ვფიქრობ, არსებობს თაობები, რომლებმაც შეიძლება სრულად ვერ აფასებენ, თუ რაოდენ დიდ ძალას წარმოადგენდა ელვის პრესლი თავისი კარიერის პიკში. ადამიანები მას ან თავისთავად აღიქვამენ, ან – უარესი – არასწორად ესმით, თუ ვინ იყო ის სინამდვილეში. თუკი ვინმე თავდაუზოგავად ცდილობდა პრესლის მემკვიდრეობის შენარჩუნებას 21-ე საუკუნეში, ეს ბაზ ლურმანია. თავისი ეპიკური ბიოგრაფიული ფილმის „ელვისის“ (რომელმაც ოსტინ ბატლერი ერთ ღამეში ვარსკვლავად აქცია) გამოსვლიდან თითქმის ოთხი წლის შემდეგ, ის როკ-ენ-როლის მეფისადმი მიძღვნილი კიდევ ერთი ნამუშევრით ბრუნდება: „EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე“. ეს ფილმი აკეთებს იმას, რაც მისმა საკუთარმა ბიოგრაფიულმა ფილმმა ვერ შეძლო – ის ნათელს ჰფენს, თუ რაოდენ ელექტრიფიცირებული იყო მისი სასცენო ქარიზმა თავის დროზე. ირონიულია, რომ ახლა წარმოვიდგინოთ, მისი თეძოების რხევა იმდენად საკამათო იყო, რომ ედ სალივანის ადრეულ გადაცემებში მას წელს ზემოთ აჩვენებდნენ, რადგან მიაჩნდათ, რომ მოზარდებს ყველგან გააგიჟებდა. ოჰ, რა უმანკო დრო იყო ეს. მიუხედავად ამისა, როდესაც ელვისს კონცერტზე ვფიქრობთ, ეს ან ამ ადრეული გამოსვლების ფარდის მიღმაა, ან მისი საკულტო „68 წლის დაბრუნების სპეშლის“ მეშვეობით. მისი ცხოვრების ბოლო ათწლეული კი ლას-ვეგასის რეზიდენციამ დაიკავა, სამუდამოდ დაუკავშირა ის ქალაქს. როდესაც ამ პერიოდზე ვფიქრობთ, თვალწინ ვხედავთ ასაკოვან, დაცემის გზაზე მყოფ ელვისს, მაგრამ ლურმანის ფილმი მიზნად ისახავს ამ აზროვნების შეცვლას, მისი რეზიდენციის, სულ მცირე, პირველი რამდენიმე წლის დადგენას, როგორც საკულტო კულტურულ ეტაპად – ახლა უკვდავყოფილია ისე, როგორც რამდენიმე წლის წინ შეუძლებელი იქნებოდა, კადრები ისე საფუძვლიანად არის აღდგენილი, თითქოს მისი შოუები ვინტაჟურ 70 მმ-იან ფირზე იყო გადაღებული. მართლაც, ამ ფილმის უზარმაზარ IMAX ეკრანზე ყურება ნამდვილი სიამოვნება იყო, და ამას ვამბობ, როგორც ადამიანი, რომელიც არც კი არის ელვისის დიდი ფანი. მე მას პატივს ვცემ, მაგრამ ჩემი აღქმა მასზე შეღებილი იყო მისი საშინელი ფილმების გაუთავებელი სერიით (თუმცა მან რამდენიმე კარგიც გადაიღო), რომლებიც მუდმივად გადიოდა, როცა ვიზრდებოდი. რადგან ჩემი მშობლები ორივე „ბითლზის“ ფანები იყვნენ, ის შედარებით მოსაწყენი მეჩვენებოდა. თუმცა, ფილმის დასრულების შემდეგ, ელვისის, როგორც შემსრულებლის, ახალი შეფასებით წამოვედი, ლურმანის მიერ აღმოჩენილი და თვალწარმტაცი სიცხადით აღდგენილი კადრები თამაშის შემცვლელი აღმოჩნდა. ეს ფილმი არ არის ტრადიციული დოკუმენტური. მიუხედავად იმისა, რომ კარიერაზე გაშლილი ინტერვიუ გამოიყენება როგორც კომენტარი ფილმის უმეტეს ნაწილში, აქცენტი კეთდება ელვისის მიერ რეზიდენციის შოუს შექმნაზე და იმაზე, თუ როგორ, სულ მცირე, თავიდანვე, მან მას ახალი სიცოცხლე შესძინა, როგორც შემსრულებელს. პრესლი იმაზე მეტად თვითკრიტიკული აღმოჩნდება, ვიდრე წარმოიდგენდით, აღიარებს, რომ მისი ფილმები საშინელი იყო. მშვენიერია მისი რეპეტიციების ყურება ჯგუფთან ერთად, ახალი სიმღერების დამუშავება და საბოლოოდ მათი შესრულება. თქვენ იგრძნობთ, როგორი უნდა ყოფილიყო ის, როგორც თანამშრომელი – ხუმრობს ჯგუფთან, ფლირტაობს, მაგრამ ასევე საკმაოდ ჯენტლმენი და პატივისმცემელი თავისი შავი ფერის ქალი ბექ-ვოკალისტების ჯგუფის მიმართ. თქვენ ასევე იგრძნობთ, თუ როგორ კვებავდა მას ბრბოს სიყვარული სცენაზე. მისი მიმდინარე კომენტარები მისი შოუების განმავლობაში საკმაოდ გამომგონებელია, ის ძლივს ახერხებს სიმღერის დასრულებას ბუნებრივი ხუმრობის ან ამბის მოყოლის გარეშე. ეს ის გზაა, როგორიც ის უნდა ყოფილიყო, და ლურმანი საშუალებას გვაძლევს დავაფასოთ, თუ რაოდენ ინტიმური უნდა ყოფილიყო შოუები საუკეთესო შემთხვევაში. სიმღერები, რა თქმა უნდა, შესანიშნავია, ის ძლიერად ასრულებს „Burning Love“-ს, „Suspicious Minds“-ს და ზოგიერთ პოპულარულ სიმღერასაც კი, რომელიც მან შეასრულა. მას განსაკუთრებული სიყვარული ჰქონდა „ბითლზის“ და ბობ დილანის ნამუშევრების მიმართ. ბევრი მას ასევე შინაგანად კონსერვატორულ ფიგურად მიიჩნევს, მაგრამ ლურმანი ამას ეწინააღმდეგება, წარმოგვიდგენს მას უფრო წინ წასულად, ვიდრე შეიძლება წარმოვიდგინოთ, მისი ოდა შიდა ქალაქის ცხოვრებისადმი, „In the Ghetto“, და ის, თუ როგორ პატივისცემით ერიდება პოლიტიკურ კითხვებს. რა თქმა უნდა, ის არასდროს იღებს ნამდვილ პოზიციას იმ თემებზე, რომლებიც მისთვის სცენის მიღმა მნიშვნელოვანი შეიძლებოდა ყოფილიყო, მაგრამ ის არც არავის „აგდებს ავტობუსის ქვეშ“ – ის წარმოაჩენს საკუთარ თავს, როგორც ჭეშმარიტად აპოლიტიკურ ფიგურას, რომლის მუსიკაც – იმედია – ყველასთვის მუშაობს. ლურმანი, მართლაც, უპირისპირდება მათ, ვინც პრესლის მემკვიდრეობას თავს ესხმის. მისი გმირის თაყვანისცემა საკმაოდ აშკარაა, ისევე როგორც მისი ზიზღი „პოლკოვნიკ“ ტომ პარკერის – ელვისის მენეჯერის მიმართ (არ დაგვავიწყდეს ტომ ჰენქსის გადაჭარბებული, დემონური შესრულება ფილმში). მაგრამ ძნელია, არ ჩაერთო კადრებში. მიუხედავად იმისა, რომ მე მაინც არ ვარ მსოფლიოს უდიდესი ელვისის ფანი, ვგრძნობ, რომ მივიღე გარკვეული განათლება მისი, როგორც შემსრულებლის, ძალაზე და მისი მუსიკის ახალი შეფასება. ამდენად, ეს არის ფილმი, რომლის ნახვაც ნამდვილად ღირს. ეს უპრობლემო არჩევანია ელვისის ფანისთვის, მაგრამ თუნდაც თქვენ იყოთ ელვისის მოყვარული, როგორიც მე ვარ, სცადეთ. საოცარი.