ბევრად მეტი ფილმი ეჭიდება ეგზისტენციალიზმსა და წარმავლობას, ვიდრე ამას ვაფასებთ. ისინი უბრალოდ შენიღბულია სანახაობად მასშტაბური სამეცნიერო-ფანტასტიკური თრილერების სახით, როგორიცაა „ავატარი“, ან სამოქმედო ბლოკბასტერები, მაგალითად, „შეშლილი მაქსი: მრისხანების გზა“. ზოგიერთ შემთხვევაში კი, ისინი თავიანთ განზრახვებს აშკარად აცხადებენ და საკუთარი სერიოზულობის სიმძიმის ქვეშ იშლებიან. „უსასრულო გარსი“ (The Infinite Husk) სწორედ ასე წარუმატებლად მოქმედებდა. ახლა ენდრიუ სტენტონის „თვალის დახამხამებაში“ (In the Blink of an Eye) მსგავსად კეთილშობილურ, მაგრამ არათანაბარ გზას მიჰყვება. ენდრიუ სტენტონი, პროფესიით ანიმაციის ტიტანი, ფილმოგრაფიით ამაყობს, რომელშიც შედის „ნემოს ძიებაში“ და „WALL-E“ — ეს არ არის მცირე მიღწევა თანამედროვე კინემატოგრაფიაში. თუმცა, მას იგივე აღიარება არ მოუპოვებია ცოცხალი მოქმედების ნამუშევრებისთვის. „ჯონ კარტერი“ საკუთარი ბლოკბასტერული ამბიციის სიმძიმის ქვეშ მოექცა, მისი რამდენიმე ნათელი წერტილი კი სტენტონის ეპიზოდურ ნამუშევრებზე შემოიფარგლა სერიალებში „უკეთესია საულს დაურეკო“ და „უცნაური ამბები“. სამწუხაროდ, ეს ნიმუში გრძელდება „თვალის დახამხამებაში“. 2023 წლიდან მოყოლებული საწარმოო შეფერხებებით შეწუხებული ფილმი Hulu-ზე პრესტიჟული სამეცნიერო ფანტასტიკის ბრწყინვალებით ჩნდება, თუმცა გაცილებით ნაკლებად სასიცოცხლო პულსით. ის ცდილობს მიაღწიოს „ღრუბლის ატლასის“ სულიერ უკიდეგანობას და „ად ასტრას“ ჩუმ ინტროსპექციას, მაგრამ საბოლოოდ უჭირს ემოციის ან იმედის ოდნავი ნაპერწკლის გაღვივებაც კი. „თვალის დახამხამებაში“ არაწრფივად ვითარდება ადამიანის ევოლუციური ისტორიის სამ უზარმაზარ თავში, რომლებიც ათასწლეულებითაა დაშორებული, მაგრამ ერთი და იგივე არსებითი ამბითაა დაკავშირებული. ის იწყება ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 45 000 წელს, კაჟის დამამზადებელი, მონადირე-შემგროვებელი ნეანდერტალელების ოთხსულიანი ოჯახით: თორნი (ხორხე ვარგასი), მისი ორსული ცოლი ჰერა (თანაია ბითი), ქალიშვილი ლარკი (სქაიუოკერ ჰიუზი) და ახალშობილი ები. შემდეგ ის ამ პირველყოფილი ველური ბუნებიდან დღევანდელ დღეს, 2025 წელს, საკმაოდ კომიკური სათაურის ბარათებით გადადის. ანთროპოლოგიის დოქტორანტი კლერ რობერტსონი (რაშიდა ჯონსი), როდესაც არ არის შეყვარებულ გრეგთან (დევიდ დიგსი; ბევრისთვის ცნობილი სერიალიდან „თოვლმჭრელი“) ერთად, ის იკვლევს პრეისტორიულ ჩონჩხს, რომელიც აშკარად დაკავშირებულია ზემოხსენებულ ნეანდერტალელთა კლანთან. ბოლო ნაწილი შორეულ ტექნო-უტოპიურ მომავალშია, რომელიც ორიენტირებულია ქოუქლიზე (კეიტ მაკკინონი), ხელოვნური ინტელექტის თანაპილოტზე, და როსკოზე (რონა რისი) — წარმოიდგინეთ ჰიპერ-განვითარებული ალექსა — კოსმოსურ ხომალდზე, რომელიც მიფრინავს შორეულ პლანეტაზე კაცობრიობის დარჩენილი თესლის გადასატანად. ამბის შუაში, ძნელია ჩააქრო დაძაბულობა, რომელიც გროვდება იმის გამო, რომ მაინტერესებს, როგორ უკავშირდება ეს ეპოქები ერთმანეთს და მოუტანს თუ არა ეს შედეგს. აღმოჩნდება, რომ ეს ხდება მუხის ფოთლის ფორმის სამკაულის მეშვეობით, რომელიც თორნმა გამოკვეთა და თაობიდან თაობას გადაეცემა, როგორც ერთგვარი მომავლის მანტია. ფილმი იხსნება სილვია პლათის „ზარდახშის“ (The Bell Jar) ციტატით — „გახსოვდეს, გახსოვდეს, ეს არის ახლა, ახლა და ახლა“ — რასაც მოსდევს მედიტაციური „სიცოცხლის აკვანის“ მონტაჟი, რომელიც მიყვება არსებობას დიდი აფეთქებიდან ერთუჯრედიან ორგანიზმებამდე, მცენარეებამდე, ზღვის მცენარეებამდე და ბოლოს მათზე მკვებავ ლობსტერებამდე. თავიდანვე მისი თემები იწყებს ფორმირებას. ეს არის ფილმი დროის არსებობისა და აქტუალობის შესახებ, შეხსენება, რომ სრულად განვიცადოთ და დავაფასოთ აწმყო, სანამ ის წარსული გახდება. ქლოუქლის სიტყვებით, „მოგონებები დასაფასებელია, რადგან იცი, რომ ისინი დასრულდება“. არის გარკვეული რითმი იმაში, თუ როგორ უწევენ წინ მომავალს თითოეული ეპოქის პერსონაჟები, რაც ხშირად სამედიცინო ტრაგედიითაა კატალიზებული ან გაძლიერებული. თორნი იბრძვის შვილების უსაფრთხოდ გაჩენისთვის, მიუხედავად თითქმის სასიკვდილო ტრავმისა და საყვარელი ადამიანის დაკარგვისა. აწმყოში, კლერი და გრეგი გადასცემენ გენის შემცვლელი ტექნოლოგიის, „ელიქსირის“ ცოდნას თავიანთ შვილს მას შემდეგ, რაც კლერი დედას დაკარგავს. შორეულ მომავალში, ქოუქლი შეუძლებელი გადაწყვეტილებების წინაშე დგას, კაცობრიობის ნარჩენების — ღეროვანი უჯრედების კოლექციის, რომელიც განკუთვნილია ბავშვებად გადაქცევისთვის — ახალ პლანეტაზე გადატანით, მაშინაც კი, როდესაც ჟანგბადის მწარმოებელი მცენარეები, რომლებზეც ის დამოკიდებულია, ემორჩილებიან იდუმალ ვირუსს. რამდენადაც გულსაკლელიც არ უნდა იყოს ეს ფსონები, ამ გზავნილის პრეზენტაცია არ არის საკმარისად ძლიერი, რომ გაამართლოს ზედაპირული პერსონაჟები. ყველაზე საინტერესო პერსონაჟთან მიახლოებული არის თორნი, რადგან მაყურებელი მისი თვალებით გადის ადრეული ადამიანის ცხოვრებას (იზოლაციონისტურიდან საზოგადოებრივამდე). ნებისმიერი, ვინც მოუთმენლობით ელოდება მაკკინონის კომიკურ ფრაზას და მისთვის დამახასიათებელ კომიკურ ქრონომეტრაჟს, მწარედ იმედგაცრუებული დარჩება. იუმორთან ყველაზე ახლოს არის ფრაზა „რატომ არ წავიდა მზე კოლეჯში? იმიტომ, რომ მას უკვე მილიონი გრადუსი ჰქონდა“, რომლითაც ის როსკოს ართობს მოწყენილობისას, ან 3D-პრინტერით დაბეჭდილი ტიკა მასალას ჭიქა საუზმეზე. კლერისა და გრეგის ამბავი ნამდვილად ყველაზე ნაკლებად საინტერესოა. საბედნიეროდ, რამდენიმე ქება-დიდება ტექნიკურ განყოფილებას ეკუთვნის. თომას ნიუმანის მუსიკა ავსებს დიალოგებსა და გამოქვაბულის ადამიანების გაუგებარ ბუტბუტს შორის სიჩუმის სიცარიელეს. ოლა მასლიკის პროდუქციის დიზაინი შთამბეჭდავია დეტალებისადმი ყურადღებით, იქნება ეს ერთი შეხედვით ჩვეულებრივი კვლევითი ლაბორატორია თუ კოსმოსურ სადგურზე არსებული რთული სათბური. და ოლე ბრატ ბირკელანდის კინემატოგრაფია, რომელიც ყოველ კადრს ღიმილით ანათებს. ეს არის ერთადერთი ღირსშესანიშნაობა, რომელიც ხელს უშლის ვინმეს დაივიწყოს ეს სამეცნიერო ფანტასტიკური არეულობა იმდენივე დროში, რამდენიც თვალის დახამხამებას სჭირდება („ჩვენ ყველანი ჯერ კიდევ აქ ვართ“ უკეთესი სათაური იქნებოდა).