ამ კვირას, Paste თავის სარედაქციო მასალას გიტარების ველურ და საოცარ სამყაროს უძღვნის. 26 იანვრიდან 2 თებერვლამდე, ჩვენ გამოვაქვეყნებთ ესეებს, სიებსა და მიმოხილვებს იმ ალბომებზე, სოლოებსა და შემსრულებლებზე, რომლებიც ყველაზე მეტად გვიყვარს. „Urban Driftwood“ სპონტანურად ვიყიდე. ეს იყო 2021 წლის იანვარი – თვე, რომელიც ახლა ახალი მუსიკის სიმწირის გამოა ცნობილი იმ წელს, რომელიც ძირითადად Bandcamp Friday-ით მახსოვს, რომელშიც ყოველ კვირას ვმონაწილეობდი, რადგან სხვაგან ბევრ ფულს არ ვხარჯავდი. იასმინ უილიამსის ახალ LP-ს მოსმენის საშუალება მივეცი, სანამ რეალურად შევიძენდი და მაშინვე გამაოგნა არა მხოლოდ მისმა უზარმაზარმა ოსტატობამ, არამედ იმანაც, თუ როგორ აბალანსებდა ის ამ თანდაყოლილ ვირტუოზულობას მსუბუქ სიმშვიდესთან. „I Wonder (Song for Michael)“-ის დახვეწილი ფინგერპიკინგიდან „Swift Breeze“-ის რიტმულ სინკოპაციამდე და „Juvenescence“-ის მანათობელ მელოდიებამდე, დიდი დრო არ დასჭირვებია, რომ მის დაკვრაზე შეყვარებულიყავი. როცა ვინილი საბოლოოდ ჩამოვიდა, ერთ დღეს, შუადღისას ჩავრთე და როგორც კი დავუკარი, ჩემმა ახლანდელმა მეუღლემ მკითხა, ვინ იყო შემსრულებელი და მას შემდეგ მისი ფანია. ის სწრაფად იქცა ჩვენს ერთ-ერთ საყვარელ ალბომად. მანქანაში ვიყავით თუ ბინას ვალაგებდით, უილიამსის გიტარა ხშირად გვამშვენებდა. ორი წლის შემდეგ, ვნახეთ, რომ მიშელ ზაუნერმა გამოაცხადა წიგნის ტურის თარიღები მისი მემუარისთვის „Crying in H Mart“. ის არ მოდიოდა ჩვენს მშობლიურ კანზას სიტიში, მაგრამ მიემგზავრებოდა აიოვას სიტიში ლიტერატურულ/მუსიკალურ ფესტივალზე, სახელწოდებით Mission Creek. ჩვენ არასდროს გვქონდა ნამყოფი ამ სტუდენტურ ქალაქში, რომელიც 4.5 საათის სავალზე იყო. ფესტივალზე წარმოდგენილი იყო ძლიერი შემადგენლობა Cat Power-ით, Snail Mail-ით და Kevin Morby-ით. მოგზაურობისთვის კარგი საბაბი ჩანდა. იასმინ უილიამსიც იქ იქნებოდა, ამიტომ სპონტანურად ავიღეთ ბილეთები და დავჯავშნეთ სასტუმრო ჩვენი მოგზაურობისთვის რამდენიმე თვეში. როგორც ლიტერატურისა და მუსიკის მოყვარულისთვის, ეს შესანიშნავი დრო იქნებოდა – და, რა თქმა უნდა, ასეც იყო. ორივე აღფრთოვანებული ვიყავით უილიამსის ნახვით და მიუხედავად იმისა, რომ მის მუსიკას ხშირად ვუსმენდით, მაინც მხოლოდ ელემენტარული წარმოდგენა გვქონდა იმაზე, თუ როგორ უკრავდა გიტარაზე. ვიცოდი, რომ ის ფინგერსთაილის გიტარისტი იყო, მაგრამ უკანმოხედვით, ესეც კი გამარტივებულად ჟღერს. 2023 წლის 7 აპრილს, Riverside Theatre-ში, 100-ზე ნაკლები ადამიანი შეიკრიბა პატარა დასაჯდომ ნაწილში, რომელიც დაახლოებით ხუთი დაღმავალი რიგისგან შედგებოდა, რათა უილიამსის შესრულებას დასწრებოდნენ. ჩვენ სასწრაფოდ წამოვედით Sudan Archives-ის სეტიდან 725 ადგილიანი Englert Theatre-დან, რათა ამ კონცერტზე მოგვესწრო, უცნობ ქუჩებში მივიჩქაროდით და შესახვევებს ვიყენებდით მოსაჭრელად, და ჩვენს ადგილებზე დავსხედით, როცა მოლოდინი იზრდებოდა. როგორც კი უილიამსი თავის ადგილზე დაჯდა მცირე მაყურებლის წინ, გიტარა კალთაზე დაიდო და მას შემდეგ ჩვენ სრულიად მოჯადოებულნი ვიყავით. მან ბრწყინვალედ შეასრულა „Restless Heart“-ის hammer-on-ები და pull-off-ები, „Through the Woods“-ის თითებით დაკვრის რიტმები და ასევე Post Malone-ისა და Swae Lee-ის სიმღერის „Sunflower“-ის მოაზროვნე ვერსიაც ფილმიდან Spider-Man: Into the Spider-Verse. მისი შესრულების რამდენიმე სიმღერის შემდეგ, მან ახსნა, თუ როგორ შეუყვარდა ინსტრუმენტი და რა მეთოდებს იყენებდა დაკვრისას. Guitar Hero II-ით გატაცებულმა, მაგრამ უფრო მაღალი სირთულის რეჟიმებისთვის საჭირო ლურჯ და ნარინჯისფერ ღილაკებზე ხელმისაწვდომობის არქონის გამო, მან სცადა პლასტიკური გიტარის კონტროლერი კალთაზე დაედო. როგორც კი ნამდვილ გიტარას შეეხო, ის ისე უკრავდა, თითქოს ვიდეოთამაშს თამაშობდა. მაგრამ მაშინ, როცა თამაში hair-metal-ის ჰისტერიებსა და ტრადიციულ გიტარის გმირობას უჭერდა მხარს, უილიამსის დაკვრა უფრო ბუნებრივი, მიწიერი და დამამშვიდებელია. მასში არის კომფორტი, ბუნებრივი ინტუიცია, კუთვნილების გრძნობა. მისი დამამშვიდებელი ატმოსფერო მალავს გამოჩენილ შეუდარებელ ოსტატობას. აიოვას სიტიში გამართულ კონცერტზე ვგრძნობდი, რომ აუდიტორია მსგავს, მოჯადოებულ აღფრთოვანებაში იყო მოქცეული. ყველაფერი ჩუმად იყო, გარდა სიმების შეხების, გიტარის კორპუსზე დაკაკუნების და მუსიკის ორნამენტული სილამაზისა. როდესაც მან აუდიტორიას თავისი ტექნიკა აჩვენა, ერთი ხელით გიტარის გრიფზე მოქნილად მოძრაობდა, მისი თითები სიმებს არფისტის დახვეწილი სიზუსტით ეხებოდა, აუდიტორიის ხალხმა, მათ შორის მეც, სიცილი დაიწყო და უკვირდა, თუ როგორ მარტივს ხდიდა უილიამსი ყველაფერს. როდესაც მის შესრულებას ვუყურებდით, ჩემს საკუთარ გაცნობაზე დავფიქრდი გიტარასთან. უილიამსის მსგავსად, მეც Guitar Hero-ს მეშვეობით შემიყვარდა ექვსსიმიანი, კონკრეტულად მესამე ნაწილი, რომელშიც ტომ მორელო და სლეში იყვნენ სათამაშო პერსონაჟები, ხოლო საუნდტრეკში შედიოდა სიმღერები, როგორიცაა „Cherub Rock“ და „Knights of Cydonia“. როდესაც ჩემმა ბებია-ბაბუამ Ibanez-ის ელექტრო გიტარით გამაკვირვა მას შემდეგ, რაც ინტერესი გამოვხატე, რომ მათ ძველ 12-სიმიან ესპანურ აკუსტიკურ გიტარაზე დაკვრა მესწავლა, თავდაპირველად მიზიდავდა power- და octave-აკორდები, 13 წლის მოზარდის „ლინგუა ფრანკა“, რომლის პიროვნებაც შემდეგ Warped Tour-ზე დასწრებით იყო განსაზღვრული. ჩემი, როგორც გიტარისტის, უნარები, ათწლეულის შემდეგაც კი, უილიამსისასთან შედარებით ჯერ კიდევ შორსაა, მაგრამ მისი დაკვრის ყურებამ გამახსენა ინსტრუმენტის შეუზღუდავი სიხარული, მისი ჯერ კიდევ აღმოუჩენელი გზები. მან ახალი შესაძლებლობები შექმნა პოპულარულ მუსიკაში ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული ინსტრუმენტიდან.