„ემილი პარიზში“: ყველაფერი, რაც შოუს საფრანგეთზე არასწორად აქვს

2020 წლის იანვარში საფრანგეთში, პატარა ქალაქ პარიზში გადავედი. შეიძლება გსმენიათ კიდეც მის შესახებ! მას შემდეგ, რაც ბინაში დავბინავდი, კენტის უნივერსიტეტის პარიზის კამპუსში შემოქმედებითი წერის მაგისტრატურაზე ჩავირიცხე და მეტროს რამდენიმე აუცილებელი ხაზი შევისწავლე, ქალაქს საშინელება დაატყდა თავს. ფაქტობრივად, ეს იყო ყველაზე მძიმე დარტყმა, რაც სინათლის ქალაქს 2020 წლის განმავლობაში განუცდია. 2 ოქტომბერს დარენ სტარის Netflix-ის სერიალ „ემილი პარიზში“-ის პრემიერა შედგა. სრული სერიოზულობით, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი დრო ლეგიტიმურად საშინელი აღმოჩნდა (პარიზი მთლიანად ჩაიკეტა 2020 წლის მარტის შუა რიცხვებში, რის გამოც ჩემნაირი ემიგრანტები შეშინებულები და პოტენციურად მიტოვებულები აღმოჩნდნენ, სანამ მსოფლიო ცდილობდა გაერკვია, რა ხდებოდა COVID-19-თან დაკავშირებით), იქ გატარებულ დროს არაფერზე გავცვლიდი. პირველი ვიქნები, ვინც ვაღიარებ, რომ ჩემი ფრანგული ენის ცოდნა არ არის საუკეთესო, მაგრამ რადგან ქალაქის სამხრეთ ნაწილში, შედარებით ნაკლებად შიკურ მე-14 ოლქში ვცხოვრობდი, მომიწია ძირითადი ფრაზებისა და გამოთქმების სწავლა ყოველდღიურობისთვის. მეტრო ჩემი გადარჩენის საშუალება გახდა ღამით გასვლისას ან იმ დღეებში, როცა საქმეები მქონდა მოსაგვარებელი. ჩემი ქუსლიანი ფეხსაცმელი უკან გავაგზავნე, რადგან მივხვდი, რომ კედები და სქელძირიანი ჩექმები საუკეთესო ვარიანტი იყო პარიზის ქვაფენილიანი ქუჩების დასაძლევად, და ვცდილობდი მაქსიმალურად შევგუებოდი გარემოს, ვყიდულობდი პროდუქტებს ღია ბაზრებზე ჩემი ორკვირიანი საყიდლებისთვის (ჩემი მოუხერხებელი, მაგრამ ძალიან პარიზული დასაკეცი ეტლით) და დიდხანს ვსეირნობდი ქალაქში. თუ „ემილი პარიზში“-ის თუნდაც ერთი წუთი გინახავთ, ეს ყველაფერი შეიძლება უცნაურად მოგეჩვენოთ. თუ ასეა, ნება მომეცით აგიხსნათ, როგორ და რატომ წარმოაჩენს ეს შოუ ყველაფერს, და ვგულისხმობ ყველაფერს, არასწორად საფრანგეთში ცხოვრების შესახებ. ადაპტაციის სირთულეები ნორმალურია, როცა ახალ ქალაქში გადადიხარ, მით უმეტეს ისეთში, სადაც ენას კარგად არ ფლობ – ამიტომ, არ ველოდი, რომ ლილი კოლინზის მიერ განსახიერებული მთავარი პერსონაჟი ემილი, პარიზში ჩასვლისთანავე სრულყოფილად ისაუბრებდა ფრანგულად. მიუხედავად ამისა, თავიდანვე, „ემილი პარიზში“ ბევრ რამეს არასწორად წარმოაჩენს პარიზის შესახებ. პირველი პრობლემა ემილის საცხოვრებელია. პარიზში სხვენის ბინას, რომ ცოტა გავამარტივოთ, ეწოდება *chambre de bonne*. ისინი არ არიან გლამურულები. ჩვეულებრივ, აბაზანას იზიარებ შენობის სხვა მცხოვრებლებთან ერთად, და ეს ვარიანტი განკუთვნილია მათთვის, ვისაც ყველაზე იაფი ადგილი სჭირდება და მზად არის ბევრი რამ დათმოს. არა მხოლოდ ამ ბინას აძლევს ემილის მისი სამუშაო ადგილი, რომელიც ალბათ *chambre de bonne*-ზე უკეთეს საცხოვრებელს შესთავაზებდა, არამედ მისი ბინა საერთოდ არ არის *chambre de bonne*. ის გულწრფელად რომ ვთქვათ, ძალიან დიდია, აქვს საკუთარი აბაზანა და უბრალოდ ბოლო სართულზე მდებარეობს. შემდეგ არის საკითხი, თუ როგორ დადის ემილი სამსახურში ყოველდღე. ჩვეულებრივი პარიზელი ვრცელ, მასიურ მეტროს სისტემას გამოიყენებდა. ემილი, თუმცა? მე საკმაოდ დარწმუნებული ვარ, რომ ის სტილეტოებით ტელეპორტირდება. მისი სამუშაო ადგილი, მე-1 ოლქში (ან 1éme, როგორც მას ფრანგულად უწოდებენ), სრული 45 წუთის სავალზეა მისი ბინიდან მე-5 ოლქში. ზოგჯერ მას ტაქსით ვხედავთ – რაც აშკარად აბსურდულია, რადგან საცობები საშინელია – მაგრამ ის არასდროს უახლოვდება მეტროს სადგურს, თითქოს ყოველდღე ბუშტში მიცურავს სამსახურში, როგორც გლინდა „ბოროტებიდან“. კიდევ ერთხელ, ადაპტაციის სირთულეები ნორმალურია, მაგრამ ეს საშინელებები სერიალის განმავლობაში გრძელდება. „ემილი პარიზში“-ის გაგრძელებისას შეიძლება იფიქროთ, რომ ემილი კუპერი ისწავლიდა ფრანგულს და შეეცდებოდა ასიმილაციას. სინამდვილეში, ასი ათასი პროცენტით შეცდებით. ემილი არა მხოლოდ არასდროს ცდილობს ყოვლისმომცველად ისწავლოს ფრანგულად საუბარი (ის სპორადულად ესწრება ენის გაკვეთილებს და უბრალოდ წარმოუდგენლად საშინელია აქცენტით, რაც, გულწრფელად რომ ვთქვათ, ის არის, რასაც რეგულარულად მოსმენის შემდეგ იწყებ ათვისებას), არამედ მის ოფისში ყველა აუხსნელად ინგლისურზე გადადის მის ირგვლივ. გულწრფელად რომ ვთქვათ, ის, რომ ეს შოუ აიძულებს ლამაზ და სრულყოფილ ფილიპინ ლეროი-ბოულიოს, რომელიც ემილის საოცარ ფრანგ ბოსს, სილვი გრატოს განასახიერებს, მუდმივად ინგლისურ ენაზე ისაუბროს, ნაცვლად მისი განსაცვიფრებელი მშობლიური ფრანგულისა, დანაშაულია, რომელიც პოტენციურად ჰააგის საბჭოს წინაშე უნდა წარსდგეს. ემილი არასდროს სწავლობს ფრანგულს, არასდროს იწყებს საზოგადოებრივი ტრანსპორტით სარგებლობას და მთელ დროს ატარებს იმაზე დაჟინებით – სამსახურშიც და პირად საკითხებშიც – რომ მისი ამერიკული, მომთხოვნი მიდგომა საუკეთესოა, განსაკუთრებით იმ მხრივ, რომელიც ყოველთვის სამუშაოს პრიორიტეტს ანიჭებს დასვენებაზე. (ფაქტობრივად, საფრანგეთში შაბათ-კვირას სამუშაო ელფოსტის გაგზავნა უკანონოა, რაც გარკვეულ წარმოდგენას გაძლევთ იქ არსებული სასურველი ბალანსის შესახებ.) ემილი, რომ ზღვრამდე თავაზიანი ვიყო, არის ბუფონი, რომელიც საფრანგეთის დედაქალაქში არაპრაქტიკული ფეხსაცმლით დასეირნობს და არანაირ პატივს არ სცემს ქვეყნის კულტურასა და ცხოვრების წესს. ასევე, როგორ არის ემილი ნებადართული არა მხოლოდ პარიზში იცხოვროს თავისი თავდაპირველი ფირმის დატოვების შემდეგ – აქვს თუ არა მას ვიზა?! – და რატომ არის ნებადართული შეინარჩუნოს ეს კანონიკურად არაზუსტი *chambre de bonne*? ამ შოუს არასდროს უჩვენებია ემილი, რომელიც პრეფექტურის წინ ტირის თავისი *carte de séjour*-თან დაკავშირებული აბსურდული ბიუროკრატიული პრობლემის გამო, და მხოლოდ ეს ხდის მას სრულ მარცხად.