ძალიან ცოტაა საწუწუნო სამოქმედო ფილმზე, რომელიც დაახლოებით 90 წუთს გრძელდება. პირიქით, ალბათ უფრო მეტ ადამიანს შეხვდებით, ვინც ორ ან მეტსაათიან სამოქმედო ფილმებს აკრიტიკებს, ვიდრე მათ, ვისაც ფილმი ძალიან მოკლე ეჩვენება. დაახლოებით ანალოგიური სიტუაციაა საშინელებათა ჟანრშიც. ამ ორ კონკრეტულ ჟანრში არსებული ფილმების უმეტესობა, თუმცა ნამდვილად არა ყველა, სარგებლობს იმით, რომ ხანგრძლივობა მაქსიმალურად მოკლე/მომგებიანი იყოს. თუმცა, სამოქმედო ფილმებზე თუ გავამახვილებთ ყურადღებას, გასართობად ყოველთვის არ არის აუცილებელი, ყველაფერი ხანმოკლე იყოს. ქვემოთ წარმოდგენილი ფილმები ან მთლიანად სამოქმედო ჟანრს მიეკუთვნება, ან რამდენიმე ჟანრის ნაზავია, სადაც მოქმედება ერთ-ერთი მათგანია. ისინი ყველა სამ საათზე მეტხანს გრძელდება და ქვემოთ მოცემული რეიტინგი ეფუძნება არა იმას, თუ რამდენად გრძელია ფილმი 180 წუთზე მეტად, არამედ დაახლოებით ხარისხის მიხედვით, დაწყებული ძალიან კარგიდან და დამთავრებული დიდებულით. „სამართლიანობის ლიგა“ (2017) ზედმეტად ნაჩქარევი და ალბათ ზედმეტად მოკლე იყო. ეს სამართლიანი კრიტიკაა, რადგან ისეთი შეგრძნება რჩებოდა, თითქოს მისი ხანგრძლივობა ორ საათს არ უნდა აღემატებოდეს და ზუსტად 120 წუთი იყო. კეთილგანწყობილი რომ ყოფილიყავით, იტყოდით: „არც ერთი წამი არ დაკარგულა“. მაგრამ რა ფასად? არ უნდა ჰქონოდა ფილმს კიდევ რამდენიმე წამი? არა, გაცილებით მეტი წამი. სინამდვილეში, მას ეს მიეცა, რამდენიმე წლის შემდეგ. ზაკ სნაიდერის „სამართლიანობის ლიგა“ (Zack Snyder’s Justice League) 2017 წლის ვერსიის დაახლოებით ორმაგი ხანგრძლივობის იყო და მიუხედავად იმისა, რომ სრულყოფილი ეპოსი არ ყოფილა (დაუსრულებელი ეპილოგები ცოტა ზედმეტი იყო), ეს უზარმაზარი გაუმჯობესება გახლდათ. „სამართლიანობის ლიგის“ პირველ ჭრას თავი უნდა აარიდოთ, რაც არ უნდა მოგწონდეთ ამ ტიპის სუპერგმირული ფილმები. ზაკ სნაიდერის „სამართლიანობის ლიგას“ კი, პირიქით, შესანიშნავი ნაწილები აქვს და ძირითადად ღირს, რომ მას თქვენი საღამო (ან შუადღის უმეტესი ნაწილი) მიუძღვნათ. დრო გვიჩვენებს, დარჩება თუ არა ეს ტრილოგიის მეორე ნაწილად, თუ სერიალი უფრო დიდ მასშტაბებს შეიძენს, მაგრამ ჯერჯერობით „ავატარის“ ფილმები ტრილოგიას ქმნის და ეს საოცრად თვალწარმტაცი ტრილოგიაა. თქვით, რაც გინდათ არატექნიკურ საკითხებზე, და ბევრმა უკვე თქვა, მაგრამ როდესაც საქმე ეხება საოცარი ვიზუალური ეფექტების და დამაკმაყოფილებელი სამოქმედო სცენების შექმნას, რომლებიც მუდმივად მასშტაბურდება, ჯეიმს კამერონი, როგორც წესი, ყოველთვის ახერხებს შედეგის მიღწევას. თუმცა, გარკვეულწილად „ცეცხლი და ფერფლის“ (Fire and Ash) ზოგიერთ ნაწილში დეჟა ვუ იგრძნობა, „წყლის გზა“ (The Way of Water) კი რამდენიმე მიზეზის გამო ცოტა მეტ ეფექტს იძლევა. „ავატარი: წყლის გზა“ (Avatar: The Way of Water) შესაძლოა ამ სამიდან საუკეთესო იყოს ჯერჯერობით, მაგრამ ის არ არის ყველაზე გრძელი. მესამე ფილმი, „ცეცხლი და ფერფლი“, არის ყველაზე გრძელი და შესაძლოა, მასში კიდევ უფრო მეტი მოქმედება იყოს. თუმცა, იმ ფილმის ზოგიერთ ნაწილში დეჟა ვუ იგრძნობა, „წყლის გზა“ კი რამდენიმე მიზეზის გამო ცოტა მეტ ეფექტს იძლევა. ან კიდევ რამდენიმე დარტყმას თუ რაღაც მსგავსს. რაც არ უნდა იყოს. აქ „დარტყმები“ კარგია. კამერონი ყოველთვის თავის შესაძლებლობებს აღემატება. მისი მეგა-ბიუჯეტიანი ბლოკბასტერებით ყოველთვის აღფრთოვანება შეიძლება, ნაკლოვანებები ჯანდაბას (თუ ისინი საერთოდ შესამჩნევია/არაა გადაფარული თავიდანვე). იმდენი რამ ხდებოდა „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომში“ (Avengers: Infinity War), რომ ცოტა გასაკვირია, ფილმი მხოლოდ 2.5 საათს გაგრძელდა. მათი დამსახურებაა, რომ ეს ასეთ ხანგრძლივობაში მოახერხეს, მიუხედავად ამდენი განსხვავებული პერსონაჟისა და სხვადასხვა ზონაში მიმდინარე ბრძოლებისა. თუმცა, ყველა გაერთიანებული იყო თანოსის წინააღმდეგ, რამაც თანმიმდევრულობა შეინარჩუნა. მაგრამ შემდეგ ყველაფერი ჯოჯოხეთად იქცა, როდესაც მან მოიგო. ამიტომ, „შურისმაძიებლები: დასასრული“ (Avengers: Endgame) ამ გამარჯვების შეცვლას ეხება. საბოლოოდ ბევრი პერსონაჟი ბრუნდება, მაგრამ ფინალურ ბრძოლამდე მას „უსასრულობის ომზე“ მცირე მსახიობთა გუნდი ჰყავს. ეს მაინც ეპოსია ყველა მოგზაურობით (უმეტესი ნაწილი დროში), და ხანგრძლივობა ზუსტად სამ საათს შეადგენს, რაც გამართლებულია, რადგან აქ ბევრი სიუჟეტი, ემოცია და მოქმედებაა ჩატეული. „RRR“ ისტორიის რეალურ პერიოდში ვითარდება, ორი მთავარი პერსონაჟიც რეალური ადამიანები იყვნენ, მაგრამ მათი შეხვედრა – და მათი მოქმედებების უმეტესი ნაწილი – გამოგონილია. დავარქვათ ამას ისტორიული ფანტასტიკა რევოლუციური სულით და მოქმედებისა და სანახაობის გამოსახვის სიხარულით, რადგან „RRR“ არის ველური ეპოსი, რომელიც სავსეა აბსოლუტურად მასშტაბური სამოქმედო სცენებით, რომლებსაც არ ეშინიათ ზღვარს გადასვლის. ის ზღვარს გადადის, თუმცა ემოციურად ადვილად აგყვებათ, და ასეთი ბალანსის მიღწევა ადვილი არ უნდა ყოფილიყო, მაგრამ „RRR“ ზუსტად ამას ახერხებს. ასევე, ყველა 180+ წუთიანი ფილმიდან, ეს ერთ-ერთი ყველაზე ადვილი საყურებელი და სასიამოვნოა. ის გამორჩეულად კარგად არის დატვირთული და ნამდვილად აქვს უნარი, რომ ყოველი დიდი სცენა წინაზე ოდნავ მეტად შთაბეჭდავი იყოს. ყველაფერთან შედარებით ცოტა უფრო უაზრო, მაგრამ რას უნდა ელოდო ეპიკური სიგრძის სლაპსტიკური კომედიისგან? ფილმი არის „გიჟური, გიჟური, გიჟური, გიჟური სამყარო“ (It’s a Mad, Mad, Mad, Mad World) და ის ხარბ ადამიანებზეა, რომლებიც ერთმანეთს ეჯიბრებიან სადღაც დამარხული სავარაუდოდ უზარმაზარი ქონების მოსაპოვებლად, და კომედიის უმეტესი ნაწილი გუნდური მუშაობის ნაკლებობიდან მოდის. და მისი სათავგადასავლო ასპექტი ასევე მოქმედებასაც იწვევს. კომედიური მოქმედება, რა თქმა უნდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა, არის ტრიუკები და სანახაობრივი სცენები, და მისი დიდი ნაწილი გასაოცრად სახალისო საყურებელია. „გიჟური, გიჟური...“