გორ ვერბინსკის ფილმები: რეჟისორის ნამუშევრების შეფასება ნაკლებად კარგიდან დიდებულამდე

გორ ვერბინსკის ჯერ არ გადაუღია ცუდი ფილმი. მას დღემდე 11 სრულმეტრაჟიანი ნამუშევარი აქვს შექმნილი და მათ შორის ყველაზე ცუდიც კი უბრალოდ „კარგი“ ან „ნორმალური“ დონისაა. ეს არ არის პატარა მიღწევა, იმის გათვალისწინებით, რომ ლეგენდარულ რეჟისორებს, როგორებიც არიან სტივენ სპილბერგი და ჯონ კარპენტერი, თავიანთ რეზიუმეში აქვთ ისეთი წარუმატებელი ნამუშევრები, როგორებიცაა „ყოველთვის“ და „დაწყევლილთა სოფელი“. მიუხედავად იმისა, რომ ვერბინსკიმ თითქმის ნახევარი ათეული „ქვაში გამოკვეთილი კლასიკა“ შექმნა, მისი დანარჩენი ფილმები მერყეობს „ძალიან კარგიდან“ „ნაკლებად კარგამდე“. მუდმივი რჩება მისი თვალი ლამაზი დეტალებისადმი, მისი სურვილი ვიზუალური მღელვარებისადმი და მისი მიდრეკილება აბსურდისკენ — მცირე შტრიხიდან მოქცევის ტალღამდე. ის ქმნის ფილმებს, რომლებიც უნიკალურად მის საკუთრებად იგრძნობა და ეს ნამდვილად აღსანიშნავი ფაქტია. ახლა კი განაგრძეთ კითხვა, რომ გაეცნოთ გორ ვერბინსკის ფილმებს, რომლებიც დალაგებულია ნაკლებად კარგიდან აბსოლუტურად დიდებულამდე. ჯონ რეიდი (არმი ჰამერი) არის ადვოკატი XIX საუკუნის ბოლოს, რომელიც აღმოჩნდება ჩართული ბოროტი დამნაშავე ბაჩის (უილიამ ფიჩტნერი) ძებნაში. მოვლენები მოულოდნელად ვითარდება და ჯონი ტექნიკურად გარდაცვლილი რჩება, მაგრამ ზებუნებრივი მოვლენების შედეგად ის ცოცხლდება, ნიღაბს იკეთებს და სამართლიანობისთვის ბრძოლას აგრძელებს. მას უერთდება მხიარული და უცნაური კომანჩი სახელად ტონტო (ჯონი დეპი) და ისინი ერთად მოგზაურობენ ამერიკის ველურ დასავლეთში. თქვენი ტოლერანტობის მიხედვით, მთავარი მსახიობების მიმართ, რომლებსაც, ჰმმ, რეალურ სამყაროში პრობლემები აქვთ, „მარტოხელა რეინჯერი“ შესაძლოა ზოგისთვის თავიდანვე მიუღებელი იყოს. თუმცა, თუ ამას გვერდს აუვლით, მაინც მოგიწევთ შეგუება ფილმის გადაჭარბებულ გაბერილობასთან, რომელიც მასიური ხარჯების გადაჭარბებით არის გამოწვეული, 2013 წელს „წითელი სახის“ (redface) გამოყენებასთან და ფილმთან, რომელიც პერსონაჟების კუთხით დაბრკოლდება, თუმცა ნამდვილ მღელვარებას პოულობს სამოქმედო სცენებში. ეს არის გორ ვერბინსკის კარიერაში ყველაზე „შერეული ტომარა“ (mixed bag) და სწორედ ამის გამო მისი ყველაზე სუსტი ფილმია. როდესაც ის მუშაობს, ის ანათებს, რასაც ადასტურებს მცირე სამოქმედო გართობა და მართლაც გასართობი ხრიკები მატარებლების მონაწილეობით. ამერიკის ველური დასავლეთის მითების დეკონსტრუქციის მცდელობა ასევე იმსახურებს ქებას და ყურადღებას, მაგრამ ყოველ ნაბიჯს წინ მოჰყვება კიდევ ერთი უკან, ჰამერის წარმოუდგენლად უმნიშვნელო შესრულების სახით, როდესაც ის სათაურის პერსონაჟს ასახიერებს, რომელსაც ისედაც მცირე ყურადღება ექცევა, უაზრო და არასაჭირო ჩარჩო მოწყობილობა და ტონალური შეცდომა რასასთან დაკავშირებით. დეივ სპრიცი (ნიკოლას ქეიჯი) ერთგვარი წარმატებულია. ის ჩიკაგოს ადგილობრივი ამინდის წამყვანია, კარგად ანაზღაურებენ ტელევიზიით მისი მოკლე ყოველდღიური გამოსვლებისთვის და ქუჩაშიც ცნობენ მაყურებლები. ეს მაყურებლები კი მას მოარულ ხუმრობად აღიქვამენ, მოძრავი მანქანებიდან სასმელებს ესვრიან და საბოლოოდ სულ არ ადარდებთ. არც ყოფილ ცოლთან და ქალიშვილთან აქვს უკეთესი მდგომარეობა, ამიტომ, როცა ის ყველაფრის შეცვლის შანსს ხედავს, მაშინვე იტაცებს მას. გორ ვერბინსკის ფილმოგრაფია სავსეა სიკვდილზე, კორუფციაზე და შემთხვევით სისასტიკეებზე მოყოლილი ფილმებით, მაგრამ „ამინდის კაცი“ ალბათ მისი ყველაზე პირქუში, ყველაზე ბოროტი ფილმია. ზოგიერთმა მაყურებელმა ეს შესაძლოა პლუსად მიიჩნიოს, მაგრამ საბოლოოდ ის ზედმეტად დამთრგუნველი და უაზროდ იგრძნობა, სანამ ტიტრები დაიწყება. დეივი ისეთი პერსონაჟია, როგორსაც ბენ სტილერი ითამაშებდა 1990-იან წლებში, ადამიანური „ხუმრობის საგანი“, რომელსაც მუდმივად აკრიტიკებენ დიდი სიცილისთვის, სანამ საბოლოოდ ყველას გულს მოიგებდა – გარდა იმისა, რომ დეივი არასოდეს იცვლება და ის ნამდვილად არ იმსახურებს დიდ სიცილს. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ აქ არ არის რამდენიმე შავად კომიკური მომენტი, რომელთა შორის მთავარია მაიკლ კეინის საუბარი „აქლემის თითებზე“ (camel toes). ფილმი რჩება საკმაოდ დეპრესიულ შეხედულებად იმ სასტიკ, ზარმაც გზებზე, რომლითაც ჩვენ სხვებსაც და საკუთარ თავსაც ვექცევით, და ის მცირე ან საერთოდ არავითარი წინსვლით არ მთავრდება. ის დამთრგუნველია, მაგრამ ქეიჯი მაინც ბრწყინავს, როგორც ადამიანი, რომელსაც არ შეუძლია სამყაროსთან და მის გარშემო მყოფ ადამიანებთან რაიმე აზრიანი კავშირის დამყარება, და ეს საკმარისია იმისთვის, რომ ის მისი ერთ-ერთი საუკეთესო როლი და ფილმი იყოს. ლოკჰარტი (დეინ დეჰაანი) ფინანსური დირექტორია, რომელიც კარიერულ კიბეზე ადის, მაგრამ მისი კარიერული გზა დაბრკოლებას აწყდება, როდესაც მას დაევალება კომპანიის აღმასრულებელი დირექტორის მოძიება და დაბრუნება შვეიცარიის ალპებში მდებარე შორეული თავშესაფრიდან. ე.წ. ველნეს სპა ერთი შეხედვით საკმაოდ მარტივი ჩანს, მაგრამ რაც უფრო დიდხანს რჩება ლოკჰარტი, მით უფრო ეჭვობს, რომ ჰაერში რაღაც უწმინდური ტრიალებს – და სავარაუდოდ სუფთა, სიცოცხლის განმკურნავ წყლებშიც. „წამალი ჯანმრთელობისთვის“ გორ ვერბინსკის ფილმოგრაფიაში მეორე ყველაზე „შერეული ტომარაა“. დადებით მხარეზე, ფილმმა ვერბინსკი დააბრუნა საშინელებათა ჟანრში „ზარის“ შემდეგ თითქმის 15 წლის შემდეგ. ის უდავოდ ლამაზია თავისი როგორც რეალური, ისე წარმოსახვითი პეიზაჟებით, რადგან ის ბუნებრივს სრულიად არაბუნებრივთან აერთიანებს საშინელი ელვარების ქვეშ. საიდუმლო, რომელსაც ის პირველ ნახევარში აყენებს, დამაჯერებელია, რადგან ის უკავშირდება კაპიტალიზმის საჭიროებას, რომ მონაწილეები, ანუ მისი მსხვერპლები, ძვლამდე გამოწუროს. ფინანსებისა და ველნესის სამყაროები არც ისე შორს არიან ერთმანეთისგან საჭიროების შეგრძნებით, დაპირებული მოგებით და თქვენგან მხოლოდ ნარჩენის დატოვებით. ფილმის პრობლემები ვერბინსკის „გაბერილობის“ სიყვარულშია. უფრო მოკლე ხანგრძლივობას შესაძლოა ფილმის ამქვეყნიური გამოცხადებები უფრო ეფექტური გაეხადა, მაგრამ როგორც არის, სანამ სხვადასხვა ძაფი დასასრულს მიაღწევდა – ან უბრალოდ გაქრებოდა – სიურპრიზისა და კმაყოფილების ელემენტებმა შენობა დატოვეს. ის როგორღაც ზედმეტიცაა და არასაკმარისიც. კაპიტან ჯეკი