აღარ არის საკმარისი გიტარის სოლოები. ანუ, გიტარის სოლოები კვლავ არსებობს — ყველაზე აშკარად მეტალის სამყაროში — მაგრამ როკ-ენ-როლს სერიოზული სოლოების დეფიციტი აქვს. შესაძლოა, უბრალოდ ინდი როკზე ვსაუბრობ, რადგან ბოლო ათი წლის ყველაზე დასამახსოვრებელი გიტარის სოლო 2019 წელს Big Thief-ის სიმღერის „Not“ კულმინაციის დროს გაისმა (უდიდესი ადრიან ლენკერის დამსახურებით, რომელიც, სხვათა შორის, ჩვენს ბოლო სიაში, 21-ე საუკუნის უდიდეს გიტარისტებს შორის, 27-ე ადგილზე მოხვდა). გასულ ზაფხულს ბილი მარტენის „Leap Year“-ში სემ ევიანის მართლაც შესანიშნავი სოლო მოვისმინეთ. მაგრამ ნამდვილი „შრედინგი“? ეს გადაშენების პირას მყოფი სახეობაა — რელიქვია, რომელიც ბლოგის ეპოქის 2010-იანი წლების დასაწყისში გაქრა. ამ დრომდე ბევრს ვსაუბრობდით გიტარისტებზე, იქნება ეს პატრიკ ფლეგელის ლესტერ ბენგსისეული ანალიზი ჩემს მიერ, კესიდი სოლაცოს მიერ ჯონი მიტჩელის ტექნიკის განხილვა, გრანტ შარპლესის იასმინ უილიამსის კონცერტის მოგონებები, თუ კეისი ეპშტეინ-გროსის მიერ იმ მუსიკის გაზიარება, რომელმაც მას გიტარის აღება შთააგონა. და გასული ორშაბათიდან მოყოლებული, ბევრი გიტარაზე ვწერდით. დარწმუნებული ვარ, დაღლილობა დგება, ამიტომ ვიფიქრე, სასიამოვნო ცვლილება იქნებოდა, თუკი Paste-ის ზოგიერთ კონტრიბუტორს — ჩემსა და კეისის ჩათვლით — გამოვკითხავდით მათი საყვარელი გიტარის სოლოების შესახებ. ეს არ არის „ყველა დროის საუკეთესოების“ სია, გასაგები რომ იყოს. ეს ერთგვარი მიქსტეიპია — გამოკითხვა (მრგვალი მაგიდა ელექტრონული ფოსტით?) იმის შესახებ, თუ რა მოსწონთ ჩვენი ვებსაიტის მწერლებს, ვიდრე რაიმე სახის ობიექტური შეფასება. მე უკვე შევქმენი TIDAL-ის დასაკრავი სია ამ სტატიაში მოხსენიებული სიმღერებისგან, რომლის ნახვაც აქ შეგიძლიათ. ეს არის Paste-ის კოჰორტის საყვარელი გიტარის სოლოები. დატოვეთ თქვენი ფავორიტები კომენტარებში, გვინდა მათ შესახებ წავიკითხოთ. —მეტ მიტჩელი **ბრაიან ენო: „Baby’s On Fire“ (რობერტ ფრიპი)** ბრაიან ენოს სიურრეალისტური შედევრი „Baby’s on Fire“ პირველად თითქმის ნამდვილ ბავშვობაში მოვისმინე: ის ჩემი მშობლების ერთ-ერთი საყვარელი სიმღერა იყო. წლების განმავლობაში ვცხოვრობდი იმ რწმენით, რომ ეს უცნაური არტ-როკ სიცხისეული სიზმარი საყოველთაოდ საყვარელი და მოედნის ფავორიტი იყო (სამწუხაროდ, ჩემი დაწყებითი სკოლის თანაკლასელები ძირითადად გაუგებრობაში იყვნენ). თავად სიმღერა უსიამოვნო პატარა ლუპია: მჭიდრო ჰაი-ჰეტი და ბას-ხაზი, იაფი ჟღერადობის ელექტრონიკა, ენო კი აღწერს სიურრეალისტურ ფოტოსესიას დამწვარ ქალთან და იდიოტების ბრბოსთან ერთად, რომლებიც ამას გასართობად მიიჩნევენ. მაგრამ შემდეგ King Crimson-ის რობერტ ფრიპის გიტარა ოთხმოცდამეათე წამის ირგვლივ იფეთქებს და ყველაფერი იცვლება. ის იმდენად არ უკრავს სოლოს, რამდენადაც მთლიანად ითვისებს სიმღერას: უკუკავშირის თხელი მავთულები, მელოდიის ფრაგმენტები, რომლებიც არასოდეს თავსდება ბოლომდე, ნოტები, რომლებიც თითქოს გარეთ გამოსვლას ცდილობენ. ოთხი მანიაკალური წუთის განმავლობაში სიმღერა ხდება ველური, მყვირალა ძალაუფლების ბრძოლა კონტროლსა და სრულ კოლაფსს შორის. ფრიპმა, როგორც ამბობენ, ეს ჩანაწერი გრიპით ავადმყოფმა, ფრენის შემდეგ შექმნა, რაც გასაგებია; ხაზების გადახლართვისა და შეჯახებისას იგრძნობა სიცხისეული, ოდნავ დელირიუმის მსგავსი ხარისხი, თითქოს ის იდეებს იმაზე სწრაფად მისდევს, ვიდრე მისი თითები ახერხებენ მათ დაჭერას. როდესაც ვოკალი საბოლოოდ ბრუნდება კოდასთვის, ფრიპი არ იხევს უკან, არამედ ჩასაფრებულია: ხმაურის პატარა აფეთქებები განუწყვეტლივ ჭრის მიქსის კუთხეებს, რაც გვახსენებს, რომ ცეცხლი არასოდეს ჩამქრალა, უბრალოდ დროებით დაიმარხა. **Television: „Marquee Moon“ (რიჩარდ ლოიდი და ტომ ვერლეინი)** „Marquee Moon“ იყო ჩემი კარიბჭე იმის გასაგებად, რომ გიტარის სოლოები არ უნდა ყოფილიყო მაჩო-პარპაში ან სუფთა ფაზი; ისინი შეიძლება ყოფილიყო გრძელი, გამხდარი და უცნაური და მაინც აბსოლუტურად გიგანტური. ტრეკი ათ წუთს სცდება — რაც CBGB-ის ტიპური სამ-აკორდიანი წყობის კონტექსტში, შესაძლოა „Bitches Brew“-ის სიგრძის ყოფილიყო — და თითქმის მთელ ამ დროს ორი გადახლართული გიტარის ხმის გაანალიზებას უთმობს. ვერლეინი ქმნის ამ მოკლე, ქანქარისებრ რიტმულ ფიგურას, ხოლო რიჩარდ ლოიდი დისონანსურ პატარა კომენტარებს ატარებს ხარვეზებში, ეს ორი ერთმანეთს ერგება, როგორც თავსატეხი. ლოიდი მეორე მისამღერის შემდეგ პირველ ნამდვილ სოლოს უკრავს: მოკლე, კაშკაშა აფეთქება, რომელიც საგულდაგულოდ დაგეგმილად ჟღერს, სავსეა მელოდიითა და მკვეთრი კიდეებით. თუმცა, ნამდვილი გონების მხვეველი არის ვერლეინის გრძელი პასაჟი მესამე მისამღერის შემდეგ, რომელსაც ჯერი გარსიას დიდ მოხეტიალე ეპიფანიებს ადარებენ. იმავე სტაკატო ორ-აკორდიანი პულსის ფონზე, მისი გიტარა იწყებს საუბარს ამ სუფთა, თითქმის მკაცრი ტონით, დადის მასშტაბზე მაღლა-და-ქვევით, უბრუნდება საკუთარ თავს, ღრღნის ერთსა და იმავე ფორმებს, სანამ ისინი ნაკლებად ლიკებს და უფრო მეტად აზრებს დაემსგავსებიან, რომელთა მოცილებაც მას არ შეუძლია. ჯგუფი ნელ-ნელა ზრდის ტემპერატურას — ბასი და დრამი უფრო გააფთრებული ხდება, აკორდები მაღლა მიიწევს — სანამ, დაახლოებით 8.5 წუთის ნიშნულზე, ყველაფერი საბოლოოდ ჩაიკეტება ამ დამაბრმავებელ, ყველა-ხელი-გემბანზე კულმინაციაში, სანამ ისინი გააციებენ და ბოლო სტროფში დაბრუნდებიან. ეს შესაძლოა ყველაზე ახლოსაა იმასთან, რაც სიმღერაში რეალურ ცხოვრებაში ჰიპნოზთან მინახავს. **Wilco: „Impossible Germany“ (ნელს კლაინი)** ვიცი, რომ ეს სია თავად სოლოებს ეხება, მაგრამ „Impossible Germany“-ზე უბრალოდ ვერ ისაუბრებთ, თუ ჯერ არ აღნიშნავთ, რამდენად აბრუებს სიმღერა ადამიანს ცრუ კმაყოფილების გრძნობით. პირველი ფ