არსებობს თუ არა Fallout-ის მორალი? და თუ ასეა, არის თუ არა ეს „არასოდეს დაესწრო ქორწილს სარდაფ 32-ში ან 33-ში“? აღიარებულია, რომ ჩეტისა და სტეფ ჰარპერის ქორწინება დღევანდელი ეპიზოდის ბოლოს არ მთავრდება ისე ცუდად, როგორც ლუსი მაკლინისა და ფსიქოპათი რეიდერის, მონტის, შოუს პრემიერის დროს – იმედია, აშკარა მიზეზების გამო – მაგრამ ვიტყოდი, რომ რაღაც მაინც ძალიან ცუდად მიდის, როდესაც გაქცეული პატარძალი არ გარბის შეშინებული ფეხების გამო, არამედ ბრბოს სამართლისგან. თუმცა, შესაძლოა, მორალი სინამდვილეში უნდა იყოს „არასოდეს გადაუდგე გზაზე გაბრაზებულ კანადელს, რომელსაც არაფერი აქვს დასაკარგი“, რადგან ამ კვირის ეპიზოდი დეტალურად გვიყვება სტეფის წარსულზე, რომლის შესახებაც ვიგებთ, რომ ის უკვე საკმაოდ გიჟი იყო, სანამ ბად ასკინის სამარცხვინო „ბადების“ წევრი გახდებოდა. დღეს ჩვენ ვიწყებთ სარდაფ 32-ის ზედამხედველის ომამდელი ფლეშბეკით, სადაც მას ახსენდება, თუ როგორ გაექცნენ ის და მისი დედა „ურანის ქალაქის ინტერნირების ბანაკს“ იმ ტერიტორიაზე, რომელსაც ექსპანსიონისტურმა ამერიკის მთავრობამ „დიდი 51“ უწოდა – ანუ, მთელ კანადას. ძალაუფლების ჯავშანში გამოწყობილმა ჯარისკაცმა, რომელიც „ჰოუზერ“-ს იძახის, დედა ჰარპერი სასიკვდილოდ დაიჭრა, როდესაც მოძალადე თვითმკვლელმა ტერორისტმა გაანადგურა, მაგრამ მანამდე მან თავის ტრავმირებულ ქალიშვილს ახალი რელიგია უქადაგა: გადარჩი ნებისმიერ ფასად. თავად ეს სცენა – რომელშიც ჩართულია აზრიანად სასტიკი კბილების გახეხვა და მიმდინარე სტეფის ცარიელი თვალის ბუდის მრავალი კადრი – ზედმეტად მოკლეა, რომ სტუმარ მსახიობ ნატაშა ჰენსტრიჯს ბევრი სამუშაო მისცეს. მაგრამ მას ერთი აბსოლუტურად მკვლელი ფრაზა ეკუთვნის: „ნუ იფიქრებთ მათზე, როგორც ადამიანებზე“, – ამბობს ის იმ ხალხზე, რომელშიც სტეფი შეაღწევს თავისი გადარჩენის მცდელობაში. „იფიქრეთ მათზე, როგორც ამერიკელებზე.“ მე საჯაროდ მომწონს სტეფი, ანაბელ ო’ჰეგანის შესრულებით, რომელიც Fallout-ის კომედიურ და დრამატულ მხარეებს შორის ზღვარზე ბალანსირებს ბევრად უკეთ, ვიდრე მისი სხვა თანასარდაფელები. და მომწონს, რას აკეთებს ეს ეპიზოდი მასთან, ახდენს რა პერსონაჟის სიტყვასიტყვით სასტიკ გადარჩენის მოთხოვნილებას როგორც შოუს წარსულში, ასევე მის პოტენციურ მომავალში. მაგრამ ამ ეპიზოდის, არსებითად, ნახევრად პერსონაჟის ყურადღების ცენტრში მოქცევა, მაკარგვინებს იმას, რასაც Fallout სწირავს თავისი „ყოველ ეპიზოდში სიუჟეტის ყოველი ნაწილის ექვსი ინჩით წინ წაწევის“ მიდგომით. ეპიზოდი, რომელიც სრულად ფოკუსირებული იქნებოდა და აგებული იქნებოდა ამ პერსონაჟზე – რომელიც აჩვენებდა, როგორ იმალებოდა ის ჩრდილებში მთელი სერიის განმავლობაში, ომამდელი სიგიჟის პატარა ნაწილად, რომელიც დაეხმარა სარდაფების აშენებას, მომავალში ჩირქდებოდა – fascinating ტელევიზიას შექმნიდა. მაგრამ Fallout არ არის აღჭურვილი ამის გასაკეთებლად, რადგან, სეზონზე მხოლოდ რვა ეპიზოდით, მას არ აქვს იმგვარი ინდულგენციების საშუალება, რაც ფორმალურად საინტერესო ტელევიზიას ქმნის. ამჟამად, ჩვენ ვიღებთ სტეფის სასოწარკვეთისა და ბოროტების მონახაზებს, სრულად ტკბობის გარეშე. იმის გათვალისწინებით, რომ ეს ჩვენი სტრუქტურაა, მოდით, სათითაოდ განვიხილოთ: ლუსი კვლავ ჩაკეტილია ჰენკლენდში, როგორც ჩანს, ცდუნებული იყო არა მხოლოდ მამის ხედვით, რომ უკეთესი უდაბნო შეიქმნას ტვინის სტეპლინგით, არამედ მათი მამა-შვილური კავშირის აღდგენითაც. კაილ მაკლაქლანი ფანტასტიკური იყო მთელი სეზონის განმავლობაში ჰენკის როლში, მაგრამ აქ ის სრული აღფრთოვანებაა, რადგან ხანდაზმული მაკლინი თავს უფლებას აძლევს ისიამოვნოს იმ ნოსტალგიური სიამოვნებით, რომ ასწავლოს თავის ქალიშვილს გოლფის ურიკის მართვა Vault-Tec-ის საიდუმლო ობიექტის უკაცრიელ დერეფნებში, თანაც აგრძელებს გაყიდვების კამპანიას. (მნიშვნელოვან მომენტში, რომელიც გვახსენებს, თუ რამდენად დაშორებულნი არიან ომამდელი მამა და სარდაფში დაბადებული ქალიშვილი, ის სევდიანად ნატრობს, რომ შეძლებოდა მისთვის ნორმალური ბავშვობა მიეცა – მხოლოდ იმისთვის, რომ შეახსენონ, რომ ლუსის თვალთახედვით, მან ეს გააკეთა. „შენ გაანადგურე.“) ყოველივე ამას თან ახლავს მეტი ახსნა-განმარტება იმის შესახებ, თუ რას აკეთებენ ტვინის ჩიპები თავიანთ „მომხმარებლებზე“: აღმოჩნდა, რომ სისტემა არ არის პირდაპირ გონების კონტროლი, არამედ ერთგვარი დაპროგრამებული ამნეზია, რომელიც წლების ტრავმულ მოგონებებს შლის და მათ „კარგ ფიქრებითა“ და „მთავარი სისტემის“ მითითებებით ცვლის. წინადადება, რომ ეს ნაკლებად საშიშია, ვიდრე სრულფასოვანი ადამიანები-მარიონეტები, ეფექტურად კნინდება, როდესაც ლუსი ინტერვიუს ატარებს ბიფთან, ყოფილ NCR რეინჯერთან, რომელმაც მისი სიცოცხლე გადაარჩინა რამდენიმე ეპიზოდის წინ ჯვარცმის შემდეგ (რომელსაც აღარ ახსოვს არც ის და არც თავად NCR). ჰენკის მიერ ლუსის შეშფოთებების უარყოფა, როგორც ამასთან, ასევე ახალ კალიფორნიის რესპუბლიკასთან დაკავშირებით, ლუსის გეგმებს ამყარებს (თანაც Fallout-ს აძლევს საშუალებას, ჩვეულებრივზე უფრო მკვეთრად პოლიტიკური გახდეს), რადგან ის, როგორც ჩანს, ხსნის მის ხელბორკილებს – მხოლოდ იმისთვის, რომ შემდეგ მამა ისევ საკუთარ ღუმელზე მიაჯაჭვოს. ცხვირს უბზუებს მამის „გაიგებ, როცა გაიზრდები“ ბლუვიატურ მსჯელობას იმის შესახებ, თუ როგორ არის NCR-ის მაღალი გადასახადები და არაეფექტურობა, თავისებურად, ლეგიონის ცოდვების ტოლფასი, ის თავის მორალს ისვრის მისი „სრულყოფილი არის კარგის მტერი“ სულისკვეთებით: „ერთი მხარე ხალხს კლავს, მონებად აქცევს, აჯვარცინებს, მეორე კი უბრალოდ ბუნდოვნად პრობლემურია.“ (ლუსი მაკლინი: ცენტრ-მემარცხენე გმირი, როგორც ჩანს.) ამასობაში, სარდაფებში – ამ შოუს ბევრი „ამასობაში“ სჭირდება, შეამჩნიეთ? – სტეფი სხვადასხვა სახის თაღლითობით არის დაკავებული.