კინოფილმები გაცილებით ხშირად ეჭიდებიან ეგზისტენციალიზმისა და წარმავლობის თემებს, ვიდრე ამას ჩვენ ვაღიარებთ. ისინი უბრალოდ მასშტაბურ სანახაობებად არიან შენიღბული, იქნება ეს მაღალბიუჯეტიანი სამეცნიერო ფანტასტიკის თრილერები, როგორიცაა „ავატარი“ (Avatar), თუ სამოქმედო ბლოკბასტერები, მაგალითად „შეშლილი მაქსი: მრისხანების გზა“ (Mad Max: Fury Road). ზოგჯერ კი მათი განზრახვები აშკარაა, მაგრამ საკუთარი სერიოზულობის სიმძიმის ქვეშ იმსხვრევიან. „უსასრულო გარსი“ (The Infinite Husk) ამას კატასტროფული შედეგით ეცადა. ახლა ენდრიუ სტენტონის ფილმი „თვალის დახამხამებაში“ (In the Blink of an Eye) მსგავსად კეთილგანზრახულ, მაგრამ არათანაბარ გზას მიჰყვება. ენდრიუ სტენტონი, პროფესიით ანიმაციის ტიტანი, ფილმოგრაფიით ამაყობს, რომელიც მოიცავს „ნემოს ძიებაში“ (Finding Nemo) და „WALL-E“-ს – რაც მცირე მიღწევა სულაც არ არის თანამედროვე კინოში. თუმცა, მან იგივე აღიარება ვერ მოიპოვა თავისი ლაივ-ექშენ ნამუშევრებით. „ჯონ კარტერი“ (John Carter) საკუთარი ბლოკბასტერული ამბიციის სიმძიმის ქვეშ მოექცა, მისი რამდენიმე ნათელი წერტილი კი სტენტონის ეპიზოდურ ნამუშევრებზე შემცირდა, როგორიცაა „სჯობს საულს დაურეკო“ (Better Call Saul) და „უცნაური ამბები“ (Stranger Things). სამწუხაროდ, ეს ტენდენცია „თვალის დახამხამებაში“-ც გრძელდება. 2023 წლიდან დაწყებული წარმოების შეფერხებებით შეწუხებული ფილმი Hulu-ზე პრესტიჟული სამეცნიერო ფანტასტიკის ბრწყინვალებით ჩნდება, თუმცა მისი პულსი გაცილებით ნაკლებად სასიცოცხლოა. ის ცდილობს მიაღწიოს „ღრუბლის ატლასის“ (Cloud Atlas) სულიერ სივრცეს და „ვარსკვლავებისკენ“ (Ad Astra) ჩუმ ინტროსპექციას, მაგრამ საბოლოოდ უჭირს ემოციის ან იმედის ოდნავი ნაპერწკლის გაღვივებაც კი. „თვალის დახამხამებაში“ არაწრფივად ვითარდება ადამიანის ევოლუციური ისტორიის სამ დიდ თავში, რომლებიც ათასწლეულებითაა დაშორებული, მაგრამ ერთი და იმავე არსებითი ამბით არიან დაკავშირებული. ის ძვ.წ. 45000 წელს იწყება, კაჟის მწარმოებელი, მონადირე-შემგროვებელი ნეანდერტალელების ოთხკაციანი ოჯახით: თორნი (ხორხე ვარგასი), მისი ორსული ცოლი ჰერა (თანაია ბითი), ქალიშვილი ლარკი (სქაიუოკერ ჰიუზი) და ახალშობილი ები. შემდეგ ის ამ პირველყოფილი ველური ბუნებიდან თანამედროვე ეპოქაში, 2025 წელში გადადის, საკმაოდ კომიკური ტიტრებით. ანთროპოლოგიის დოქტორანტი კლერ რობერტსონი (რაშიდა ჯონსი), როცა არ არის თავის საყვარელ გრეგთან (დევიდ დიგსი; ბევრისთვის ცნობილი სერიალიდან „თოვლისმჭრელი“), პრეისტორიულ ჩონჩხს იკვლევს, რომელიც აშკარად დაკავშირებულია ზემოხსენებულ ნეანდერტალელთა კლანთან. საბოლოო ნაწილი შორეულ ტექნო-უტოპიურ მომავალშია, რომლის ცენტრშია ქოუქლი (კეიტ მაკკინონი), ხელოვნური ინტელექტის თანაპილოტი, და როსკო (რონა რისი) – წარმოიდგინეთ ჰიპერ-განვითარებული ალექსა – კოსმოსურ ხომალდზე, რომელიც მიფრინავს შორეულ პლანეტაზე კაცობრიობის დარჩენილი თესლის გადასატანად. ისტორიის შუა მონაკვეთში, რთულია იმ დაძაბულობის ჩახშობა, რომელიც გროვდება იმის გამო, რომ მაყურებელი გაუგებრობაშია, როგორ უკავშირდება ეს ეპოქები ერთმანეთს და მოუტანს თუ არა ეს რაიმე სიამოვნებას. აღმოჩნდება, რომ ეს კავშირი ხდება მუხის რკოს ფორმის ნივთის მეშვეობით, რომელიც თორნმა გამოკვეთა და თაობიდან თაობას გადაეცემა, როგორც მომავლის ერთგვარი მანტია. ფილმი იწყება სილვია პლათის „ბელ ჯარიდან“ (The Bell Jar) ციტატით – „დაიმახსოვრე, დაიმახსოვრე, ეს არის ახლა, ახლა და ახლა“ – რასაც მოჰყვება მედიტაციური „სიცოცხლის აკვნის“ მონტაჟი, რომელიც მიჰყვება არსებობას დიდი აფეთქებიდან ერთუჯრედიან ორგანიზმებამდე, მცენარეებამდე, ზღვის მცენარეებამდე და ბოლოს ლობსტერებამდე, რომლებიც მათით იკვებებიან. თავიდანვე მისი თემები იწყებს ფორმირებას. ეს არის ფილმი დროის არსებობისა და აქტუალურობის შესახებ, შეხსენება, რომ სრულად განიცადო და დააფასო აწმყო, სანამ ის წარსულად იქცევა. ქოუქლის სიტყვებით, „მოგონებები სანუკვარია, რადგან იცი, რომ ისინი დასრულდება“. არსებობს გარკვეული რითმა იმ ხერხში, თუ როგორ უბიძგებს თითოეული ეპოქის პერსონაჟი მომავალს წინ, რაც ხშირად სამედიცინო ტრაგედიითაა კატალიზებული ან გაძლიერებული. თორნი იბრძვის შვილების უსაფრთხოდ გაჩენისთვის თითქმის ფატალური დაზიანებისა და საყვარელი ადამიანის დაკარგვის მიუხედავად. აწმყოში, კლერი და გრეგი გენის ჩანაცვლების ტექნოლოგიის, „ელიქსირის“ ცოდნას თავიანთ შვილს გადასცემენ მას შემდეგ, რაც კლერი დედას დაკარგავს. შორეულ მომავალში, ქოუქლი შეუძლებელი გადაწყვეტილებების წინაშე დგას, კაცობრიობის ნარჩენებს – ღეროვანი უჯრედების კრებულს, რომლებიც განკუთვნილია ბავშვებად გადაქცევისთვის – ახალ პლანეტაზე გადააქვს, მაშინაც კი, როდესაც ჟანგბადის მწარმოებელი მცენარეები, რომლებზეც ის არის დამოკიდებული, იდუმალ ვირუსს ემორჩილება. რამდენადაც გულისამაჩუყებელიც არ უნდა იყოს ეს ფსონები, ამ გზავნილის წარმოდგენა არ არის საკმარისად ეფექტური, რომ ზედაპირული პერსონაჟები გაამართლოს. ყველაზე საინტერესო პერსონაჟთან ახლოს დგას თორნი, რადგან მაყურებელი მისი თვალით გადის ადრეული ადამიანის ცხოვრების გზას (იზოლაციონისტურიდან საზოგადოებრივამდე). ნებისმიერი, ვინც მოუთმენლად ელოდება მაკკინონის კომედიურ რეპლიკებსა და მის საფირმო კომედიურ ტაიმინგს, სასტიკად იმედგაცრუებული დარჩება. იუმორთან ყველაზე ახლოს დგას ფრაზა „რატომ არ წავიდა მზე კოლეჯში? იმიტომ, რომ მას უკვე მილიონი გრადუსი ჰქონდა“, რომლითაც ის როსკოს ართობს მოწყენილობისას, ან 3D-პრინტერით დაბეჭდილი ტიკა მასალას ჭიქა საუზმეზე. კლერისა და გრეგის ამბავი ნამდვილად ყველაზე ნაკლებად საინტერესოა. საბედნიეროდ, ტექნიკურ განყოფილებას გარკვეული ქება ეკუთვნის. თომას ნიუმენის მუსიკა ავსებს სიჩუმის სიცარიელეს დიალოგებსა და გამოქვაბულის ადამიანების გაუგებარ ბუტბუტს შორის. ოლა მასლიკის პროდუქციის დიზაინი შთამბეჭდავია დეტალებისადმი ყურადღებით, იქნება ეს ერთი შეხედვით უბრალო კვლევითი ლაბორატორია თუ კოსმოსურ სადგურზე არსებული რთული სათბური. ოლე ბრატ ბირკელანდის კინემატოგრაფია კი ყოველ კადრს ღიმილით ანათებს. ეს არის ერთადერთი ღირსშესანიშნაობა, რაც ხელს უშლის ვინმეს, დაივიწყოს ეს სამეცნიერო ფანტასტიკის არეულობა იმდროვე, რამდენიც თვალის დახამხამებას სჭირდება („ჩვენ ყველანი აქ ვართ“ უკეთეს სათაურად გამოდგებოდა).