Gorillaz-ის დაარსების დღიდან, Blur-ის სოლისტი დეიმონ ალბარნი და მხატვარი ჯეიმი ჰიულეტი იყენებდნენ თავიანთი ჯგუფის ანიმაციურ პერსონაჟებს – 2D-ს, მერდოკს, რასელს და ნუდლს – როგორც ავატარებს კულტურული გაცვლის მიმართ საკუთარი ინტერესის გამოსახატავად. მათი დისკოგრაფია მოიცავს ჟანრების მუდმივად გაფართოებულ სპექტრს, თავდაპირველად როკის, პანკის, პოპისა და ჰიპ-ჰოპის შერწყმით 2001 წლის სადებიუტო ალბომში და 2005 წლის „Demon Days“-ში, შემდეგ კი ორკესტრულ, ფანკ და არაბულ მუსიკაშიც სცადეს ძალები, ხშირად აძლევდნენ რა საშუალებას ამ ჟანრებში დიდი გამოცდილების მქონე არტისტებს, გამოსულიყვნენ წინა პლანზე. გარე გავლენების შემოტანამ ზოგჯერ მათი ნამუშევარი არათანაბარი და მოუხელთებელი გახადა, ზოგჯერ იმდენად, რომ ალბარნის ყოფნასა და მის იდეებს ფარავდა, მაგრამ ის და ჰიულეტი, თანამშრომლების მუდმივად მზარდი სიის დახმარებით, ასევე ქმნიდნენ უდავოდ ბრწყინვალე მომენტებს. „The Mountain“-ის, მათი უახლესი და მეცხრე სტუდიური ალბომის შემთხვევაში, სამწუხაროდ, პირველი უფრო ჭარბობს: მისი მსჯელობა სიცოცხლის შემდგომ სამყაროზე, თბილი, მშვენიერი ინსტრუმენტალის ფონზე, ნათელი და თანმიმდევრული თემატური საყრდენითაა გაჟღენთილი, თუმცა საბოლოოდ სტილი შინაარსს ფარავს. ამ დისონანსში ყველაზე იმედგამაცრუებელი ის არის, რომ „The Mountain“-ის პერსონალურ შთაგონებას ნამდვილად ჰქონდა პოტენციალი, ემოციურად და შემოქმედებითად მდიდარი ნამუშევარი შეექმნა. ინდოეთში გამგზავრებამდე, ალბარნისა და ჰიულეტის მამები, ისევე როგორც ჰიულეტის სიდედრი, გარდაიცვალნენ და ალბომის შექმნისას მათ ამ დანაკარგებით გამოწვეული ტკივილი სიკვდილის მიმართ ინდუსების, ბუდისტებისა და სიქების ოპტიმისტურ დამოკიდებულებას შეუთავსეს. ამ იდეების არადასავლური პერსპექტივით ხელახლა კონტექსტუალიზაცია სასიამოვნო და ღირსეული განზრახვაა, ისევე როგორც Gorillaz-ის გარდაცვლილი ყოფილი თანამშრომლების, როგორიცაა დენის ჰოპერი, მარკ ე. სმიტი და ბობი უომაკი, გამოუყენებელი ვოკალური ჩანაწერების გამოყენება და მათი სინთეზირება თანამედროვე ინდოელ მუსიკოსებთან, როგორიცაა სიტარის ლეგენდის რავი შანკარის ქალიშვილი ანუშკა შანკარი. თავად ალბომი ასევე წარმოადგენს Gorillaz-ის ლოკაციაზე დაფუძნებული არაფორმალური ტრილოგიის ერთგვარ დასასრულს, რომელთაგან თითოეული Gorillaz-ს გამოგონილ სამყაროში მოგზაურობისას წარმოაჩენს, რათა ჩვენს რეალობაზე კომენტარი გააკეთოს. 2010 წლის „Plastic Beach“, რომელიც დღემდე Gorillaz-ის საუკეთესო ალბომად ითვლება, შეიძლება ამ სერიის პირველ ნაწილად ჩაითვალოს, თავისი ერთდროულად სევდიანი და ოპტიმისტური საზღვაო სატირით, რომელიც ჩვენი კულტურის გარემოს ნგრევას ასახავს. 2023 წლის „Cracker Island“-მა მსგავსი მიდგომა გამოიყენა კულტურული ექო კამერების იზოლირებული ბუნების შესასწავლად. წინამორბედებისგან განსხვავებით, „The Mountain“-ზე კომენტარი უკანა პლანზე ინაცვლებს იმ გულწრფელი მცდელობის სასარგებლოდ, რომ ვიპოვოთ ნუგეში და სიხარული საყვარელი ადამიანების დაკარგვის ფონზე. თუმცა, მიუხედავად მისი გამძლე გულწრფელობისა, „The Mountain“ ვერ აღწევს იმ ემოციურ სიმაღლეებს, რისკენაც ისწრაფვის, არც იმდენად თანმიმდევრულ რიტმს პოულობს, რომ სრულად ჩაგითრიოს მწუხარებაზე მის მედიტაციებში. სიმღერების ტექსტები ცდილობს იყოს მჭერმეტყველი, მაგრამ ძირითადად „კუმბაია“-ს დონის ბანალურ და ერთფეროვან შთაბეჭდილებას ტოვებს, ეს პრობლემა ზოგჯერ Gorillaz-ის სხვა ნამუშევრებსაც აწუხებს; ხოლო პროდუქცია, თუმცა ორნამენტული და საკმაოდ ლამაზი, სულ უფრო მეტად განმეორებადი და არეული ხდება, რადგან ალბომი წინ მიიწევს. ჰიულეტის სურვილი, რომ მსმენელებმა ალბომი თავიდან ბოლომდე მოისმინონ, როგორც პროტესტი ჩვენი „გადახვევის კულტურის“ წინააღმდეგ, შესაძლოა ხსნიდეს პროექტის შედარებით სიბრტყეს. მართლაც, „The Mountain“ გარკვეულწილად უკეთ ჟღერს, როდესაც მას სრულად უსმენენ, როგორც ალბომის მესიჯის გაგების საშუალებას, რაც აწმყოში ყოფნას გულისხმობს. თუმცა, ასეთი მოთხოვნა ასევე ცხადყოფს ალბომის დამღლელობას და იმ ინტენსივობას, რომლითაც ალბარნი და ჰიულეტი ეყრდნობიან სტუმრების სიმრავლეს, რათა თავიანთი თემების ზედაპირული არსი გამოავლინონ. ალბომის რამდენიმე დადებით გამორჩეულ მომენტში ალბარნი მხიარულ, ენერგიულ განწყობას ქმნის, რაც თემატურ სიმძიმეს უფრო ადვილად აღქმადს ხდის. „The Moon Cave“-ის დისკო-რიტმული ციებ-ცხელება „The Mountain“-ის მელანქოლიურ განწყობას 80-იანი წლების გრუვულ ელფერს სძენს, ისევე როგორც New Wave-ის სინთეზატორები და ავანგარდული პოპ-დუეტ Sparks-ის დახმარება მიმზიდველ, თუმცა ნაცნობ ტრეკზე „The Happy Dictator“. „Damascus“-ის პერკუსიული ტრიალი, რომელიც თავდაპირველად „Plastic Beach“-ის სესიების დროს დაიწერა, მაგრამ ტრეკით „Sweepstakes“ ჩანაცვლდა, აქ, „The Mountain“-ის სიტარ-მძიმე ჟღერადობის კონტექსტში, ბევრად უკეთ ჯდება. შვიდწუთიანი ცენტრალური ნაწილი „The Manifesto“ ამბიციური, დასამახსოვრებელი ორნაწილიანი ნამუშევარია, არგენტინელი ჰიპ-ჰოპ არტისტის Trueno-ს და გარდაცვლილი რეპერის Proof-ის ყურადღების მიმპყრობელი ჩართულობით. სწორედ მაშინ, როდესაც ალბარნი პირდაპირ ეხება თემას, ან როდესაც მისი სტუმრები მის ძალისხმევას ჩრდილავენ, „The Mountain“ ბრტყელი ხდება. „Orange County“ ასეთი მაგალითია, კეთილგანწყობილი, მაგრამ გამარტივებული ბალადა, სადაც ალბარნი არაერთხელ იმეორებს ერთსა და იმავე სენტიმენტალურ ფრაზას („You know the hardest thing is to say goodbye to someone you love“) ბანალური ინსტრუმენტალის ფონზე, რომელსაც ათი წლის წინანდელი, უბრალო, ტოპ 40-ის პოპ-სიმღერების სასტვენი დომინირებს, ხოლო ფოლკ მომღერალი კარა ჯექსონი, მისასალმებელი, თუმცა ოდნავ მდუმარე ყოფნით, ძლივს შეაქვს სიმღერაში საჭირო პოეზია. ალბარნი მსგავსს...