ზოგჯერ რთულია წინასწარ იმის განსაზღვრა, თუ რა შეიძლება აღმოჩნდეს საკამათო განცხადება, მაგრამ შემდეგი დებულება ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ბევრის უკმაყოფილებას გამოიწვევს: თუ ინდი როკის ოქროს ხანა ერთ ათწლეულზე უნდა მოვათავსოთ, ის სავარაუდოდ 2000-იან წლებზე მოდის. ჟანრი ამოცნობადი/განსაზღვრებადი გახდა 1980-იანი წლების შუა-ბოლო პერიოდში, The Smiths-ისა და Pixies-ის მსგავსი ბენდების წყალობით, თუმცა, შესაძლოა, უფრო ზუსტი იყოს იმის თქმა, რომ სწორედ ამ არტისტებმა შთააგონეს 21-ე საუკუნის დასაწყისის მთელი ინდი ტალღა. ინდი როკი საკმაოდ სწრაფად გაჩნდა და გაქრა. ეს იყო დამაბნეველი ჟანრი/მოძრაობა. 2010-იანი წლების დასაწყისში ჯერ კიდევ არსებობდნენ საკმაოდ დიდი ინდი როკ ჯგუფები, რომლებიც შესანიშნავ ნამუშევრებს უშვებდნენ, მაგრამ შესაძლოა, როდესაც ინდი როკი ზედმეტად პოპულარული გახდა, მან ინდობა შეწყვიტა. შემდეგ კი, ზოგადად, როკი მოდიდან გადავიდა 2010-იანი წლების მეორე ნახევარში. თუმცა, როდესაც ეს მოძრაობა კარგი იყო, ის ძალიან კარგი იყო, და ქვემოთ მოცემული ყველა ალბომი წარმოუდგენლად კარგად ინარჩუნებს აქტუალობას, მხოლოდ ნოსტალგიის მიღმა (თუმცა, ნოსტალგია ცოტათი ხომ არ შველის? კი, ასეა. ბოდიში). მას აქვს ცოტა სასაცილო სათაური და ჯგუფის სახელიც ოდნავ უცნაურია, მაგრამ ნუ მისცემთ უფლებას ამ ფაქტებს, რომ TV on the Radio-ს „Return to Cookie Mountain“ არ მოგეწონოთ. არა, მოიცადეთ! გთხოვთ! წინასწარ ვიცით, რომ შეიძლება გადახვევის ან გათიშვის სურვილი გაგიჩნდეთ, მაგრამ ეს შესანიშნავი ალბომია, და TV on the Radio ყოველთვის ბევრად უკეთ აკეთებდა მუსიკას, ვიდრე ალბომებისთვის... ან საკუთარი ჯგუფისთვის სახელების შერჩევას. ამ ალბომს ასევე აქვს ეკლექტური თვისება, რაც ტრადიციული გაგებით ინდი როკად მის აღწერას ცოტა ართულებს, თუმცა ის ოდნავ უფრო როკ-ორიენტირებულია, ვიდრე ასევე შესანიშნავი შემდგომი ალბომი, 2008 წლის „Dear Science“, რის გამოც „Return to Cookie Mountain“ აქ იმარჯვებს. ორივე ფენომენალური ალბომია და ჟანრის მიუხედავად 2000-იანი წლების საუკეთესოთა შორისაა. და შესაძლოა, ისინი ახლა იმ ათწლეულის ერთ-ერთი ყველაზე შეუფასებელი ალბომიცაა, რადგან ბევრი ადამიანი, როგორც ჩანს, აღარ საუბრობს – ან აღარ ახსოვს – TV on the Radio-ზე. ეს რეიტინგის ერთ-ერთი ყველაზე ექსპერიმენტული არჩევანია, ან შესაძლოა, ყველაზე მეტადაც, ამიტომ The Glow Pt. 2-ის შემთხვევაში, ჯერ კიდევ არის ინდისა და ერთგვარი ანდერგრაუნდის განცდა, უკეთესი სიტყვების არარსებობის გამო. თუმცა, ის ცოტათი უფრო ხელმისაწვდომია, ვიდრე The Microphones-ის ზოგიერთი სხვა ნამუშევარი, მაგალითად, 2003 წლის „Mount Eerie“, რომელიც ბევრად უცნაურია (და შემდეგ Phil Elverum-მა, The Microphones-ის ფრონტმენმა, გააგრძელა მუსიკის გამოშვება – მათ შორის აღიარებული „A Crow Looked at Me“, Mount Eerie-ს სახელით). რაც შეეხება The Glow Pt. 2-ს, წინა აბზაცში ბევრი ვილაპარაკე სხვა რამეზე, რადგან ამ ალბომის აღწერა რთულია. შეგიძლიათ მოუსმინოთ და მიხვდეთ, რატომ არის კარგი, მაგრამ მრავალჯერადი მოსმენის შემდეგაც კი, ზოგიერთი ნაწილის გაგება მაინც რთულია. მისი იდუმალი თვისება მომხიბვლელია, და ასევე, ის შეიცავს „The Moon“-ს, რომელიც 2000-იანი წლების, და ზოგადად, ყველა დროის საუკეთესო ინდი როკ(ისმაგვარ) ტრეკებს შორისაა. თუ დაახლოებით 20 წლის წინ, მოგწონდათ ძველებური/ჟანრის განმსაზღვრელი პანკ მუსიკა, მაგრამ რაიმე მიზეზის გამო გერიდებოდათ 1970-იანი წლების კლასიკური ნამუშევრების მოსმენა, მაშინ „Fever to Tell“ თქვენთვის საუკეთესო მეგობრის ეკვივალენტი იქნებოდა. მასში მთლიანად არის პანკ ენერგია, მაგრამ იდეალურად შერწყმული 2000-იანი წლების დასაწყისის ინდი როკის მგრძნობელობასთან, და ის მართლაც უფრო „როკავს“, ტრადიციული გაგებით, ვიდრე მრავალი ალბომი, რომელიც მოგვიანებით იქნება ნახსენები. თუ დაფარულ ტრეკსაც ჩავთვლით, აქ 12 სიმღერაა, და ალბომი გრძელი არ არის, ასე რომ, საშუალო ტრეკის ხანგრძლივობა მხოლოდ დაახლოებით სამი წუთია, რაც იმას ნიშნავს, რომ ბევრი სიმღერა ტოვებს შთაბეჭდილებას და შემდეგ სწრაფად ტოვებს სცენას ისე, რომ არ „გადმოცდება“ (რამდენიმე მათგანი ორ წუთზე ნაკლები ხანგრძლივობისაც კი არის). მიუხედავად იმისა, რომ ის თავისი დროის და მისგან 20 წლით ადრე არსებული პერიოდის ჟღერადობაა, „Fever to Tell“ უცნაურად კარგად დაბერდა და დღემდე შესანიშნავად ჟღერს, ამავდროულად კი, ის მარტივად შეიძლება ჩაითვალოს Yeah Yeah Yeahs-ის დღემდე გამოშვებულ საუკეთესო ალბომად. რაც შეეხება ალბომებს, რომლებმაც კარგად დაბერდა, „The Moon & Antarctica“ სრულად შესრულდა 2025 წელს, მისი 25 წლის იუბილეს აღსანიშნავად, და შეგიძლიათ საკმაოდ დარწმუნებული იყოთ, რომ Modest Mouse-ის ნებისმიერი დიდი ხნის ფანი აღფრთოვანებული დარჩებოდა. ჯგუფის ხელმოწერის სიმღერა იყო – და ალბათ ყოველთვის დარჩება – „Float On“, 2004 წლის ალბომიდან „Good News for People Who Love Bad News“, თუმცა „The Moon & Antarctica“ უფრო ძლიერი ალბომია. ის ამ 2000 წლის გამოშვებასა და ჯგუფის „The Lonesome Crowded West“-ს (1997) შორის დგას, მაგრამ ეს ალბომი 1990-იანი წლების იყო, ამიტომ აქ განხილვის ფარგლებს სცდება. თუმცა, შესაძლოა, „The Moon & Antarctica“ მაინც უკეთესი იყოს. ის ცოტა უფრო მოკლე და ენერგიულია, რომ აღარაფერი ვთქვათ უფრო თანმიმდევრულზე, მაგრამ მაინც საკმარისად გამორჩეულია, რომ იყოს დამაჯერებლად ინდი, ჟღერდეს უშუალოდ და ხელმისაწვდომად, თუმცა არა იმ დონემდე, რომ რომელიმე სიმღერამ „გარისკა“ მეინსტრიმული ექსპოზიცია და პოპულარობის აფეთქება „Float On“-ის სტილში. ახლა კი, Okkervil River-ზე გადასვლისას, რეტროსპექტულად შეგვიძლია ვთქვათ, რომ TV on the Radio ზედმეტად შეუფასებელი იყო...