მე ვარ „ევანგელიონის“ თაობის, ასაკოვანი „ვიბების“ შვილი. თუ მომაწვდით ანიმეს, რომელიც კულმინაციას აღწევს აპოკალიფსურ კოშმარში, სიზმრის ლოგიკითა და ემოციურად აბსტრაქტული ცოდნით, მაშინ ის ნამდვილად მიიპყრობს ჩემს ყურადღებას. სიმართლეს ვიტყვი, რომ „Fire Force“-ის დიდი ნაწილის განმავლობაში, დიდად არ ვღელავდი „თეთრკანიანთა“ გეგმის მიზეზებსა და საბაბებზე, რომლებიც მომავალი დიდი კატაკლიზმის განსახორციელებლად იყო მიმართული. ეს გულგრილობის საკითხი არ არის; უბრალოდ მივხვდი, რომ ამ მასიური, ყოვლისმომცველი ბრძოლის შეგრძნება სამყაროს ბედისთვის, ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე მისი ცალკეული ნაწილების ზუსტი ლოგიკა. ამ კვირის ყვირილმა „იმედზე“, „სასოწარკვეთილებაზე“ და „წარმოსახვაზე“ ყველას უნდა მიახვედროს ეს. ეს არ არის „Fire Force“-ის მხრიდან ცოდვა. პირიქით, ეს ძალიან მომწონს. პატარა ბავშვური სიხარულით მავსებს იმის აღმოჩენა, რომ ამ შოუს დასასრული არსებითად დადის იდეამდე: „რა მოხდებოდა, თუკი „ნეონ გენეზის ევანგელიონიდან“ „მესამე იმპაქტი“ განხორციელდებოდა როჯერ რებიტის მიერ შინჯი იკარის ნაცვლად?“ თუკი მომენტს დავუთმობთ და ამ კვირის სიუჟეტურ დეტალებს დავაკვირდებით, ვიტყოდი, რომ „Fire Force“ კვლავაც შესანიშნავად გვიძღვება იმ სიგიჟისკენ, რომელიც ფინალში გველოდება. ამდენი რამის გათვალისწინებით, უნდა შევაქო შოუ იმისთვის, რომ ყველაფერი მეტ-ნაკლებად თანმიმდევრული რჩება, მაშინაც კი, როდესაც მისი სამყაროს რეალობა იშლება. ფლეშბექები ჰაუმეასა და ქარონს ანიჭებს გარკვეულ ადამიანურობას მათი მოქმედებებისთვის, და ეს საკმაოდ კარგად მუშაობს, თუნდაც „თეთრკანიანები“ ყოველთვის უფრო საინტერესო იყვნენ, როგორც პერსონაჟების დიზაინები და ბოროტმოქმედის არქეტიპები, ვიდრე რეალური პერსონაჟები. ჰაუმეას სიგიჟემდე მიყვანის იდეა, კაცობრიობის კოლექტიური არაცნობიერის მუდმივი დაბომბვის გამო, საკმაოდ კარგად ერგება სერიალის მიმართულებას მთელი ამ ადოლასეული სიგიჟის კონტექსტში. ასევე, მინდა აღვნიშნო არტურის დაბრუნება მე-3 აქტში და მისი აღმასვლა რაინდი მეფის ტახტზე. მიუხედავად იმისა, რომ ამ კვირაში მოქმედება არ არის ისეთი დაძაბული, როგორც წინა ჯერზე, მაინც ძალიან სასიამოვნოა იმის ხილვა, თუ როგორ გადაარჩენს ჩვენი გიჟი გმირი იუს და სამუდამოდ გაანადგურებს ჯოვანის ბოლო ნარჩენებს. „თეთრკანიანების“ მსგავსად, კომპანია 8 საუკეთესოდ მუშაობს, როგორც გმირთა გუნდის კოლექტიური წარმოდგენა, რომლებიც ერთმანეთს გვერდში უდგანან და ბოროტმოქმედებს ამარცხებენ. თუმცა, არტური ყოველთვის გამოირჩეოდა ხალხისგან, როგორც „Fire Force“-ის ერთ-ერთი მთავარი მოთამაშე, ამიტომ კარგია, რომ მას მიეცა ბოლო შესაძლებლობები, მისი გრანდიოზული ბოდვები სასიკეთოდ გამოეყენებინა. ეპიზოდის მთავარი მომენტი კი, ნაკლებად არის დაკავშირებული სიუჟეტის წინსვლასთან ან ბოსების ბრძოლებთან. არავის გაუკვირდება ამ პლანეტაზე, ან მის რომელიმე ალტერნატიულ სამყაროში, რომ მე აღფრთოვანებული ვარ ეპიზოდის ჩაძირვით სიურეალისტურ კოშმარულ გამოსახულებებში, მას შემდეგ რაც ჰაუმეამ ნამდვილად დაიწყო ბარიერების მსხვრევა, რომლებიც მოკვდავ სამყაროს ადოლასგან იცავდა. ვგრძნობ, რომ ბოლო დროს გაჩნდა ტენდენცია, როდესაც ანიმეში გამოიყენება რეალური კადრები და სხვა შერეული მედიის ტექნიკა, რათა გაძლიერდეს იმ მასალის ეფექტი, რომელსაც სჭირდება შემზარავი ან უცნაური ელფერი. ეს წარმოუდგენლად მაბედნიერებს, და რეალური ადამიანის თვალებისა და სახეების შედარება ანიმაციის ცვალებად ხელოვნების სტილთან განსაკუთრებით კარგად მუშაობს „Fire Force“-ისთვის. გმირების „ნორმალური სამყაროს“ მულტფილმური და არარეალური ატრიბუტები უფრო და უფრო გადაჭარბებული ხდება, რადგან რეალობა საკუთარ თავში იშლება. ცდუნება მაქვს, თეორიულ მსჯელობაში გადავიდე იმაზე, თუ სად მიდის საბოლოოდ ეს ყველაფერი, მაგრამ მოდით, გულწრფელები ვიყოთ: მაშინაც კი, თუ დეტალები ჯერ არ იცით, ის დაწყევლილი ფსიქო-მომღიმარი მთვარე ცაზე ყველაზე აშკარა მინიშნებაა, არა? ვვარაუდობ, შესაძლოა არსებობდნენ ბავშვები, რომლებიც არ იცნობენ 2000-იანი წლების შუა პერიოდის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ანიმეს იკონოგრაფიას... ვფიქრობ, ჩემი ტუჩები დახშული უნდა დარჩეს ამ დროისთვის. სიკვდილის საფრთხის ქვეშ.