ჯოშ სეფდი და რონალდ ბრონშტეინი არიან ნახევარსაათიანი სერიალის აღმასრულებელი პროდიუსერები, რომელიც უძრავი ქონების დავებს, არასწორად გამოყენებულ სათვალთვალო სისტემებს და სიტუაციისთვის შეუფერებელ „სპიდოს“ ეხება. დანიელ ფაინბერგი, ტელევიზიის მთავარი კრიტიკოსი. ჰარისონ ფიშმანისა და დილან რედფორდის რეჟისორობით გადაღებული HBO-ს ახალი პარასკევის ღამის სერიალი „მეზობლები“ ზუსტად და ზოგჯერ საკმაოდ დაკვირვებით ასახავს, თუ როგორ შეერწყა სოციალური მედია და სათვალთვალო ტექნოლოგიები ტრამპის ეპოქის პოლარიზაციასა და COVID-ის ეპოქის გაუცხოებას, რათა რაღაც ღრმად ტოქსიკური შეექმნა იმ ადრე უვნებელი ურთიერთობებიდან, რომლებსაც ჩვენს უახლოეს უცნობებთან – ანუ მეზობლებთან – ვამყარებდით. „მეზობლების“ ყურება, ჩემი აზრით, ამერიკის მოწამლული დისკურსის საკმაო გაგებას ნიშნავს. თუმცა, არა. „მეზობლების“ ყურება სინამდვილეში ამერიკის მოწამლული დისკურსის საკმაო მოცულობის მოწმეობაა. გაგება, უმეტესწილად, არ არის ის, რაც ფიშმანსა და რედფორდს აინტერესებთ, სწორედ ამიტომ არის „მეზობლები“ ასეთი სრულიად უსიამოვნო, მიუხედავად იმისა, თუ რამდენად გამომჟღავნებელი შეიძლება იყოს ის. „მეზობლები“ მთლიანად თანაგრძნობის გარეშე არ არის და მისი საუკეთესო ეპიზოდი ყველაზე გამომჟღავნებელი, ან სულ მცირე, ყველაზე მომხიბვლელია, რადგან მასში იმაზე მეტი შიშველი სხეულია წარმოდგენილი, ვიდრე თითქმის ნებისმიერ ბოლო დროს გამოსულ ტელესერიალში, რომელიც ვესტეროსში არ ვითარდება. მაგრამ ყველაზე თანაგრძნობი მომენტებშიც კი, ის მაინც ამერიკული დისფუნქციის შემყურე მზერაა. ნებისმიერი, ვინც „მეზობლების“ ეპიზოდების უმეტესობას უყურებს და თავს უსიამოვნოდ იგრძნობს – ერთმა ეპიზოდმა მომწყინა კიდეც, ხოლო შემდეგ იყო ეპიზოდი, სადაც სევდა და ინტროსპექცია სიშიშვლემ გადაფარა – ეს ერთი საკითხი იქნებოდა. მაგრამ „მეზობლები“ უამრავებს აუდიტორიას, რომელიც სავარაუდოდ, გროტესკულს კარნავალურად მიიჩნევს (არც ერთი არ იქნება ვინმეს „ადამიანად“ მოპყრობის ტოლფასი), ეს არის საბაბი, რომ თითი დაუქნიო და დასცინო უამრავ დაზიანებულ ადამიანს, რომლებსაც სერიოზული თერაპია ესაჭიროებათ და არა რეალითი ტელევიზიის ექსპლუატაცია. დარწმუნებული ვარ, ფიშმანი და რედფორდი იტყოდნენ, რომ მათი სუბიექტების უმეტესობამ ჯერ საკუთარი თავი ექსპლუატაციაში მოაქცია, რაც შემხედვარეებს სამართლიან თამაშს სთავაზობს, მაგრამ „მეზობლებში“ თითქმის არაფერი მეჩვენა სრულიად სამართლიანად. „მეზობლების“ თეორიული წინაპირობა შეიძლება შევაჯამოთ რობერტ ფროსტის ხშირად არასწორად გამოყენებული ლექსის პერიფრაზირებით: კარგი ღობეები კარგ მეზობლებს ქმნის, მაგრამ ცუდი ღობეები კარგ ტელევიზიას. თითოეული ნახევარსაათიანი ეპიზოდი კონცენტრირდება – თუმცა „კონცენტრირება“ არ არის ის, რასაც „მეზობლები“ ეფექტურად აკეთებს – მეზობლების ორ ჯგუფზე სხვადასხვა დავაში. ზოგჯერ წყვილები თემატურად ან ლოგიკურად არიან დაკავშირებული. ზოგჯერ აშკარაა, რომ რეჟისორებმა ან რედაქტორებმა თქვეს: „აჰ, უბრალოდ ერთად შეაერთეთ ყველაფერი.“ ზოგჯერ კონფლიქტები ლოგიკურ დასკვნამდე 30 წუთში მიდის, სხვა დროს კი ეპიზოდები უბრალოდ ჩერდება, რადგან ცხოვრება, ბავშვებო, ხშირად დაუსრულებელია. არ ვარ დარწმუნებული, რომელია უკეთესი ან უარესი. პირველ ეპიზოდში, იმდენად დავიღალე წარმოდგენილი ადამიანებით, რომ სასოწარკვეთილი ვიყავი დასასრულის მოლოდინში, რათა არასოდეს გამეტარებინა მეტი წამი მათ ყურებაში. შემდეგ ეპიზოდი მოულოდნელად დასრულდა და მცირე ხნით დამავიწყდა სერიალის წინაპირობა, მეგონა, რომ ყველა ექვსი ეპიზოდი ამ ორ საშინელ კონკურენტულ წყვილზე იყო და გავბრაზდი, რომ კიდევ ხუთი ეპიზოდი უნდა გამეტარებინა ამ ორი უინტერესო სიუჟეტის მიდევნებაში. მაგრამ შემდეგ მეორე ეპიზოდი დაიწყო მეზობლების ორი განსხვავებული ჯგუფით და დავკარგე იმის უნარი, გამომეთქვა, რას ვგრძნობდი – გარდა „უკმაყოფილებისა“. დროის მინიმუმ მეოთხედი, დრამა ნამდვილად ეხება ღობეებს ან კედლებს, ან უბრალოდ საზღვრის ზოგად დავებს. ერთ ეპიზოდში, დავა ორ სახლს შორის ბალახის პატარა ნაწილზეა. მეორეში, დავა კედლის სიმაღლეზეა, რამაც ტეხასის სასახლე ოსამა ბინ ლადენის კომპლექსს დაამსგავსა – რასაც იმიტომ ვიცით, რომ განაწყენებული არაკედლის მფლობელი ამ აღწერას ისევ და ისევ იმეორებს ისე, რომ ჯერ კედლის მფლობელს დასცინის, შემდეგ კი თავად ხდება დამცინავი კომენტარი გაღიზიანებული მხარის კრეატიულობის ნაკლებობაზე. და დროის მეოთხედზე მეტი შემთხვევაში, პრობლემების გადაჭრა შესაძლებელი იქნებოდა კედლით, ან სულ მცირე, უკეთესი კედლით. ეპიზოდების უმეტესობაში, ან ორივე მხარე ერთნაირად სულელია და ცდება, ან ერთი მხარე იმდენად აშკარად მართალია, რომ ყველაფერი, რისი გაკეთებაც შეგიძლიათ, არის დაჯდომა და ლოდინი, სანამ ვინმე არ განადგურდება ისეთი დანაშაულებისთვის, როგორიცაა „არასათანადო თიბვა“ ან „ძალიან ბევრი ქათმის ფლობა“. არც ერთ მომენტში არ არის ორივე მხარე მართალი, რადგან თუ ორივე მხარე მართალი იქნებოდა, მთხრობელებს დასაცინი არავინ ეყოლებოდათ. და თუ მთხრობელებს დასაცინი არავინ ეყოლებოდათ, „მეზობლები“ არ იარსებებდა. თეორია, როგორც მე მესმის, არის ის, რომ დაცინვა მისაღებია, რადგან სერიალში ყველა არა მხოლოდ თანდაყოლილი ექსჰიბიციონისტია, არამედ ისინი ექსჰიბიციონისტები იყვნენ HBO-სთვის გამოჩენაზე ნებართვის მიცემამდეც კი. რამდენიმე მონაწილე არის სოციალური მედიის სენსაცია ან ზოგადად წარმატებულია სხვადასხვა სფეროში, რომლებსაც სერიალი არასახელოვანია. პირველ ეპიზოდში წარმოდგენილია ბიჭი, რომელსაც აქვს 2.