"Fallout"-ის მეორე სეზონის ფინალი: გაუცრუებელი მოლოდინები და დაუსრულებელი რკალები

გუშინ ღამით „Fallout“-ის მეორე სეზონის ფინალის ყურების შემდეგ – და დღეს ამ მიმოხილვის დაწერის მოლოდინში – ისეთი ნაბიჯი გადავდგი, რასაც, ჩვეულებრივ, არ ვაკეთებ. ჩვეულებრივი მიდგომის ნაცვლად, რომელიც გულისხმობს იმ ძლიერი ემოციების იდენტიფიცირებას, რასაც სატელევიზიო ეპიზოდი ჩემში იწვევს, და შემდეგ ამის საფუძველზე მსჯელობას, ვეცადე უფრო სისტემური ანალიზი გამეკეთებინა იმისა, თუ რის მიღწევას ცდილობდა „Fallout“ ამ სეზონით. გადავხედე ჩემს ჩანაწერებს, დავშალე შოუს თითოეული მთავარი პერსონაჟი და სიუჟეტური ხაზი ამ სეზონში, შემდეგ კი მთელი ძალით ვეცადე გამომეკვლია მათი განვითარება, მორალური დილემები და იდეები, რომ როგორმე მივსულიყავი დასკვნამდე, თუ საით მიემართებოდა ეს ყველაფერი. ეს იმიტომ კი არ გავაკეთე, რომ აუცილებლად მგონია, ტელესერიალის სეზონის უკუღმა ანალიზით აზრის პოვნა შეიძლება, არამედ იმიტომ, რომ ვცდილობდი შემემოწმებინა ის გრძნობა, რაც მქონდა. სიცარიელის შეგრძნება – ან თავად სერიალში, ან უბრალოდ ჩემს რეაქციებში – რადგან ეს ფინალი უხეშად და უხერხულად აჩერებდა მთელი წლის სატელევიზიო ნამუშევარს. არ მინდოდა უბრალოდ იმ კითხვით დამესრულებინა: „ეს იყო და ეს?“, როგორც იმიტომ, რომ, მოგეხსენებათ, ჩემი საქმეა ასეთი რაღაცების გარკვევა, ისე იმიტომ, რომ ძალიან მიყვარს როგორც „Fallout“-ის ბრენდი, ასევე მისი ეს კონკრეტული გამოვლინება (რომელიც ხშირად ამაღელვებელი და სახალისოა, მაშინაც კი, როცა ბევრ სხვას ვერ ახერხებს). ეს სერიალი წარსულში ჭკვიანური და გააზრებული იყო და პოტენციალი აქვს, რომ კვლავ ასეთი იყოს, როცა მოისურვებს. ამიტომ, გონების ბუჩქნარში დავიწყე ძებნა, ვეძებდი ამ სატელევიზიო საათის გულში ჩამალულ იდეას, რომელიც უფრო მიმზიდველი იქნებოდა, ვიდრე „აუცილებლად უყურეთ „Fallout“-ის მესამე სეზონს!“. მკითხველო, ჩემი მცდელობა უშედეგო აღმოჩნდა. დღეს ღამით იწყება იმით, რომ ომი არასოდეს იცვლება, რადგან კეისრის ლეგიონი ასრულებს თავის სისხლიან შიდა ბრძოლას – მაგრამ არა თავის გადაწყვეტილებას, რომ „კეისარი“ სასაცილოდ წარმოთქვას – და მაკოლეი კალკინი თავს ჰიპერ-მოძალადე კოსპლეი ჯგუფის ახალ ლიდერად აცხადებს. კალკინს აქ ბევრი არაფერი აქვს გასაკეთებელი, რადგან, ისევე როგორც ამ ფინალის დიდი ნაწილი, ლეგიონის მასალა უბრალოდ დეკორაციაა, რომელიც შემდეგი წლის შოუს დასაყენებლად არის განთავსებული. მაგრამ რადგანაც „უძღების“ ჩემს მიმოხილვაში მასზე მკაცრი ვიყავი, აღვნიშნავ, რომ კალკინი დაფნის გვირგვინს დამაჯერებლად ატარებს, განსაკუთრებით თუ ეძებთ იმპერატორს, რომელსაც პრეტენზიული გაღიზიანების ნიჭი აქვს. შეძლებს თუ არა ის ახალ სეზონში მთავარი ბოროტმოქმედის ტვირთის ტარებას, ისევე როგორც ჯასტინ ტერუმ და კაილ მაკლახლანმა ასე ოსტატურად გააკეთეს ეს წელს? მე მეპარება ეჭვი. რაც შეეხება ტერუს, ის ამ ეპიზოდის უმეტეს ნაწილს პოდკასტის ფორმით ატარებს, უოლტონ გოგინსის მაჯიდან გამოსული ხმით, რადგან რობერტ ჰაუსის ციფრული ვერსია, გასული კვირის დიდი კლიფჰენგერიდან, „პიპ-ბოიში“ იტვირთება, რათა ღულს „ექსპოზიციის საოცარი სამყაროს“ მართული ტური ჩაუტაროს. შესაძლოა იმიტომ, რომ გოგინსი ღულს თავად სრულიად გულგრილად თამაშობს ჰაუსის სხვადასხვა ბუნდოვანი გაფრთხილებების მიმართ იდუმალი და ავისმომასწავებელი „ანკლავის“ შესახებ – „Fallout“-ის მესამე სეზონი... მოდის... ოდესმე! – ან იმიტომ, რომ ტერუ ბევრად უკეთესია, როცა პერსონაჟს სრულად განასახიერებს, მაგრამ ჰაუსის რკალის ეს გადაწყვეტა ამ სეზონში ისეთივე მოსაწყენია, როგორც უცნაური. „Fallout“-ს მეტის გაკეთება არ შეეძლო ჰაუსის პერსონაჟის ასაშენებლად ამ სეზონის განმავლობაში, მას ბუნების ძალად წარმოაჩენდა, რაც სერიალის როგორც სატირული, ისე სიუჟეტური მიზნების გულში იდგა. იმის არჩევა, რომ მან ფინალში არაფერი გააკეთოს – არც აწმყოში, სადაც მისი დაბრუნება ძლიერად იყო ნავარაუდევი, და არც წარსულში, სადაც ის ასე თვალსაჩინოდ იყო წარმოდგენილი – უზარმაზარ ფლანგვას ჰგავს. „Fallout“-ის მეორე სეზონის დიდი ნაწილის მსგავსად, ეს იყო მშვენიერი შესრულება, მაგრამ მკაფიო დასასრულის გარეშე. რა თქმა უნდა, შეიძლება იკამათო, რომ ჰაუსის ხელმძღვანელობა გადამწყვეტი იყო კუპერ ჰოვარდის ოჯახის პოვნის საქმეში – ამ პროცესში მის ძველ მეგობარ ლუსის ცოტა დაეხმარა, რადგან ის აჩერებს მას, როდესაც მამამისი კისერში ტვინის გატაცების ჩიპის ჩადებას ცდილობს, როდესაც მათი გზები მოკლედ გადაიკვეთა ამაღამ. მაგრამ რას ნიშნავს ეს ამბავი ამ ეტაპზე? ღული ბარბის და ჯეინის კრიოკაფსულებს ვეგასის მართვის სარდაფში ცარიელს პოულობს, გარდა ღია ბარათისა, რომელიც მას კოლორადოსკენ მიუთითებს, და გადაწყვეტს, რომ იმედი ღირდა. მაგრამ კუპერის განახლებულ ძიებაში მისი „ფოფსიკლის მაკგაფინების“ მიმართ არ არის ნამდვილი ადამიანობა – არაფერი, რაც შეედრებოდა ორ კვირის წინანდელ მომენტს, როდესაც გოგინსმა მთელი თავისი ოსტატობა ჩადო იმ კაცის განსახიერებაში, რომელიც სასოწარკვეთილი ებღაუჭებოდა თავისი ადამიანურობის უკანასკნელ ნაპირებს. იმის გაცხადებით, რომ ბარბ ჰოვარდი – რომელმაც ერთი წლის წინ მთელი სერიალის ყველაზე შემზარავი მომენტი შექმნა – სინამდვილეში უბრალოდ კარგი ქალბატონი იყო ცუდი უფროსებით, სად უნდა ვიპოვოთ მოტივაცია, რომ ღულის ძიებამ ჩვენთვის რაიმე მნიშვნელობა შეიძინოს? თუ ეს მისი ბოლო გამოჩენა იქნებოდა – მზის ჩასვლისკენ მიმავალი განახლებული სულით – თითქმის დავიჯერებდი, როგორც ნახევრად ტკბილ დასასრულს. მაგრამ ეს არ არის ეს სერიალი, მით უმეტეს, უკვე გამოცხადებული განახლების ფონზე. ამის ნაცვლად, „Fallout“ ჭკვიანურ ამბავს უფრო მარტივზე ცვლის. ისევ. ეს არის მთელი ამ ეპიზოდის მთავარი ხაზი, ნამდვილად. მაგალითად, ავიღოთ მაქსიმუსის სიუჟეტური ხაზი, რომელიც მთელ ეპიზოდს ერთადერთი წინააღმდეგობის გაწევაში ატარებს