HBO Max-ის საუკეთესო ფილმები: კლასიკა და თანამედროვე შედევრები, რომლებიც არსად არ ქრება

მას შემდეგ, რაც HBO Max-მა სახელში „HBO“ ნაწილი აღადგინა – ზუსტად მაშინ, როცა ყველა მივეჩვიეთ მისთვის უბრალოდ „Max“-ის დარქმევას – კვლავ ვუბრუნდებით იმას, რაც მართლაც მნიშვნელოვანია: ფილმებს. რა თქმა უნდა, მანამ, სანამ კომპანია მათ გამოშვებას კვლავაც აგრძელებს. მიუხედავად ბოლო დროს მიღებული გადაწყვეტილებებისა, რომ რაც შეიძლება მეტი ფილმი ამოიღოს ბიბლიოთეკიდან, HBO Max-ის კოლექცია ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავია სხვა მსხვილ სტრიმერებს შორის, ნამდვილ კინოსტუდიასთან მისი კავშირის წყალობით. Warner Bros.-ის მიერ გამოშვებული ახალი ფილმების უმეტესობა HBO-ზე ხვდება და იქ რჩება, HBO-ს ორიგინალურ ფილმებთან, TCM-ის უამრავ კლასიკასთან, ასევე სხვა კომპანიების (როგორიცაა Criterion და Studio Ghibli) ტიტულებთან ერთად. ეს ჩვენს HBO Max-ის სტრიმინგ სიას ცოტათი განსხვავებულს ხდის სხვა მსხვილი პლატფორმების სიებისგან, რადგან აქ ნაკლებია საერთო ცვლილება, რომლის წინააღმდეგ ბრძოლაც გვიწევს. მაგრამ იმისათვის, რომ გიშველოთ უაზროდ მრავალი განყოფილებისა და მენიუს თვალიერებისგან, რადგან არ შეგიძლიათ გადაწყვიტოთ, რა ჯანდაბა უყუროთ, გთავაზობთ The A.V. Club-ის საუკეთესო ფილმების ჩამონათვალს HBO Max-ზე, რომლებიც არსად არ გაქრება. **2001: კოსმოსური ოდისეა (2001: A Space Odyssey)** ათწლეულების განმავლობაში, სტენლი კუბრიკის „2001: კოსმოსური ოდისეა“ პირველყოფილი საიდუმლოს სახით არსებობდა, გაუგებარი ძალების ხილვის მსგავსად. კინოისტორიაში ის დაახლოებით იმავე ფუნქციას ასრულებს, რასაც უცხოპლანეტელთა უზარმაზარი მონოლითები ფილმში. აი, ეს იყო: ეს კოლოსალური ძეგლი ორაზროვნებისადმი, რომელიც გვიანი 60-იანი წლების კულტურის შუაგულში აღმოჩნდა, კულტურისა, რომლისთვისაც ის ალბათ დამაბნეველი და შემზარავი იქნებოდა. მაგრამ მაყურებელი მაინც შეეხო „2001“-ს და უცებ, ყველა სახის მასშტაბურმა წინსვლამ იფეთქა. სპეცეფექტები უფრო დახვეწილი, გლუვი, უფრო იმერსიული გახდა. კინემატოგრაფიული თხრობა გამოუკვლეველ ახალ განზომილებებში გადავიდა. მეინსტრიმული კინო თავით გადაეშვა ფსიქოდელიაში. [ტომ ბრეიჰანი] **39 საფეხური (The 39 Steps)** მაკგაფინი. არასწორი ადამიანი. გმირი, რომელიც ერთდროულად მდევარიცაა და დევნილიც. ალფრედ ჰიჩკოკის ფილმის ყველა კლასიკური ელემენტი იდეალურად არის გადმოცემული 1935 წლის „39 საფეხურში“, რომელიც წარმოადგენს როგორც მისი კარიერის კულმინაციას გაერთიანებულ სამეფოში, ასევე გენეტიკურ მასალას მომავალი შედევრებისთვის, როგორიცაა „ცნობილი“ და „ჩრდილო-დასავლეთის მიმართულებით“. ადრეულმა ნამუშევრებმა, როგორიცაა 1927 წლის მუნჯი თრილერი „მდგმური“, დაამტკიცა ვიზუალური სტილი გერმანული ექსპრესიონისტების შესაბამისად, ხოლო მისმა 1938 წლის გაგრძელებამ „გაქცეული ქალბატონი“ დაადასტურა მისი ნიჭი მშრალი, „სალონური“ იუმორის მიმართ, მაგრამ „39 საფეხური“ ჰიჩკოკის ძლიერი მხარეების საბოლოო გამოხდად იქცევა. რობერტ დონატის სირბილი შოტლანდიის მთიანეთში შეიძლება წინ უსწრებდეს კერი გრანტის მასშტაბურ სიამოვნებებს, როცა ის გაურბის თვითმფრინავებს და ადის რაშმორის მთის ფერდობზე, მაგრამ ფილმს უფრო მეტი გამორჩეულობა აქვს, ვიდრე უბრალო „გახურება“. რომანტიკული კომედიის ელემენტებით გაჯერებული, ის იყენებს მჭიდროდ დაწერილ ჯაშუშურ ისტორიას, რათა შეისწავლოს ნდობის საკითხები სიმწიფითა და დახვეწილი ელეგანტურობით. [სკოტ ტობიასი] **ოთხასი დარტყმა (The 400 Blows)** „ოთხასი დარტყმა“ გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მთელი მოძრაობის დე ფაქტო მისია გახდა. როგორც აღმოჩნდა, მან მსოფლიოს კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი მუდმივი პერსონაჟიც აჩუქა. ხუთი ფილმის (ოთხი სრულმეტრაჟიანი და ერთი მოკლემეტრაჟიანი) და ორი ათწლეულის განმავლობაში, ფრანსუა ტრიუფომ სიყვარულით ასახა თავისი გამოგონილი ალტერ ეგოს, ანტუან დუანელის პროგრესი, რომლის მოზარდობის ასაკში სკოლიდან გაცდენები საბოლოოდ არასასურველ ზრდასრულ ასაკში გადაიზარდა, სავსე პროფესიული შეცდომებითა და რომანტიკული გატაცებებით. მსახიობი ჟან-პიერ ლეო – რომელიც თავადაც პრობლემური მერვეკლასელი იყო, როდესაც ტრიუფომ ის „ოთხასი დარტყმაში“ აიყვანა – გახდა „ახალი ტალღის“ ემბლემა მთლიანობაში, ჩაება მრავალ დასამახსოვრებელ თანამშრომლობაში არა მხოლოდ ტრიუფოსთან, არამედ უფრო ფორმალურად თავგადასავლების მოყვარულ და აშკარად პოლიტიკურ რეჟისორებთან, როგორიცაა ჟან-ლიუკ გოდარი, ჟაკ რივეტი და ჟან ეუსტაში. [ბენჯამინ მერსერი] **8 ½** ფედერიკო ფელინის „8 ½“-ის სათაური მის ფილმოგრაფიაში არსებული ნამუშევრების რაოდენობას ეხება, ასევე ნერვულ აშლილობას, რომელსაც მისი ალტერ ეგო, მარჩელო მასტროიანი, ახალი ფილმის გადაღების მცდელობის პროცესში განიცდის. „8 ½“ კინემატოგრაფიის შესახებ ერთ-ერთ უდიდეს ფილმად არის აღიარებული, შფოთვისა და შემოქმედებითი სტაგნაციის სასიცოცხლო და სპონტანური გამოხატულება, რომელმაც ყველაზე წარმოსახვითი ხელოვანიც კი შეიძლება მოიცვას. თუმცა ის ასევე უდავოდ უკავშირდება სიკვდილის შიშს – ისევე როგორც მასტროიანის იდეები საფრთხის ქვეშ დგას, გაქრეს, და კინემატოგრაფიული ცირკის დირიჟორის როლის ზეწოლა აუტანელია, მისი სიცოცხლეც შეიძლება სწორედ მასთან ერთად აორთქლდეს. „8 ½“-ის არსებობა ფელინის შეშფოთების მიზეზს არ აძლევს, რადგან თავად კრიზისს სხვა სახის შემოქმედებითი ნაყოფი მოაქვს, მაგრამ ფილმი დაძაბულობითა და პანიკით არის სავსე, რომელთა სრულად განდევნა შეუძლებელი იყო. მხოლოდ რამდენიმე წლის შემდეგ, ფელინი ერთი თვის განმავლობაში მოხუცთა თავშესაფარში იმყოფებოდა მას შემდეგ, რაც რეალური ნერვული აშლილობა განიცადა. [სკოტ ტობიასი] **ალი: შიში სულს ჭამს (Ali: Fear Eats The Soul)** მხოლოდ ორი წლის შემდეგ, რაც 1972 წელს მიუნხენის ტრაგიკული ოლიმპიადა მოხდა, სადაც ისრაელელი სპორტსმენები მძევლად აიყვანეს და მოგვიანებით პალესტინელმა ტერორისტებმა მოკლეს გერმანიის ხელისუფლების წარუმატებელი სამაშველო ოპერაციის შემდეგ, ფილმი „ალი: შიში სულს ჭამს“ ღიად იკვლევს რასობრივ დაძაბულობას ადგილობრივ...