Den of Geek-ის მიერ გამოქვეყნებული სტატია სახელწოდებით „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“ – ეს არის ამბავი ადამიანებზე და არა პოლიტიკური პროპაგანდა. პოლ თომას ანდერსონის ოსკარზე ნომინირებული ფილმის „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“ პირველივე კადრში, პერფიდია ბევერლი ჰილსი ბეისბოლის ქუდს იხურავს და კამერისკენ მიდის. ქუდს სახეზე ჩამოიფარებს, როდესაც სატვირთო მანქანები გადიან, თუმცა ისე არა, რომ ყურადღება მიიქციოს. პერფიდია ქვემოთ მოცემულ დაკავების ცენტრს აკვირდება. თავის თანამებრძოლ რევოლუციონერებთან, „ფრანგული 75“-ის წევრებთან ერთად, პერფიდია მოქმედებს გადამწყვეტად და ზუსტად, იმდენად, რომ ჩვენ, მაყურებლები, ვფიქრობთ, რომ ზუსტად ვიცით, ვინ არის ის. რა თქმა უნდა, მომდევნო ორი საათის განმავლობაში აღმოვაჩენთ, რომ პერფიდია ბევერლი ჰილსი ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ ცალმხრივი რევოლუციონერი. ის ბრაზდება, აქვს სექსუალური სურვილები, აჩენს შვილს და უშვებს უზარმაზარ შეცდომებს. მოკლედ, ის ადამიანია, მაგრამ ამან ზოგიერთს ფილმში პერფიდიას ასახვის კრიტიკის საბაბი მისცა, კრიტიკა, რომელსაც მსახიობი ტეიანა ტეილორი უარყოფს. „ის იმდენად გაუგებარია, მაგრამ, რაც მთავარია, ადამიანია და იმდენად ნამდვილი. და ის უაპელაციოდ თავისი თავია“, – განუცხადა ტეილორმა EW-ს. „ვგრძნობ, რომ ზოგჯერ ადამიანები მას უბრალოდ სექსუალურად აქტიურს მიიჩნევენ“, – აღნიშნავს ის, სანამ პერსონაჟის არსს შეეხება. „პერფიდია რევოლუციონერი გახდა იმის გამო, რისიც სჯეროდა. მის დედას ხედავთ, რომელიც ამბობს, რომ პერფიდია რევოლუციონერების ხანგრძლივი გენეალოგიიდან მოდის. ეს თავისთავად, ნებისმიერი ქალისთვის, ნებისმიერი ადამიანისთვის, ასევე ზეწოლაა. ამიტომ, ის არა მხოლოდ აგრძელებს ამ ტრადიციას, არამედ ეს მასშია ჩანერგილი და ახლა მისი იდენტობის ნაწილი გახდა.“ ერთის მხრივ, ადვილი გასაგებია, რატომ შეიძლება ჰქონდეს ხალხს პერფიდიასთან და, კერძოდ, ანდერსონის მის ასახვასთან დაკავშირებით პრეტენზიები. შავკანიანი ქალების სექსუალურობის შესახებ სტერეოტიპები დიდი ხანია არსებობს ამერიკულ კულტურაში, განსაკუთრებით თეთრკანიანი მამაკაცების მიერ მოთხრობილ ისტორიებში, როგორიცაა ანდერსონი და თომას პინჩონი, რომლის 1990 წლის რომანი „Vineland“ ფილმის შთაგონების წყარო გახდა. გარდა ამისა, პერფიდიას თავდაპირველად აქვს მორალური სიცხადე, რომელიც იშვიათად გვხვდება რეალურ სამყაროში და რომლის ხილვაც მაყურებელს სურს. როდესაც ის და „ფრანგული 75“ ფილმის დასაწყისში საიმიგრაციო დაკავების ცენტრს ათავისუფლებენ, ისინი ავლენენ ისეთ გადამწყვეტობას, რომელიც ჩვენ, მაყურებლის წევრებს, გვსურს გვქონდეს. ზოგადად ამერიკაში იმიგრაციისა და კერძოდ დაკავების ცენტრების შესახებ არსებული დეზინფორმაციის ფონზე, გამამხნევებელია იმის დანახვა, თუ როგორ აღიარებენ პერსონაჟები ეკრანზე მათ უსამართლობას და რაღაცას აკეთებენ მათ წინააღმდეგ. მაგრამ „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“ პროპაგანდა არ არის. მისი სიმპათიები ნამდვილად რევოლუციონერების მხარეზეა უფრო მეტად, ვიდრე მემარჯვენე პერსონაჟების, როგორიცაა პოლკოვნიკი ლოკჯოუ (შონ პენი) ან „საშობაო ავანტიურისტთა კლუბი“. თუმცა, ის უპირველეს ყოვლისა, პერსონაჟების ჰუმანურობით არის დაინტერესებული, რაც იმას ნიშნავს, რომ მას არ შეუძლია მათი მარტივ მორალურ ფიგურებამდე დაყვანა. არსად არ არის ეს უფრო ნათელი, ვიდრე პერფიდიას გადაწყვეტილებაში, მიატოვოს თავისი პარტნიორი ბობი (ლეონარდო დიკაპრიო) და მისი ახალშობილი ქალიშვილი ვილა (თინეიჯერობისას ჩეიზ ინფინიტის მიერ შესრულებული). „დაორსულება და დედობა ზუსტად არ იყო [პერფიდიას] გეგმის ნაწილი“, – აღნიშნა ტეილორმა, თუმცა დასძენს სხვა ფაქტორების რეალობასაც. „თუ ადამიანებს ესმოდეთ მშობიარობის შემდგომი დეპრესიის სიმძიმე, ჩვენ პერფიდიასთან დაკავშირებული დისკურსის ნახევარსაც კი ვერ ვნახავდით“, – ამტკიცებს ის. „მართალია თუ არასწორი, იქ არის თანაგრძნობა. იქ არის ემპათია. რადგან ჩვენ ვხედავთ ამ ქალს, რომელიც გადარჩენის რეჟიმში იმყოფებოდა.“ სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, პერფიდია არის ადამიანი, რომელიც ცდილობს გადარჩეს, ადამიანი, ყველა იმავე ნაკლით, არათანმიმდევრულობითა და სირთულეებით, როგორც სხვები. მაგრამ სწორედ ამ ჰუმანურობის შენარჩუნებისთვის იბრძვიან რევოლუციონერები ფილმში „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“. „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“ ამჟამად HBO Max-ზე სტრიმინგდება.