გორილაზის დაარსების დღიდან, Blur-ის სოლისტი დეიმონ ალბარნი და არტისტი ჯეიმი ჰიულეტი იყენებდნენ მათ ანიმაციურ პერსონაჟებს — 2D, მერდოკი, რასელი და ნუდლი — როგორც ავატარებს კულტურული გაცვლისადმი საკუთარი ცნობისმოყვარეობის გამოსაკვლევად. მათი დისკოგრაფია მოიცავს ჟანრების მუდმივად გაფართოებულ სპექტრს, თავდაპირველად როკის, პანკის, პოპისა და ჰიპ-ჰოპის შერწყმით 2001 წლის სადებიუტო ალბომსა და 2005 წლის „Demon Days“-ზე, რის შემდეგაც ექსპერიმენტები დაიწყეს ორკესტრულ, ფანკსა და არაბულ მუსიკაში, ხაზგასმით წარმოაჩინეს რა მრავალი არტისტი, რომლებსაც ამ კონკრეტულ სფეროებში ვრცელი გამოცდილება ჰქონდათ. გარე გავლენების შემოტანამ ზოგჯერ მათი ნამუშევარი არათანაბარი და მოუხერხებელი გახადა, ზოგჯერ კი ალბარნის ყოფნასა და მის მიერ გადმოსაცემ იდეებსაც კი ჩრდილავდა, თუმცა მან და ჰიულეტმა, მუდმივად მზარდი თანამშრომლების სიის დახმარებით, უდავო გენიალურობის მომენტებიც შექმნეს. „The Mountain“-ის, მათი უახლესი და მეცხრე სტუდიური ალბომის შემთხვევაში, სამწუხაროდ, პირველი უფრო ჭარბობს: მისი მსჯელობა სიკვდილის შემდგომ ცხოვრებაზე, თბილ და მშვენიერ ინსტრუმენტაციას მკაფიო, კოჰეზიური თემატური საყრდენით ამყარებს, მაგრამ სტილი საბოლოოდ შინაარსს ფარავს. ყველაზე იმედგამაცრუებელი ამ დისონანსში ის არის, რომ „The Mountain“-ის პირადი შთაგონება ნამდვილად ატარებდა პოტენციალს, შეექმნა ემოციურად და შემოქმედებითად მდიდარი ნამუშევარი. ინდოეთში მოგზაურობამდე ალბარნისა და ჰიულეტის მამები, ასევე ჰიულეტის დედამთილი გარდაიცვალნენ და ალბომის შექმნისას, მათ ამ დანაკარგებით გამოწვეული ტკივილი ინდუსების, ბუდისტებისა და სიქების სიკვდილისადმი უფრო ოპტიმისტურ დამოკიდებულებას შეუთავსეს. ამ იდეების არასამყაროებრივი პერსპექტივიდან ხელახალი გააზრება სასიამოვნო და ღირსეული განზრახვაა, ისევე როგორც Gorillaz-ის გარდაცვლილი ყოფილი თანამშრომლების, როგორიცაა დენის ჰოპერი, მარკ ი. სმიტი და ბობი უომაკი, გამოუყენებელი ვოკალური ჩანაწერების ხელახალი გამოყენება და მათი სინთეზირება თანამედროვე ინდოელ მუსიკოსებთან, მაგალითად, ანუშკა შანკართან, სიტარის ხატის, რავი შანკარის ქალიშვილთან ერთად. თავად ალბომი ასევე ერთგვარ დასასრულს წარმოადგენს Gorillaz-ის არაფორმალური ტრილოგიის, რომელიც ადგილმდებარეობაზე დაფუძნებულ პროექტებს მოიცავს. თითოეული მათგანი წარმოგვიდგენს Gorillaz-ს მოგზაურობაში გამოგონილ სამყაროში, რათა კომენტარი გააკეთოს ჩვენს რეალურ სამყაროზე. 2010 წლის „Plastic Beach“, რომელიც დღემდე Gorillaz-ის საუკეთესო ალბომად ითვლება, შეიძლება ამ სერიის პირველ ნაწილად ჩაითვალოს, თავისი თანაბრად მელანქოლიური და ოპტიმისტური სატირით გარემოს განადგურების შესახებ. 2023 წლის „Cracker Island“-მა მსგავსი მიდგომა გამოიყენა კულტურული ექო-კამერების იზოლირებული ბუნების შესასწავლად. წინამორბედებისგან განსხვავებით, „The Mountain“-ში კომენტარი უკანა პლანზე რჩება და ადგილს უთმობს გულწრფელ მცდელობას, იპოვოს ნუგეში და სიხარული საყვარელი ადამიანების დაკარგვის ფონზე. მიუხედავად გულწრფელი მონდომებისა, „The Mountain“ ვერ აღწევს იმ ემოციურ სიმაღლეებს, რისკენაც ისწრაფვის, არც იმდენად თანმიმდევრულ რიტმს პოულობს, რომ სრულად მოგხიბლოს მწუხარების მედიტაციებით. სიმღერების წერა ცდილობს იყოს მჭერმეტყველი, მაგრამ ძირითადად „კუმბაია“-ს დონის ბანალურ და ერთფეროვან ნამუშევრად აღიქმება, რაც ზოგჯერ Gorillaz-ის სხვა ალბომებსაც აწუხებს, ხოლო პროდუქცია, თუმცა ორნამენტული და საკმაოდ ლამაზი, სულ უფრო და უფრო განმეორებადი და არეული ხდება ალბომის მსვლელობისას. ჰიულეტის სურვილი, რომ მსმენელებმა ალბომი თავიდან ბოლომდე მოუსმინონ, როგორც პროტესტი ჩვენი „სქროლინგის კულტურის“ წინააღმდეგ, შესაძლოა ხსნიდეს პროექტის შედარებით სიბრტყეს. მართლაც, „The Mountain“ გარკვეულწილად უკეთ ჟღერს, როდესაც მას სრულად უსმენენ, როგორც ალბომის გზავნილის, აწმყოში ყოფნის საშუალებას. თუმცა, ასეთი მოთხოვნა ასევე ცხადყოფს ალბომის მოსაწყენობას და იმ ინტენსივობას, რომლითაც ალბარნი და ჰიულეტი ეყრდნობიან სტუმრების სიმრავლეს, რათა თემების ზედაპირულობას გაუსვან ხაზი. ალბომის რამდენიმე პოზიტიურ გამონაკლისში ალბარნი სახალისო, ენერგიულ განწყობას ქმნის, რაც თემატური სიმძიმის უკეთ მონელებას უწყობს ხელს. „The Moon Cave“-ის დისკო-რიტმი „The Mountain“-ის მელანქოლიურ ტონს 80-იანი წლების ელფერს სძენს, ისევე როგორც New Wave-ის სინთეზატორები და ავანგარდული პოპ დუეტ Sparks-ის დახმარება მიმზიდველ, თუმცა ნაცნობ „The Happy Dictator“-ში. „Damascus“-ის პერკუსიული რიტმი, რომელიც თავდაპირველად „Plastic Beach“-ის სესიების დროს დაიწერა, მაგრამ მოგვიანებით „Sweepstakes“-ით შეიცვალა, ბევრად უკეთ ჯდება „The Mountain“-ის სიტარზე ორიენტირებული ჟღერადობის კონტექსტში. შვიდწუთიანი ცენტრალური კომპოზიცია „The Manifesto“ ამბიციური, დასამახსოვრებელი ორნაწილიანი ნამუშევარია, არგენტინელი ჰიპ-ჰოპ არტისტ Trueno-სა და გარდაცვლილი რეპერ Proof-ის ყურადღების მიმპყრობელი ჩართულობით. სწორედ მაშინ, როდესაც ალბარნი უხეშად ეხება თემას, ან როდესაც მისი სტუმრები მის ძალისხმევას ჩრდილავენ, „The Mountain“ უინტერესო ხდება. „Orange County“ სწორედ ასეთი მაგალითია, კეთილგანწყობილი, მაგრამ გამარტივებული ბალადა, სადაც ალბარნი განუწყვეტლივ იმეორებს ერთსა და იმავე სენტიმენტალურ ფრაზას („You know the hardest thing is to say goodbye to someone you love“) ბანალური ინსტრუმენტალის ფონზე, რომელსაც ათი წლის წინანდელი, ბანალური ტოპ-40 პოპ-სიმღერის სასტვენი დომინირებს, ხოლო ფოლკ მომღერალი კარა ჯექსონი, მისასალმებელი, თუმცა ოდნავ დადუმებული ყოფნით, ძლივს ახერხებს საჭირო პოეზიის შეტანას ტრეკში. ალბარნი მსგავსს აკეთებს