1966 წელს ჰოლივუდმა გააკეთა ის, რაც ყველაზე მეტად უყვარს – წარსულის ცნობილი ფილმი ახალი თაობისთვის ხელახლა გადაიღო. თუმცა, კატასტროფისგან შორს, ჯონ ფორდის კლასიკის, „სტეიჯკოუჩის“ 1966 წლის რიმეიკი, სინამდვილეში, საკმაოდ კარგი აღმოჩნდა. მან კრიტიკოსებისა და კინორეჟისორების მოწონება დაიმსახურა და ადასტურებს იმას, რომ რიმეიკები ყოველთვის არ არის სრულიად უსარგებლო ნაგავი. თუ ფიქრობდით, რომ ჰოლივუდის აკვიატება წარსულის ჰიტების გადამუშავებაზე შედარებით ახალი მოვლენა იყო, სავარაუდოდ, იმედგაცრუებული დარჩებით, როცა გაიგებთ, რომ სტუდიები ამას თავიდანვე აკეთებდნენ. რა თქმა უნდა, „ჰარი პოტერის“ რებუტი ნოსტალგიით შეპყრობილი ჩვენი მონოკულტურის გარდამტეხ მომენტად გვეჩვენება, მაგრამ ჰიტების ხელახლა თამაში ჰოლივუდური კინემატოგრაფიის განუყოფელი ნაწილია მას შემდეგ, რაც Warner Bros.-მა First National Pictures იყიდა და მათი ყველა უხმო ვესტერნი „მოლაპარაკე ფილმებად“ გადაიღო. სწორედ ამ რიმეიკებმა შეუნარჩუნეს ახალგაზრდა ჯონ უეინს სამსახიობო კარიერა 1930-იან წლებში. სანამ ის დღევანდელ ლეგენდად იქცეოდა, „ჰერცოგი“ ე.წ. „პოვერტი როუს“ ვესტერნებს აწარმოებდა, რომელთაგან ბევრი კენ მეინარდის ადრინდელი, უხმო ფილმების რიმეიკი იყო. 1939 წელს კი უეინი ისევე გაოცდა, როგორც ყველა, როდესაც დიდებულმა ჯონ ფორდმა მას „სტეიჯკოუჩში“ მთავარი როლი მისცა – ფილმში, რომელმაც ვესტერნის ჟანრი გადაარჩინა იმ დროს, როდესაც ის სრული მოძველების ზღვარზე იყო. 60-იანი წლების შუა პერიოდისთვის ჟანრს ხელახლა გადარჩენა ჯერ კიდევ არ სჭირდებოდა (თუმცა მომდევნო ათწლეულის დადგომასთან ერთად ის სიცოცხლის მხარდაჭერის აპარატზე აღმოჩნდებოდა). ჟანრის მდგომარეობის მიუხედავად, 20th Century Fox-მა (როგორც მაშინ ეწოდებოდა) „სტეიჯკოუჩი“ „ბეიბი-ბუმერებისთვის“ გადაიღო. საბედნიეროდ, სტუდიის ცნობილმა თანადამფუძნებელმა დერილ ფ. ზანუკმა მოახერხა, რომ ამ რიმეიკით ფორდის მემკვიდრეობა არ შეურაცხყო, რაც გასაკვირი იყო, იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენად არაგონივრული ჩანს ეს რეტროსპექტივაშიც კი. „სტეიჯკოუჩმა“ ჯონ უეინი ვარსკვლავად აქცია, მაშინაც კი, თუ მისმა შერჩევამ ჯონ ფორდს პრობლემები შეუქმნა. მაგრამ მან ამაზე ბევრად მეტიც გააკეთა. მან დაამტკიცა, რომ ვესტერნები შეიძლება ყოფილიყო სერიოზული ფილმები და არა „პოვერტი როუს“ ეპოქის გამარტივებული სისულელეები. ფორდის ფილმი მარტივი იყო თავისი წყობით: განსხვავებული მოგზაურები იძულებულნი არიან ერთად გაატარონ დრო საშიშ მოგზაურობაში აპაჩების ტერიტორიაზე. მაგრამ ეს მოგზაურები კლასობრივი სისტემის ავატარებად მოქმედებდნენ, ფორდი კი არა მხოლოდ რეალურ სოციო-პოლიტიკურ საკითხებს იკვლევდა თავისი ანსამბლის მეშვეობით, არამედ საბოლოოდ ცვლიდა მაყურებლის მოლოდინებს სათაურში მოხსენიებულ ეტლში მყოფი თითოეული მოჩვენებითი არქეტიპის მიმართ. ეს მართლაც ლეგენდარული ფილმი იყო, რომელსაც ყველა ზეიმობდა – კრიტიკოსებიდან დაწყებული, რეჟისორებით დამთავრებული, როგორებიც არიან ორსონ უელსი და კვენტინ ტარანტინო (თუმცა მისი საკამათო კინო-შეხედულებებმა მისი მოწონება ოდნავ ნაკლებად შთამბეჭდავი გახადა, ვიდრე შესაძლოა ყოფილიყო). „სტეიჯკოუჩი“ ყველა გაგებით კლასიკაა. მაშ, რატომ გვჭირდებოდა რიმეიკი ფორდის ფილმის დებიუტიდან 30 წელზე ნაკლებ დროში? იმიტომ, რომ პროდიუსერმა მარტინ რეკინმა ასე თქვა. Paramount-ის წარმოების ყოფილმა ხელმძღვანელმა აშკარად ჩათვალა, რომ ფორდის ფილმი 60-იანი წლების შუა პერიოდისთვის იმდენად მოძველებული იყო, რომ იმ ეპოქის მაყურებელი „ეკრანს ქვებს დაუშენდა“, თუ მას ჩვენებას დაექვემდებარებოდნენ. ასე რომ, საჭირო იყო ახალი, ფერადი ვერსია. ეს ახალი ვერსია მას შემდეგ გაჩნდა, რაც რეკინმა მოახერხა დერილ ფ. ზანუკის (რომელმაც ერთხელ გრეგორი პეკის სახის გაპარსვაში 25 ათასი დოლარის გადახდა სცადა) დარწმუნება, რომ ასეთი რამ აუცილებლობა იყო. ეს ყველაფერი ისე ჟღერს, თითქოს კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი შეცდომა უნდა ყოფილიყო. მაგრამ 1966 წლის „სტეიჯკოუჩი“ სინამდვილეში საკმაოდ კარგი იყო. 1966 წლის „სტეიჯკოუჩი“ გორდონ დუგლასმა გადაიღო და ორიგინალის იდენტურ ამბავს მიჰყვებოდა. კანონგარეშე პირი, სექს-მუშაკი, ბანკირი, მთვრალი, გამყიდველი, შერიფი, ლამაზმანი და მათი მძღოლი გაემგზავრნენ Dry Fork-დან Cheyenne-მდე. თუმცა, ისინი ამას საშიში გარემოებების პირობებში აკეთებენ, რადგან „შეშლილი ცხენი“ (Crazy Horse) და მისი ტომი ელოდებიან უეჭველ მოგზაურებს Cheyenne-ისკენ მიმავალ გზაზე. მსახიობთა შემადგენლობაში იყვნენ ეპოქის რამდენიმე დიდი სახელი, მათ შორის ენ-მარგრეტი, რედ ბატონსი და ბინგ კროსბი. ალექს კორდმა რინგო კიდის როლი შეასრულა და ჯონ უეინის ერთ-ერთ საუკეთესო როლში თავის დამკვიდრებაც კი მოახერხა. მოქმედება ამჯერად იუტას დიდებულ პეიზაჟებში არ გადაღებულა, მაგრამ კარგად გამოიყენა კოლორადოს ხედები, ამჯერად ლამაზი Technicolor-ით ნაჩვენები. უფრო მეტიც, დუგლასი რატომღაც ფორდს გაუტოლდა სამოქმედო სცენებში, რაც ორიგინალის ერთ-ერთი გამორჩეული ელემენტი იყო. როგორც The New York Times-ის რობერტ ოლდენმა თავის თანამედროვე მიმოხილვაში 66 წლის ფილმის შესახებ დაწერა: „მოქმედება, თუმცა გარკვეულწილად შეცვლილი, მაინც ძლიერი, ზოგჯერ სისხლის გამყინავი მასალაა.“ ოლდენმა ასევე ივარაუდა, რომ რიმეიკი „უმეტესწილად სასიამოვნო მოგზაურობა“ იყო, რაც, როგორც ჩანს, უმრავლესობის შეთანხმებული აზრია, ვინც ის ნახა. Variety-ის (Bing Magazine-ის მეშვეობით) კიდევ ერთმა თანამედროვე მიმოხილვამ შეაქო „შემჭიდროვებელი სცენარი“, „შესანიშნავი რეჟისურა და შესრულება“ და საბოლოოდ „ლამაზად დადგმული მარტინ რეკინის პროდუქცია.“ „სტეიჯკოუჩი“ 66-ს Letterboxd-ზე საკმაოდ ბევრი ფანიც ჰყავს, რაც საკმაოდ შთამბეჭდავია პროექტისთვის, რომელიც წარუმატებლობისთვის იყო განწირული.