პიქსარის უნივერსალის, ენდრიუ სტენტონის — „WALL-E“-ის რეჟისორის, სხვადასხვა „სათამაშოების ისტორიის“ თანაავტორისა და კრაშ კუს გამხმოვანებლის — ბოლო ცოცხალი მოქმედების პროექტი იყო „ჯონ კარტერი“, ძვირადღირებული სამეცნიერო-ფანტასტიკური/ფენტეზის ჟანრის წარუმატებლობა. ეს დიდწილად პიქსარის ლეგენდების მოკლე, უცნაური ისტორიაა, როდესაც ისინი ცოცხალ მოქმედებაში მუშაობას ცდილობენ; ბრედ ბერდის მიერ „შეუსრულებელი მისია: მოჩვენებითი პროტოკოლის“ გამოცოცხლების გარდა, მათი ფილმები, როგორიცაა „ჯონ კარტერი“ და ბერდის „ხვალის ქვეყანა“, ძვირი, ტექნიკურად ამბიციური, მაგრამ დრამატულად უსიცოცხლო გამოდიოდა. სტენტონის ახალი ფილმი „თვალის დახამხამებაში“ („In The Blink Of An Eye“) განსხვავებულია. ის უფრო მცირე მასშტაბისაა, შინაარსით უფრო მოზრდილებზეა ორიენტირებული და დიდ შეკითხვებს სვამს, მაგალითად: „რა მოხდება, თუ ეს დრამატულად უსიცოცხლო სამეცნიერო-ფანტასტიკური ფილმები არც ისე ძვირი დაჯდებოდა?“ კოლბი დეის სცენარის მიხედვით შექმნილი ფილმის დროში მოგზაურობის სამნაწილიანი სიუჟეტი ჰგავს „ღრუბლიან ატლასს“, რობერტ ზემეკისის „აქ“-ის გამარტივებული ვერსიის მსგავსად, ტომ ჰენკსის გარეშე. დაახლოებით ძვ. წ. 45 000 წელს, ნეანდერტალელ წყვილს (ხორხე ვარგასი და ტანაია ბითი), რომლებიც ეკრანზე უცნაურად, ანიმაციური დონის საყვარელი სახელებით, თორნითა და ჰერათი არიან იდენტიფიცირებული, უჭირს ოჯახის გაზრდა სადღაც თვალწარმტაც, მაგრამ ზოგჯერ საშიშ სანაპიროზე. 2025 წელს და შემდგომ, ანთროპოლოგიის მაგისტრანტი კლერი (რაშიდა ჯონსი) ებრძვის დედის მოკვდავობას, ყოყმანით იწყებს ურთიერთობას თანამემამულე სტუდენტ გრეგთან (დევიდ დიგსი). ხოლო 400 წლის შემდეგ მომავალში, ქოქლი (ქეით მაკკინონი) ერთადერთი ადამიანია კოსმოსურ ხომალდზე, რომელიც ემბრიონების ჯგუფის დაცვას ხელმძღვანელობს. ეს ემბრიონები განკუთვნილია შორეული პლანეტის დასასახლებლად, რომელსაც მათი საბოლოო ჩამოსვლისთვის ამზადებენ. ამ სამ სიუჟეტს შორის უფრო ფორმალური კავშირებია — თავიდან ნაგულისხმევი, შემდეგ პირდაპირ გამოთქმული და ბოლოს, ფილმის 94 წუთის გასვლისას, ხაზგასმული. უფრო მეტიც, მათი ერთმანეთთან დამაკავშირებელი მონტაჟი საოცრად უსიცოცხლოა; არც ერთი სცენა დიდხანს არ გრძელდება, მაგრამ მათ უხერხულ შეპირისპირებებს არ აქვს შიდა ტერენს მალიკისეული რიტმი ან ადრეული პოლ თომას ანდერსონის მონტაჟის ძალა. ზოგჯერ „თვალის დახამხამებაში“ ახერხებს მსგავსი ხმების (ტელეფონები ან განგაშები საუკუნეების მანძილზე) ან გამოსახულებების (ვხედავთ ნეანდერტალელის ხელის ანაბეჭდს; კადრი გადადის კლერზე, რომელიც გაქვავებულ ხელს მტვერს წმენდს) საყვარელი შეხამებას, როგორც მუსიკოსის მიერ გამების დაკვრით შექმნილი რუდიმენტული მელოდია. ეს არის სტენტონის მიერ შეგროვებული იმპულსის მაქსიმუმი, რომელიც წინ წამოწევას წინ გაქანებაში ურევს. ეს არ არის კარგი ნიშანი მწუხარებაზე დაფუძნებული ქვე-სიუჟეტისთვის, როდესაც სცენები ბოლომდე არ ასახავს, მართლაც გარდაიცვალა თუ არა ამ მწუხარების საგანი. ამ ისტორიებიდან ორი ნიმუში იკვეთება. ერთი არის ცუდი მსახიობობის საოცარი ერთგვაროვნება ყველა დროის პერიოდში, განსაკუთრებით ნეანდერტალელების შემდგომ სცენებში. ზოგჯერ ტიპური კომიკური მსახიობის უფრო სერიოზული მიზნებისთვის გამოყენება შეიძლება გამანადგურებლად ეფექტური იყოს; სტენტონი, როგორც ჩანს, იმ ვარაუდით მოქმედებს, რომ უბრალოდ ამის გაკეთებაც კი არის ბრძოლის უმეტესი ნაწილი. ჯონსსა და მაკკინონს ახასიათებთ პირდაპირობა შესრულებაში, ჯონსი უფრო რეალისტურია, მაკკინონი კი ტიპურად უფრო ექსცენტრიული, და შედეგად, არც ერთი მათი პერსონაჟი არ გადმოსცემს რაიმე ფარულ სიღრმეს, რადგან მასალა ზედაპირებზე სრიალებს. (ასევე, 40 წელს გადაცილებული ჯონსის მაგისტრანტის როლში აყვანა, ფილმში, რომელიც თითქოს ადამიანის დროის ლიმიტებს ეხება, და მისი ასაკის არასდროს ხსენება გამოტოვებულ შესაძლებლობად, ან შესაძლოა, უბრალოდ არასწორ კასტინგად გამოიყურება.) პერსონაჟები ყოველთვის მეტ-ნაკლებად ზუსტად ამბობენ იმას, რასაც გრძნობენ, და შესრულებას არ აქვს მეორე დონე. მათ თითქმის არც პირველი დონე აქვთ; ისინი თავს უფრო კომფორტულად იგრძნობდნენ ტელე-ანთოლოგიაში, რომელსაც ტექნოლოგიური კომპანია აფინანსებს, რომელიც დაგვიანებით შედის სტრიმინგ კონტენტის თამაშში. ეს „თვალის დახამხამებაში“-ს მიჰყავს მის სხვა, კიდევ უფრო ნაკლებად მიმზიდველ ნიმუშამდე, რომელიც პიქსარის სილიკონის ველის წარმოშობიდან პირდაპირ გადაცემულ სიგნალს ჰგავს. ქოქლის მეგობრობა ხელოვნური ინტელექტის სისტემასთან, რომელიც კოსმოსური ხომალდის მართვაში ეხმარება, ახალი პლანეტის კოლონიზაციის გადამწყვეტი მისია, რევოლუციური ტექნოლოგია, რომელიც ადამიანის დაბერების წინააღმდეგობას უშვებს, და სავარაუდოდ, კლერის მიერ შვილის სახლში სწავლების შესანიშნავი სამუშაო – ეს ყველაფერი „თვალის დახამხამებაში“-ს აქცევს არეულობის გროვად, რომელიც ტექნო-ძმის („tech-bro“) კონფერენციის მთავარ მოხსენებას ჰგავს. კონკრეტულად, ის გასაკვირად ელონ მასკის კოდირებულად გამოიყურება. არის სტანდარტული ფორმალური მინიშნებები სიცოცხლის მნიშვნელობაზე მის შეზღუდვებში და მუდმივობაზე კაცობრიობის უწყვეტობაში, თუმცა ფილმი თითქოს გვერდს უვლის სრულფასოვან დისტოპიას, რომელიც კლერისა და ქოქლის ისტორიებს შორის ჩნდება — არა იმისთვის, რომ მაყურებელი შეაძრწუნოს ან უფრო დიდ ფილოსოფიაში გააერთიანოს, არამედ იმისთვის, რომ მას გარდაუვალობად შეეგუოს. უბრალოდ კიდევ ერთი უცნაურობა სიცოცხლის გიჟურ, მშვენიერ გობელენში. რაც ნამდვილად აკლია, არ არის კიდევ ერთი სიუჟეტი, არამედ ადამიანური ურთიერთობების ნამდვილი შეგრძნება. ეს განსაკუთრებით აცარიელებს კლერისა და გრეგის არათანმიმდევრულ ურთიერთობას, რომელიც, შესაძლოა, პიქსარის კურსდამთავრებულების მიერ ვიბრატორის პირველ გამოსახვას მოიცავდეს, მაგრამ მაინც ღრმად მორცხვად გამოიყურება სექსუალურობის მიმართ. „თვალის დახამხამებაში“ მცირე ქებას იმსახურებს.