საინტერესოა, რომ ფრირენი ხვდება, თუ რის გაკეთება სურს სტარკს – ისე, რომ სტარკს ამის ახსნაც არ სჭირდება. ფრირენი ხომ სწორედ ახლა იაზრებს, თუ რამდენად ძვირფასია ჰიმელთან და სხვებთან ერთად განცდილი მოგონებები – და როგორ შეცვალა მათ ფუნდამენტურად, ისე, რომ ამას ვერც კი ხვდებოდა. ხუმრობა ისაა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ თავიდანვე იცოდნენ, რაშიც ეხვეოდნენ, ეს არ ცვლის იმ ფაქტს, რომ მოცემულ მომენტში ეს ნამდვილად საშინელი გამოცდილებაა. რა თქმა უნდა, დროთა განმავლობაში მათ მხოლოდ ბუნების სილამაზე ემახსოვრებათ საყვარელ ადამიანებთან ერთად, მაგრამ მაინც უწევთ ისეთი რამეების კეთება, როგორიცაა ჰიდრასთან ბრძოლა და ღამით მტანჯველი მთის ბილიკზე დაბრკოლება. ეპიზოდის მეორე (და გაცილებით ძლიერი) ნახევარი გვაძლევს უფრო ღრმა ხედვას იმ ოჯახურ ერთეულზე, რომელიც ამ სამეულმა ჩამოაყალიბა. მოვლენების ცენტრში ფერნია. მიუხედავად იმისა, რომ ის უდავოდ ფრირენის ჯგუფის "სწორხაზოვანი" წევრია, ადვილია დავივიწყოთ, რომ მისი სტოიკური ფასადის მიღმა ჩვეულებრივი თინეიჯერი გოგონა იმალება. მშობლების სიკვდილმა ემოციურად დაამუხრუჭა და აიძულა ყველაფერი შიგნით დაეგროვებინა. სწორედ ასე მოახერხა გადარჩენა. თუმცა, ის ნამდვილად გრძნობს რაღაცებს და გრძნობს მათ ღრმად. ის აფასებს ისეთ ნივთებს, როგორიცაა მისი კვერთხი, თმის აქსესუარი და სამაჯური იმ ემოციური წონის გამო, რასაც ისინი ატარებენ. პრობლემა ის კი არ არის, რომ მას გრძნობები აქვს, არამედ ის, რომ არ იცის, როგორ გამოხატოს ისინი. იმედგაცრუება გამოხატება პირქუშ ტუჩებმოკუმვაში; გაბრაზება – უძლურ დარტყმებში. გულისამაჩუყებელ მომენტებში ის რბილ, გულწრფელ ღიმილს აფრქვევს. მაგრამ აბსოლუტური სიხარული? წარმოდგენა არ აქვს, როგორ გაუმკლავდეს ამ ემოციას. ამ ეპიზოდში ის აშკარად მიანიშნებს სტარკს, რომ მომდევნო დღის გატარება მასთან ერთად სურს. ის აშკარად ელის, რომ საბოლოოდ დააძალებს მას კითხვას. რასაც არ ელის სტარკისგან, ეს არის პირდაპირი შეკითხვა პაემანზე. სულის სიღრმეში, სწორედ ამას ელოდა, მაგრამ არასოდეს ეგონა, რომ ეს ახდებოდა – მით უმეტეს, ასე მოულოდნელად. ამიტომ, მისი ერთადერთი აზრია, მიიღოს შეთავაზება, შემდეგ კი პანიკაში გაიქცეს (სიმშვიდის შენარჩუნების მცდელობით). ფერნის ქცევის უმეტესი ნაწილი სავარაუდოდ ფრირენის დამსახურებაა. ყველა თვალსაზრისით, ფრირენი მისი დედაა, რომელმაც ის ბავშვობიდან ზრდასრულობამდე გაზარდა. რა თქმა უნდა, უკვდავი ელფის მიბაძვის მცდელობას – განსაკუთრებით ისეთის, რომელიც დროის აღქმის თავისებურების გამო მოწყვეტილია მის გარშემო არსებულ სამყაროს – თავისი პრობლემები ახლავს. თუმცა, ფრირენი, მიუხედავად იმისა, რომ ხშირად ის უფრო ბავშვს ჰგავს მასსა და ფერნის ურთიერთობაში, ცუდი დედა არ ყოფილა. მიუხედავად იმისა, რომ მუდმივად მომენტში ცხოვრება ფრირენისთვის არაბუნებრივია, ის სასოწარკვეთილი ცდილობს ადამიანებთან დაკავშირებას – ყველაზე მეტად ფერნთან. მისთვის მაინც რთულია კონტექსტური მინიშნებების ამოცნობა (წლების განმავლობაშიც კი), მაგრამ როდესაც ადამიანები პირდაპირ ეუბნებიან მას რაიმე მნიშვნელოვანს, ის ახსოვს. ჰაიტერმა თავისი უკანასკნელი დღეები ფრირენისთვის ყველაფრის დაწვრილებით ახსნას მოანდომა – და მან, სამართლიანად რომ ვთქვათ, ეს ინფორმაცია ფერნის შესახებ კარგად გამოიყენა. შეიძლება მრავალი კრიტიკა გამოითქვას ფრირენის აღზრდის მიმართ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, ფერნი თავს საყვარლად გრძნობს. სწორედ ამის ჩვენებას ემსახურება ამ ეპიზოდის მეორე ნახევარი. ისევე, როგორც ჰაიტერმა ასწავლა ფრირენს ფერნის შესახებ, ფრირენიც გადასცემს იმავე ინფორმაციას თანაბრად „ცერცვა“ სტარკს. ერთგვარად, ის მისთვისაც დედობრივ ფიგურად გვევლინება, ასწავლის მას პაემანზე წასვლის სწორ გზას – მაშინაც კი, თუ ინსტრუქციები ერთ კონკრეტულ გოგონას ეხება. და საბოლოოდ, ყველაფერი კარგად არის მოწყობილი იმისთვის, რომ ფერნს დასამახსოვრებელი პაემანი ჰქონდეს – მოწყობილი ორი ადამიანის მიერ, რომლებსაც ის ყველაზე მეტად უყვართ მსოფლიოში. ვიხილავთ თუ არა პაემანს შემდეგ ეპიზოდში? შეიძლება, შეიძლება არა. მაგრამ ამ ეტაპზე, ეს არ არის ისეთი მნიშვნელოვანი, როგორც მომზადება – ზრუნვა, რომელიც მის უახლოესმა ადამიანებმა მის გრძნობებს გამოუჩინეს. შემთხვევითი აზრები: • ფრირენი ნამდვილად იყო პაემანზე ჰიმელთან – და მე მოწყენილი ვარ, რომ ეს ვერ ვიხილეთ. • გულწრფელად რომ ვთქვათ, სტარკი წინა ხაზის მებრძოლია. მისი საქმეა სატყუარა იყოს და თავდასხმები მოიგერიოს. არ ვარ დარწმუნებული, რატომ არის ვინმე განაწყენებული იმის გამო, თუ როგორ განვითარდა ჰიდრასთან ბრძოლა. • მე ვუთანაგრძნობ ფრირენს. ათ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ჩემი მშობლიური ქალაქის უნახავად, შოკირებული ვიყავი, რამდენი ადგილი, რომელიც ვიცოდი, გაქრა – დარჩა მხოლოდ ცარიელი, მიტოვებული შენობები. • ამ ეპიზოდში ანიმაციის ხარისხის აშკარა ვარდნაა. გვაქვს უამრავი შორი ხედი, სადაც პერსონაჟების ყველა დეტალი ქრება, და მრავალი მომენტი, როდესაც ჩვენი გმირები საკუთარი თავის უაზრო (და ბევრად უფრო მარტივად შექმნილ) კარიკატურებად გვევლინებიან. იმედი მაქვს, ეს მხოლოდ ერთჯერადი მოვლენაა.