2025 წელი კინომიუზიკლებისთვის რაღაცნაირად ჩუმ, მაგრამ რევოლუციურ პერიოდად იქცა. ცხადია, „KPop დემონებზე მონადირეები“ (KPop Demon Hunters) წლის ერთ-ერთი განმსაზღვრელი ფილმი იყო (მიუხედავად იმისა, თქვენ პირადად მოგეწონათ თუ არა „ჰანტრიქსისა“ და „საჯა ბოისის“ სიცხე), თუმცა ისეთმა სურათებმა, როგორებიცაა „ცოდვილები“ (Sinners), „სიმღერა ცისფრად ნამღერი“ (Song Sung Blue) და თუნდაც მიუზიკლთან ახლოს მდგომმა, ითან ჰოუკის მონაწილეობით გადაღებულმა „ცისფერმა მთვარემ“ (Blue Moon) აჩვენა, თუ როგორ შეუძლია ჟანრს მრავალფეროვანი ფორმები და სახეები მიიღოს. მაგრამ, მთელი პატივისცემით ფილმისადმი „ვიკედი: სამუდამოდ“ (Wicked: For Good), 2025 წლის ყველაზე გაბედული, ნათელი კინომიუზიკლი უდავოდ „ენ ლი-ის აღთქმა“ (The Testament of Ann Lee) იყო. ენ ლი-ის (ამანდა საიფრიდი), მე-18 საუკუნის რელიგიური სექტის, შეიკერების დამაარსებლისა და ლიდერის ცხოვრებისა და დროის კვაზი-ექსპერიმენტული ეკრანიზაცია, „ენ ლი-ის აღთქმა“ არის მონა ფასტვოიდისა და ბრეიდი კორბეტის, ოსკაროსანი „ბრუტალისტის“ (The Brutalist) შემოქმედებითი დუეტისა და რეალური ცხოვრების პარტნიორების ნამუშევარი. ამჯერად, ფასტვოიდი იყო რეჟისორი, სცენარის მიხედვით, რომელიც მან კორბეტთან ერთად დაწერა, რაც მათი წინა ფილმში გადანაწილებული როლების შებრუნებას წარმოადგენს. როგორც არ უნდა იყოს, „ენ ლი-ის აღთქმა“ ისეთივე უკომპრომისო და გაბედულია თავის ხედვაში, როგორც მათი წინა ნამუშევრები, რის გამოც აკადემიამ ფილმი მრავალი, მრავალი ოსკარის ნომინაციით დააჯილდოვა. ოჰ, მოიცადეთ, ჩემი შეცდომა: „ენ ლი-ის აღთქმამ“ ზუსტად ნულოვანი ოსკარის ნომინაცია მიიღო, მიუხედავად მისი ვარსკვლავური კრიტიკული შეფასებისა (იხ.: მისი 87% კრიტიკოსების შეფასება Rotten Tomatoes-ზე ამ წერის მომენტისთვის), რაც მას 2026 წლის ოსკარის ერთ-ერთ უდიდეს იგნორირებად აქცევს. კინოთეატრებში გამოსვლისას მან ძლივს შეძლო ხმაური გამოეწვია და დღემდე 3 მილიონ დოლარზე ნაკლები მოაგროვა სალაროებში. საბედნიეროდ, ყველას, ვინც გამოტოვა ეს მართლაც უნიკალური სანახაობა, შეეძლება მისი ნახვა ციფრულ პლატფორმებზე 2026 წლის 10 მარტიდან. პატივი უნდა მივაგოთ: მონა ფასტვოიდი და ბრეიდი კორბეტი სრულად არიან თავდადებულნი არაკომერციული ისტორიული ნამუშევრების შექმნას, რომლებიც გაცილებით ძვირი ჩანს, ვიდრე მათი დაბალი რვანიშნა ბიუჯეტები გულისხმობს. „ენ ლი-ის აღთქმის“ შემთხვევაში, წყვილმა შექმნა ფილმი, რომელიც რეალური ენ ლი-ის სექტანტურ, მაგრამ მგზნებარე რელიგიურ რწმენას ისევე სერიოზულად ეკიდება, როგორც თავად ენ ლი ეკიდებოდა, და აღიარებს, თუ რამდენად რადიკალური იყო მისი ეგალიტარული მიდგომა ქრისტიანული დოქტრინისადმი მის დროს. რა თქმა უნდა, აქ ნამდვილად გამორჩეული ასპექტი შეიკერების ჰიმნებზე დაფუძნებული მუსიკალური ნომრებია, რომლებიც ერწყმის ექსტაზურ თანამედროვე საცეკვაო მოძრაობებს ტრადიციულ ფორმაციულ მოძრაობას, რათა ვიზუალურად სიმბოლიზირდეს შეიკერების მიდგომა მათ რწმენასთან. ამავდროულად, ფასტვოიდისა და კორბეტის ამბიციები მათი უახლესი ფილმით კვლავ აჭარბებს მათ შესაძლებლობებს. „ენ ლი-ის აღთქმის“ ზოგიერთი მონაკვეთი შემაწუხებლად პროგნოზირებადია, მნიშვნელოვანი მოვლენები სწრაფად არის ნახსენები ხმის გადაცემაში ან ხდება ეკრანის მიღმა, რაც ფილმს ზედმეტად ხანგრძლივს და ამავდროულად ზედმეტად თხელს ხდის (პრობლემა, ჩემი აზრით, რომელიც „ბრუტალისტსაც“ ჰქონდა). მაგრამ ნუ მისცემთ მის ნაკლოვანებებს უფლებას, შეგაჩეროთ ამ ფილმის ნახვისგან, როდესაც ის 2026 წლის 10 მარტს ჩვეულებრივ ციფრულ პლატფორმებზე (Apple TV, Prime Video და Fandango at Home-ის ჩათვლით) გამოვა. უფრო ზუსტი აღწერის არარსებობის გამო, ეს ფილმი (და ამანდა საიფრიდის სანახაობრივი, უკომპრომისო შესრულება) სწორედ ისაა, რასაც „კინოს“ კონცეფცია ნიშნავს. იგივე მიზეზის გამო, აუცილებლად მოგინდებათ ნახოთ (გამაღიზიანებლად, ერთადერთი) ბონუს მასალა, რომელიც ფილმს ციფრულ ვერსიაში მოჰყვება: კადრს მიღმა გადაღებული მასალა „კვლევის, დეკორაციების დიზაინის, კინემატოგრაფიის, ქორეოგრაფიის, მუსიკისა და კოსტიუმების დიზაინის შესახებ, რომლებიც ფილმის მომაჯადოებელ და არაჩვეულებრივ ვიზუალურ სახეს ქმნის“. ეს ის იშვიათი შემთხვევაა, როდესაც ეს მრავალფეროვანი ზედსართავი სახელები ნამდვილად გამართლებულია.