2025 წელი ჰორორის ჟანრისთვის გამორჩეული იყო, რასაც არა მხოლოდ რაიან კუგლერის „ცოდვილების“ (Sinners) მიერ ოსკარის ნომინაციების რეკორდის დამყარება მოწმობს. ფილმ „იარაღების“ (Weapons) ვარსკვლავმა ემი მადიგანმა ასევე მიიღო ნომინაცია საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებელი მსახიობი ქალისთვის დეიდა გლედისის როლისთვის. გილერმო დელ ტორომ შესანიშნავი შედეგი აჩვენა ფილმით „ფრანკენშტეინი“ (Frankenstein), ხოლო ნორვეგიულმა დამოუკიდებელმა ბოდი-ჰორორ ფილმმა „უშნო გერმა“ (The Ugly Stepsister) ოსკარის ნომინაცია მოიპოვა საუკეთესო გრიმისა და ვარცხნილობისთვის. თუმცა, როგორც ნებისმიერმა გამოცდილმა ჰორორის მოყვარულმა იცის, ჟანრის ფილმს სულაც არ სჭირდება მთავარი ჯილდოების აღიარება, რათა ჭეშმარიტად საკულტო გახდეს. 2025 წლის საუკეთესო ჰორორ ფილმები მართლაც მრავალფეროვანი იყო: „28 წლის შემდეგ“ (28 Years Later) ბრიტანული მამაკაცურობის დაშლას იკვლევდა, „უკანასკნელი დანიშნულება: სისხლის ხაზები“ (Final Destination Bloodlines) გვახსენებდა, რომ სიკვდილის პირისპირ დგომა შეიძლება ყველაზე სახალისო იყოს კინოთეატრში, „კარგი ბიჭი“ (Good Boy) ამტკიცებდა, რომ ჩვენ, ადამიანები, არ ვიმსახურებთ ძაღლებს, ხოლო „თანამგზავრი“ (Companion) ტექნო-ჰორორის გამაფრთხილებელ ზღაპარს გვიყვებოდა მათთვის, ვისაც ჰგონია, რომ მთავრობამ სახელმწიფო რობოტი შეყვარებულები უნდა უზრუნველყოს. ეს იყო წელი, რომელმაც ჰორორ ფილმების ტიპებში მნიშვნელოვანი ცვლილება მოიტანა – ფილმებმა „კონტეინერიდან“ ამოაღწიეს და ფართო აუდიტორიის წარმატებას მიაღწიეს. 2010-იანი წლები და 2020-იანების დასაწყისი დომინირებდა ჰორორ ფილმებით, რომლებიც შინაგან ბრძოლას ანიჭებდნენ უპირატესობას — აქცენტს აკეთებდნენ ტრავმის, მემკვიდრეობითი მწუხარების, ღრმად ჩამჯდარი მენტალური ტკივილის, ავტონომიის დაკარგვისა და შინაგანი ურჩხულის წინააღმდეგ ბრძოლის თემებზე. რა თქმა უნდა, ყოველთვის არის გამონაკლისები, რომლებიც წესს ამტკიცებენ, მაგრამ არი ასტერის „რედაციის“ (Hereditary) 2018 წლის წარმატების შემდეგ, როგორც ჩანს, სტუდიებიცა და მაყურებლებიც ამ „მაღალ ნოტს“ მისდევდნენ. თუმცა, გასულ წელს, ჰორორ ფილმებმა დაამტკიცეს, რომ ჟანრი განსხვავებული მიმართულებით მიდის, და ჩვენ ყველას უნდა გვიხაროდეს, სად მივდივართ შემდეგში. მე ძალიან მომწონს ფილმები, რომლებიც იკვლევენ შიშებს, რომლებსაც საკუთარ თავში ვპოულობთ, მაგრამ ასეთი ფილმები, უმეტესწილად, სრულიად დამთრგუნველია. და ეს ნორმალურია! ჰორორ ფილმის ქონა, რომელიც გვეხმარება უარყოფითი ემოციების გადამუშავებაში ან დადასტურებაში, კარგია. მიუხედავად ამისა, როდესაც კინოთეატრის გარეთ ყოველი წამი იმდენად პირქუშია, რომ მთელი საზოგადოება ეგზისტენციალურ კრიზისში ჩავარდნილა, ადამიანების უმრავლესობას ყველაზე ნაკლებად სურს ისეთი ფილმის ყურება, რომელიც სიტუაციას კიდევ უფრო გაამწვავებს. ისეთი ფილმების წყალობით, როგორიცაა უკვე ნახსენები „უკანასკნელი დანიშნულება: სისხლის ხაზები“, ოზ პერკინსის „მაიმუნი“ (The Monkey), „ტოქსიკური შურისმაძიებელი“ (The Toxic Avenger), „მოახლე“ (The Housemaid) და „ერთად“ (Together), ჰორორ ფილმები „სახალისო“ ელფერით ბრუნდება. აღარაფერს ვამბობთ იმაზე, თუ რაოდენ სასიამოვნოა სლეშერ ფილმები, როგორიცაა „გულის თვალები“ (Heart Eyes), „ვიცი, რა გააკეთე გასულ ზაფხულს“ (I Know What You Did Last Summer), „ინფლუენსერები“ (Influencers) და „შავი ტელეფონი 2“ (Black Phone 2). არც ისე ცუდები აღმოჩნდნენ საჯარო დომენის ბოროტმოქმედები ფილმებში „მეზღვაური პოპაი: მკვლელი კაცი“ (Popeye the Slayer Man) და „კივილიანი ნავი“ (Screamboat). მხოლოდ 2026 წლის იანვარში, „პრიმატმა“ (Primate) და „დამეხმარემ“ (Send Help) დაამტკიცეს, რომ აბსოლუტურად სახალისოა მათი ყურება კინოთეატრებში აუდიტორიასთან ერთად, და წლის დანარჩენი გამოშვებების განრიგი, როგორც ჩანს, გააგრძელებს ამ ტენდენციას. მეგი ჯილენჰოლის „პატარძალი!“ (The Bride!), ნანატრი „მზად ხარ თუ არა 2: მოვდივარ“ (Ready or Not 2: Here I Come), წყლის ჰორორ ფილმი „ვეშაპი მკვლელი“ (Killer Whale), ზომბი კომედია „ცოცხალ მკვდრეთა დაბრუნება“ (Return of the Living Dead), ჰორორ კომედიები, როგორიცაა „ცივი საწყობი“ (Cold Storage) და „ისინი მოგკლავენ“ (They Will Kill You), „აკრძალული ხილი“ (Forbidden Fruits) და სკოლის ჰორორ რეტრო „სასტვენი“ (Whistle) – ეს მხოლოდ რამდენიმე სათაურია, რომლებიც უდავოდ, მინიმუმ, აღფრთოვანებას გამოიწვევენ დიდ ეკრანზე. აღარაფერს ვამბობთ იმაზე, რომ 2026 წელი „საშიში ფილმის“ (Scary Movie) ფრენჩაიზის დაბრუნებას ნიშნავს, რომლის მეექვსე ნაწილი ამ ზაფხულს უნდა გამოვიდეს. როგორც ჩანს, აქცენტების ქანქარა „ტრავმული ჰორორის“ ეპოქის შინაგანი კონფლიქტების ისტორიებიდან გარე საფრთხეებისკენ იხრება, როგორც ეს „28 წლის შემდეგ: ძვლის ტაძარში“ (28 Years Later: The Bone Temple) ჩანს — ეს მკაფიო ანარეკლია იმისა, თუ როგორ ვართ გლობალურად ამჟამად ძალადობისა და გარე ძალების (ზოგჯერ ჩვენივე მთავრობების) მიერ მუდმივი ჩაგვრის საფრთხის წინაშე. ეს, ულტრა-სისხლიანი ფილმების პოპულარობის აღორძინებასთან ერთად, მიგვანიშნებს ექსტრემალური ჰორორის დაბრუნებაზე, არა ისე, როგორც „წამების პორნოს“ ეპოქაში იყო 2000-იან წლებში. ეს აფეთქება დადგა იმ დროს, როდესაც მთავრობის მიერ სანქცირებული ძალადობა და წამება გარდაუვალი იყო, და როდესაც ჩვენ ვცხოვრობთ დროში, სადაც მკვლელობების კადრები და სრულმასშტაბიანი გენოციდი ჩასმულია ცნობილი ადამიანების ფანკამების „თერსთ ვიდეოებსა“ და ლეკვების პირველი თოვლის ნახვის კადრებს შორის, ემოციები, რომლებსაც ეს აფეთქება იწვევს, სადმე უნდა წავიდეს. ჰორორს შეუძლია უზრუნველყოს ექსტრემალური კათარზისი იმ ჯოჯოხეთისთვის, რომელშიც ვცხოვრობთ. თუმცა, რაც ალბათ ყველაზე ამაღელვებელია, არის ის, რომ ჰორორი აგრძელებს განვითარებას იმ ჩვეულებრივი ტენდენციების მიღმა, რომლებიც წინა ათწლეულებს განსაზღვრავდა. მიუხედავად იმისა, რომ 2025 წლის ფილმებს ბევრი თემატური მსგავსება აქვთ, ისინი ასევე სრულიად განსხვავებულ მიდგომებს იყენებენ მასალასთან მიმართებაში. „დააბრუნე იგი“ (Bring Her Back) სისასტიკე არ არის იგივე, რაც „გრძელი სეირნობის“ (The Long Walk) სისასტიკე. „საზღვრისპირა“ (Borderline) ფილმში ნაპოვნი კომედია განსხვავდება „უცნაური ზღაპრების“ (Freaky Tales) კომედიისგან. „კაცმა ფირი იპოვა“ (Man Finds Tape) ნაპოვნი კადრების/POV ჰორორი არაფრით ჰგავს „შელბი ოუკსს“ (Shelby Oaks), და მიუხედავად...