გიტარა, რომელიც ჩემი აღმოჩენა იყო: ბავშვობის ჰანგებიდან მუსიკალურ სამყარომდე

პირველი გიტარა, რომელიც ჩემთვის მართლა მნიშვნელოვანი იყო, ჩემი არ ყოფილა. ეს მამაჩემის გიტარა იყო: ჩვეულებრივი აკუსტიკური, რომელიც კაბინეტ-სათამაშო ოთახის კუთხეში იდო, სიმები ოდნავ მკვდარი ჰქონდა, ხე კი – ოდნავ დაკაწრული, მაგრამ ყოველთვის ჯადოსნურ ილეთად იქცეოდა, როცა მამაჩემი ზედიზედ მეშვიდედ უკრავდა “Casey, Casey, Casey is my daughter / Casey, Casey, Casey, she loves running water”-ს, მე კი დივანის უკან თავბრუ მეხვეოდა. უფროსების სამყაროში გიტარები თითქოს კვდებოდა, ლეპტოპებმა და კონტროლერებმა, ისევე როგორც მთელმა დისკურსმა „როკის დასასრულის“ შესახებ, ისინი განზე გასწიეს. ჩვენს სახლში კი გიტარა სავსებით ცოცხალი იყო, თუმცა ოდნავ გადაღლილი, რადგან ცდილობდა თვალყური ედევნებინა პატარა ბავშვისთვის, რომელიც ყვიროდა „კიდევ! კიდევ! კიდევ!“ (მე ჯერ კიდევ ვერ გადავედი ორმარცვლიან სიტყვებზე), სანამ დამკვრელის თითები არ გაუძლებდა. მე მხოლოდ ის ვიცოდი, რომ თუ მამაჩემი თავის აკუსტიკურ გიტარაზე „მაიმუნების სიმღერის“ (The Grateful Dead-ის „Monkey and the Engineer“) დაკვრას შეწყვეტდა, მე ამბოხს მოვაწყობდი. კარგი იყო, რომ მას დაკვრა მოსწონდა, რადგან მე ნამდვილი მოძალადე ვიყავი. როცა ის CD ფლეიერზე გადართვას ცდილობდა, რომ ხელებისთვის შესვენება მიეცა, მე გიტარას უკან ვუბრუნებდი. ჩემი ბავშვობის „სეთლისტის“ გვირგვინი იყო „Casey Jones“, ძირითადად იმიტომ, რომ პატარა ბავშვისთვის ამ სახელით, მისი გუნდურად ყვირილის მოსმენა ისე ჟღერდა, თითქოს სამყარო მხოლოდ ჩემთვის იყო დაწერილი. წლები დავხარჯე თავდაჯერებულად სიმღერაში „Driving that train, high on lo mein“ და მტკიცედ მჯეროდა, რომ მსოფლიოს უდიდესმა როკ ჯგუფმა შექმნა სიმღერა საზოგადოებრივ ტრანსპორტში ზედმეტი „თაიქაუთის“ ჭამაზე. ჩემმა მშობლებმა, გონივრულად, გადაწყვიტეს, რომ ნარკოტიკების მთელი ამბის ჩინური საკვებით ჩანაცვლება უფრო ადვილი იყო, ვიდრე კოკაინის ახსნა სკოლამდელი ასაკის ბავშვისთვის. ლუსინდა უილიამსის „Drunken Angel“ ჩუმად „კუნგ-ფუ ანგელოზად“ იქცა იმავე მიზეზით. როდესაც საბოლოოდ ნამდვილი ტექსტები ვისწავლე, ისეთი შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს ვიღაცამ ჩემი ბავშვობის კულისები აწიოკა და ბევრად უფრო პირქუში სცენა გამოაჩინა. ცა ლურჯი იყო, ბალახი მწვანე, ლუსინდა მღეროდა საბრძოლო ხელოვნების მფარველზე გიტარით, და კეისი ჯონსი კინაღამ მატარებელი ლიანდაგიდან გადააგდო, რადგან ზედმეტი ჩინური საჭმელი შეჭამა – სანამ, მოულოდნელად, ყველაფერი კითხვის ნიშნის ქვეშ არ დადგა. როგორც აღმოჩნდა, გიტარა არ იყო მხოლოდ „ოჯახური გართობის წვეულების მუსიკის“ მიმწოდებელი „კიდევ, კიდევ, კიდევ“, არამედ მწუხარების და გულისტკენის ინსტრუმენტი, ლამაზი საშუალება იმგვარი ნგრევისთვის, რომლის გაფილტვრასაც უფროსები ცდილობენ, სანამ შენ საკმარისად დიდი არ იქნები მის გასამკლავებლად. პირველად, გიტარა ჩვენი მისაღები ოთახის ეკოსისტემაზე დიდი მაშინ მომეჩვენა, როცა ლონდონში ვიყავით, სადაც მამაჩემი ერთ ზაფხულს საზღვარგარეთ კურსს ასწავლიდა. მე ცხრა წლის ვიყავი, შეიარაღებული ნათხოვარი ყურსასმენებით და ძალიან ამაღელვებელი ახალი iPod-ით, და „London Calling“ ჩემი ყურებიდან ყურსასმენების ამოგლეჯას ცდილობდა. მათი გიტარები ქალაქს ჰგავდა: დიდი, გაბრაზებული აკორდები, რომლებიც ბას-ხაზებზე გადმოდიოდა და მეტროს გუგუნს მოგაგონებდა, ჯო სტრამერის უხეში, ძალიან ბრიტანული ღრენა გიტარის ჟღარუნში გაიჭრა. „London Calling“ ჩემთვის ისტორიად იმდენად არ ჩანდა, რამდენადაც პროგნოზად. ეს არ იყო 1970-იანი წლების ბოლოს პირქუშ პირობებზე; ეს იყო იმაზე, თუ როგორი წარმომედგინა ზრდასრული ცხოვრება: ქაოტური და შემზარავი, ელექტრიფიცირებული და კათარზისული, ყველაფერი ერთდროულად. სადღაც იქ, ხარბი აზრი შემომეპარა: მე უბრალოდ არ მინდა ამის მოსმენა; მე მინდა ამის გაკეთება. ეს იყო ის მომენტი, როდესაც გიტარა მამაჩემის საკუთრება აღარ იყო და ჩემს მომავალ ვერსიად იქცა. ამასობაში, ჩემი მომავალი ტელევიზიით და მეორადი CD-ებით ფილტრდებოდა. სახლში მამაჩემი ძირითადად ერთკაციან ჩანაწერების კლუბს წარმოადგენდა, ის მაძლევდა ალბომებს, როგორიცაა Pavement, Wilco, Silver Jews, Hole, Liz Phair, PJ Harvey, Modest Mouse, Built to Spill, და ყველა სხვა, ვინც მისი აზრით, „მომეწონებოდა“ სკოლაში მიმავალ გზაზე. ჩემს თავისუფალ დროს აღმოვაჩინე Car Seat Headrest, Courtney Barnett, Hop Along, Jeff Rosenstock — ყველა ეს ჩანაწერი ჩემს წარმოდგენას აყალიბებდა იმაზე, თუ როგორი შეიძლება ყოფილიყო გიტარა, სანამ თითს დავადებდი ფრეტბორდზე. მას ნაკლებად აღვიქვამდი როგორც ერთ ხმას და უფრო მეტად როგორც პიროვნებების ერთობლიობას: ზარმაცად ჟღერადი Pavement-ის რიფი, რომელიც ზედმიწევნით მოღუნული აღმოჩნდება, როცა მის დაკვრას ცდილობ; Modest Mouse-ის ნიმუში, რომელიც შენს მარჯვენა ხელს ისეთ შეგრძნებას უქმნის, თითქოს კრამპი ეწყება; Hole-ის სტილის პაუერ აკორდები, რომელიც კარის მიჯახუნებას ჰგავს; Built to Spill-ის დელიკატური სოლო, რომელიც როგორღაც ახერხებს იყოს როგორც მასშტაბური, ასევე მყიფე ერთდროულად. ეს ყველაფერი ჩემს თავში შესაძლებლობად ცხოვრობდა, სხეულს ელოდა. ტელევიზიამ, მოკლე მოზარდობის American Idol-ის გატაცების სახით, კიდევ ერთი ფენა დაამატა: გიტარა როგორც რეკვიზიტი, როგორც სარწმუნოება. ვუყურებდი კონკურსანტებს, რომლებიც აკუსტიკური გიტარების უკან იდგნენ, რბილი განათების ქვეშ ბალადებს უკრავდნენ თითებით და ვფიქრობდი, 10 წლის ბავშვის გულუბრყვილო დარწმუნებით, რომ ეს იყო ის, რასაც მუსიკოსობა ნიშნავდა: გიტარის დაჭერა და კამერებისთვის მასზე ფოკუსირების ნება, სანამ აუდიტორია ოვაციებით ხვდებოდა. მე უზარმაზარი სიმპათია მქონდა სტივენ ტაილერის მიმართ და იმ სულელური ბუმბულის მიმართ მის თმებში; მეგონა, რომ „Dream On“ შესაძლოა სიტყვასიტყვით საუკეთესო სიმღერა იყო, რაც კი ოდესმე დაწერილა. ამ სამყაროში, გიტარა არ იყო პანკ-ძრავა ან მთავარი ინდი-როკ ორგანი – ეს იყო ერთგვარი ჰალო, იმის მტკიცებულება, რომ „ნამდვილი“ იყავი, თუნდაც განდიდებულ კარაოკე შოუზე. იმ დროისთვის, როდესაც საბოლოოდ ჩემი საკუთარი გიტარა მივიღე, 14 წლის ვიყავი და სამარცხვინოდ დავაგვიანე საკუთარ მითოლოგიას. ინსტრ