ემის ნომინანტი რეჟისორი და პროდიუსერი დევიდ იარნელი 96 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იარნელის მეუღლემ, ტონი ჰოვარდმა განაცხადა, რომ კინორეჟისორი მშვიდად გარდაიცვალა თავის ლოს-ანჯელესის სახლში. იარნელი ათწლეულების განმავლობაში მუშაობდა პროდიუსერად ისეთ სატელევიზიო პროექტებზე, როგორიცაა „Candid Camera“, „In Concert“ და „Love, American Style“. მან ახლახან შექმნა ფილმი „შეგიძლია ოდესმე მაპატიო?“, რომელმაც 2019 წლის ოსკარის დაჯილდოებაზე სამი ნომინაცია მიიღო. ბრუკლინის სამართლის სკოლისა და მანჰეტენის კუპერ იუნიონის ხელოვნების სკოლის კურსდამთავრებულმა იარნელმა კარიერა რადიოში დაიწყო და საბოლოოდ ნიუ-იორკის მე-5 არხის პროგრამების დირექტორი გახდა. მოგვიანებით მან შექმნა რადიო სერიალი „Firing Line“ და მუჰამედ ალის ბრძოლების რადიოტრანსლაციები. 1989 წელს CAA-ს აგენტ ჰოვარდზე დაქორწინების შემდეგ, წყვილმა კუპერ იუნიონში დააწესა ტონი და დევიდ იარნელის საპატიო ჯილდო არქიტექტურისა და ხელოვნების სფეროში შეტანილი წვლილისთვის. იარნელი მალევე გადავიდა ტელევიზიაში, გახდა პროგრამირების ვიცე-პრეზიდენტი Metromedia-სა და RKO General-ში, მოგვიანებით კი Screen Gems-ის აღმასრულებელ დირექტორად მუშაობდა. იგი მუშაობდა პროდიუსერად და რეჟისორად „ჯო ბობის Drive-In თეატრზე“ და ემის ნომინაცია მოიპოვა ამ გადაცემაში მუშაობისთვის, რომელიც ათ წელზე მეტ ხანს გაგრძელდა. იარნელს არაერთი სატელევიზიო პროდიუსერული კრედიტი ჰქონდა, მათ შორის CBS-ის ფილმი „Deep in My Heart“ (რისთვისაც ენ ბენკროფტმა ემი მიიღო), ABC-ის „დონ კირშნერის როკ კონცერტი“, NBC-ის „Candid Camera“-ს სპეციალური გამოშვებები, ABC-ის „That’s Incredible“ და ABC-ის „Love, American Style“, საიდანაც მოგვიანებით „Happy Days“ და სხვა სერიალები განვითარდა. კინორეჟისორმა მოგვიანებით დააარსა DY Productions, კომპანია, რომელმაც მას დოკუმენტურ ნამუშევრებზე ფოკუსირების საშუალება მისცა. იარნელმა შექმნა არაერთი დოკუმენტური ფილმი კინოსა და ტელევიზიის აღსანიშნავად, მათ შორის „AFI 100 Years“ TNT-ისთვის და „Television’s Greatest Performances, Parts I and II“ ABC-ისთვის. „შეგიძლია ოდესმე მაპატიო?“ იარნელის ბოლო მნიშვნელოვან პროექტებს შორის იყო, რომელმაც ოსკარის ნომინაციები მოიპოვა საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის (მელისა მაკკარტი), საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებელი მსახიობი მამაკაცისთვის (რიჩარდ ე. გრანტი) და საუკეთესო ადაპტირებული სცენარისთვის (ნიკოლ ჰოლოფცენერი და ჯეფ უითი). ფილმის რეჟისორი იყო მარიელ ჰელერი, რომელიც ლი ისრაელის 2008 წლის ამავე სახელწოდების მემუარებს ეფუძნებოდა.