული ვერსიით სკოლის მოსწავლეობისას და შემდეგ აღარასოდეს დაუბრუნდა მას სცენარის წერის დროს. არც ერთი კინორეჟისორი არ უნდა გრძნობდეს თავს ვალდებულად წყარო მასალის მიმართ, მაგრამ უცნაურია, რომ ფილმს დაარქვა ის სახელი, რაც მას ჰქვია, მხოლოდ იმისთვის, რომ მისი უმდიდრესი დეტალების მიმართ გულგრილი და ზედაპირული იყო. თეთრკანიანი მთავარი მსახიობის შერჩევა რომანის ადაპტაციაში, რომელიც, ძირითადად, რასობრივ ძალადობას ეხება, მხოლოდ ფილმის პირველი შეცდომაა. ფიზიკური სილამაზის ზოგიერთი საოცარი მომენტის მიუხედავად — ან, შესაძლოა, სწორედ მათ გამო — 'ზღვისიქითა უღელტეხილი' უგემოვნო, ზედაპირული და უცნაურად მოსაწყენია. ფილმი ჩვეულებრივია, მიუხედავად იმისა, რომ იწყება საჯარო ჩამოხრჩობით და დაუოკებელი გარყვნილების გარემოთი. ეს არის ცივი დასაწყისი, რომელიც ნათლად მიანიშნებს შეჩერებულ განვითარებასა და სექსუალურ აღვირახსნილობაზე, რომელთაგან ორივე გარკვეულწილად რეალიზებულია, მაგრამ არასოდეს ისე სრულყოფილად, როგორც ამას მოელოდით იმავე რეჟისორისგან, რომელმაც შექმნა 'პერსპექტიული ახალგაზრდა ქალი' და 'სოლტბერნი'. კაცის სიკვდილს ტაშით ხვდებიან, მისი სიკვდილის შემდგომი ერექცია კი ქალაქის მცხოვრებთა შორის ორგიასტულ ქცევას იწვევს. ბრონტე ამას არასოდეს გააკეთებდა, მაგრამ ფენელი ნამდვილად გააკეთებდა, და თუ ეს არ იქნება ერთგული ადაპტაცია, შესაძლოა ის მაინც ბინძური და სასაცილო იყოს. არ არის. სინამდვილეში არ არის. მაგრამ, ის არც უდანაშაულო ფილმია. სინამდვილეში, ფენელმა ყურადღება გაამახვილა სიცოცხლის, სიყვარულის და სექსუალური რეპრესიების ტექსტურულ განცდაზე იმ დროს, როდესაც სხეულის გამოხატვის თავისუფლება უფასოდ არ მოდის. სამყაროში, სადაც ქალები, კერძოდ, იძულებულნი არიან დათრგუნონ ნებისმიერი არასასურველი გრძნობა, და სადაც სექსუალური განსხვავებულობა გონებრივ შეზღუდულობად ითვლება, ხომ არ მივყავართ ფიზიკურ დასჯას სადომაზოხიზმის ფართო გავრცელებამდე? შესაძლოა, იმ დროის ნამდვილი ვირუსი შავი ჭირი კი არ იყო, არამედ გავრცელებული აზრი, რომ სიამოვნება დასასჯელი ცოდვაა. სწორედ ამიტომ, კეთი, რომელიც გიგანტური კლდის უკან მასტურბირებდა, ჰითკლიფს ადანაშაულებს გარყვნილებაში, ნაცვლად იმისა, რომ საკუთარი ახლად გაღვიძებული სურვილები ეღიარებინა. 'ეს ყველაფერი შენი ბრალია'. ამ სოციალურად რეგრესულ გარემოში ფენელი გვაცნობს 'ზღვისიქითა უღელტეხილს', სადაც ფინანსურად გაჭირვებული ერნშოები ცხოვრობენ პატივსაცემი სიღარიბის დონეზე, რომელიც უარს ამბობს მოახლოებული დაღუპვის აღიარებაზე. კიდევ ერთი ფორმა რეპრესიისა. ბატონი ერნშოუ (მარტინ კლუნსი) თავის ერთადერთ ქალიშვილს, კეტის (შარლოტ მელინგტონი), ზრდის მისი ასაკის მოახლის, ნელის (ვი ნგუენი) დახმარებით, მაშინ როცა თავისი საღამოების უმეტეს ნაწილს ადგილობრივ პაბში სმაში ატარებს. ერთ დღეს, ერნშოუ სახლში ბიჭუნასთან (ოუენ კუპერი, რომელიც ახლახან დაჯილდოვდა 'მოზარდობისთვის') ერთად ბრუნდება. მან ის, მეტ-ნაკლებად, მოპარა მთვრალ მამას ქალაქის მოედანზე, ერთი შეხედვით თავგანწირული მცდელობით, რომ ბავშვი მოძალადე მშობლის ხელკეტისგან დაეცვა. კეთი მაშინვე ეხვევა ბავშვს და თავისად აცხადებს. 'ის შენი შინაური ცხოველი იქნება,' აცხადებს მამამისი, და კეთი ამას გულთან ახლოს იღებს, ასახელებს მას დაკარგული ძმის, ჰითკლიფის, პატივსაცემად. ჰითკლიფი და კეთი იზრდებიან როგორც და-ძმა და უპასუხო შეყვარებულები. ისინი დადიან მამულში, ხალისობენ წვიმაში და იცავენ ერთმანეთს მამის რისხვისგან. მათი ახალგაზრდული სიყვარული კარგადაა დანახული, თუმცა ხანმოკლეა, და მათი კავშირი ეფექტურად არის ჩამოყალიბებული, როგორც ურთიერთუსაფრთხოებით და ვნებიანი მიზიდულობით განსაზღვრული. მაგრამ, ზრდასრულ ასაკში ფილმი რომანტიზმისა და მელოდრამის სუსტ გაგებაში გადადის. აქ წიგნიდან ორი ცვლილებაა აღსანიშნავი — პირველი, რომ კეტის უფროსი ძმა ჰინდლი არ არის მთავარი გმირი, არამედ შორეული მოგონება, და მეორე, რომ სწორედ კეთი არქმევს სახელს ჰითკლიფს და არა ერნშოუ. ორივე არჩევანი ხელს უწყობს ფენელის ფუნდამენტურ რეინტერპრეტაციას ბრონტეს ნაწარმოების.