2000 წლის 10 და 17 თებერვალი ის დღეები იყო, როდესაც NBC-ის საკულტო სამედიცინო დრამის „ER“-ის 30 მილიონმა მაყურებელმა შოუს ისტორიაში ორი უდიდესი შოკი განიცადა. ქელი მარტინის ტკბილ და უდანაშაულო პერსონაჟს, ლუსი ნაიტს, (ნოა უაილის ექიმ კარტერთან ერთად) პაციენტი (რომელსაც დევიდ კრუმჰოლცი საოცრად დამაჯერებლად თამაშობდა) დანით ჭრის და ის მიღებული ჭრილობებისგან კვდება. როგორც „Entertainment Weekly“-ის ორნაწილიანი ეპიზოდის ზეპირი ისტორია გვაუწყებს, ლუსის ბოლო ეპიზოდის ეთერში გასვლის დღეს, მარტინმა ლოს-ანჯელესში ქმარს დაურეკა და სთხოვა, მშობლების სახლში მისულიყო და დარწმუნებულიყო, რომ დედამისი ამ ეპიზოდს არ ნახავდა. მან თქვა: „[ჩემი დის გარდაცვალებიდან] წელიწადნახევარიც არ იყო გასული, მათთვის ძალიან რთული იქნებოდა ეკრანზე თავიანთი ქალიშვილის სიკვდილის ხილვა, მით უმეტეს, რომ „ER“ ამას ისე რეალისტურად აკეთებს. მე ვთქვი: „დედაჩემისთვის ამის ყურება კარგი არ იქნება.“ მარტინი იმ დროს ნიუ-იორკში იმყოფებოდა და შვებით ამოისუნთქა, როდესაც გაიგო, რომ მისმა ქმარმა მართლაც შეაჩერა დედამისი ეპიზოდის ყურებისგან. მსახიობმა ისიც გააზიარა, რომ ჰიტ სერიალში მისი მონაწილეობა რთულ დროს დაემთხვა. „ჩემი და გარდაიცვალა „ER“-ში მუშაობის დაწყებამდე ერთი კვირით ადრე,“ – გააზიარა მარტინმა. „ასე რომ, „ER“ ჩემი ცხოვრების ბევრ ცუდ პერიოდს უკავშირდება.“ მისი პერსონაჟის ტრაგიკულ გამომშვიდობებაზე უკან მოხედვისას, მარტინმა ასევე დაამატა: „მე 21 ან 22 წლის ვიყავი. მახსოვს, როგორ მივიღე პირადად ის ფაქტი, რომ დანით მჭრიდნენ და შოუს ვტოვებდი. ლუსის გაცილებამ ნამდვილად ტრავმა მომაყენა.“ დანით დაჭრა იყო დრამატული სიუჟეტური შემობრუნება, უნაკლოდ განვითარებული და შესრულებული, გაძლიერებული ემოციური დატვირთვით, როგორც პერსონაჟების, ისე მაყურებლების თვალსაზრისით. ეს იყო სიცოცხლე ან სიკვდილი და ამას ყოველ წამს გრძნობ, რადგან კერი (ლორა ინესი), ლუკა (გორან ვიშნიჩი), პიტერი (ერიქ ლა სალი) და საავადმყოფოს ყველა სხვა თანამშრომელი ცდილობენ კარტერისა და ლუსის გადარჩენას, სანამ მათი გადარჩენის დრო და შანსი სწრაფად იწურება. სცენარი, მსახიობობა და რეჟისურა უმაღლეს დონეზე იყო, რაც „ER“-ის არსებობის მანძილზე ერთ-ერთ ყველაზე რთულ და გულისამაჩუყებელ მომენტებში აისახა. „ER“ იმ დროს ტელევიზიის ერთ-ერთი უმსხვილესი (თუ არა უდიდესი) ქსელური დრამა იყო და სოციალური მედიის არარსებობამ, უდავოდ, ხელი შეუწყო მის წარმატებასა და ეფექტურობას. ქელი მარტინმა ამ ასპექტზეც ისაუბრა და ხაზი გაუსვა, თუ რამდენად იმოქმედა ამან შოუს პოპულარობაზე — განსაკუთრებით მის ბოლო ორ ეპიზოდზე. მან თქვა: „ეს იყო ინტერნეტის, სპოილერების და ყოველივე ამის წინ. გადასაღებ მოედანზე არავინ იღებდა სურათებს. ვგულისხმობ, არავის ჰქონდა მობილური ტელეფონები... ვფიქრობ, ამაში რაღაც ჯადოსნური იყო. თითქმის 30 მილიონი ადამიანი უყურებდა „ER“-ს ხუთშაბათს ღამით. ეს იყო სატელევიზიო მოვლენა, რომელსაც ელოდნენ.“