ათი წლის წინ, 28 დეკემბერს გამეღვიძა და ჩემი პირველი ნახევარმარათონი გავიარე ინგლისის შუაგულში მდებარე პატარა სოფლის ქალაქის ირგვლივ. ციოდა. წყალი არ წამიღია. ნამდვილად არ გამიჭიმავს კუნთები. ნიუპორტში ფიზიკურად არ არის 13 მილი სარბენი ტროტუარი მთელ ქალაქში. ამიტომ, მანძილის შესასრულებლად, სასაფლაოსა და სუპერმარკეტის ავტოსადგომის გარშემო წრეები ვირბინე. არ ვიცი, რა დამეუფლა. 30 წლის ასაკში ამას ნამდვილად ვეღარ შევძლებდი. მაგრამ ზუსტად ვიცი, რა მაძლევდა მოტივაციას: მწვავე, ყვირილისმაგვარი, რაღაცის დასამტკიცებელი სურვილი. ვიცი ის მუსიკაც, რომელმაც იქამდე მიმიყვანა. 2016 წლის ზამთარში, არიზონული რეპ-ტრიო Injury Reserve-ის მეორე მიქსტეიპი, Floss, ორი კვირის გამოსული იყო. იმ რბენისას მთელი ალბომი ორჯერ მოვუსმინე. ადრეული Kanye-ს ხმასა და სულისკვეთებას აგრძელებდნენ, Stepa J. Groggs და RiTchie ისეთი ცქრიალა ენერგიით რეპავდნენ, როგორც შუშხუნა აბი. სიმღერებში, როგორიცაა „S On Ya Chest“ და „All This Money“, მათი მუსიკა იყო მქუხარე და ხალისიანად ტრაბახი, მიჰყვებოდა ისეთი არტისტების ტალღას, როგორებიც არიან Chance the Rapper და BROCKHAMPTON, რომელთა ექსცენტრიული, ცისარტყელასფერი ბიტები უკვე 2026 წელს ბევრად უფრო ძველ მუსიკაზე მოძველებულად გვეჩვენება. ადრეული Kanye-სგან განსხვავებით, Injury Reserve-ს არ ჰქონდა Roc-A-Fella-ს მხარდაჭერა. ისინი იყვნენ თაობის არტისტები, რომლებიც Odd Future-ის DIY-ეთიკით იკვებებოდნენ. თავიანთი პირველი მიქსტეიპი სიტყვასიტყვით სტომატოლოგის კაბინეტში შექმნეს. ამ კონტექსტმა მათ ხმამაღალ ამბიციებს ფსონები დაუდო, გახადა ისინი ხელშესახები და რეალური. ჩემთვის ეს იყო მშვენიერი თანხვედრა. ისინი ისე რეპავდნენ, თითქოს მათაც ჰქონდათ რაღაც დასამტკიცებელი. RiTchie თამამად ოცნებობდა Grammys-ზე იმ კოსტუმით მისვლაზე, რომელიც მამის დაკრძალვაზე ეცვა. მათი მუსიკა იმდენად კარგი იყო, რომ ეს მართლაც შესაძლებლად ჩანდა. მათთან ერთად ოცნება კილომეტრებს ადვილად გავლის საშუალებას მაძლევდა. ახლა ეს ყველაფერი დიდი ხნის წინ მომხდარს ჰგავს. 2020 წელს გროგსი გარდაიცვალა. ჯგუფის მიერ მისი გარდაცვალების შემდეგ გამოშვებული ალბომი — რომელიც მისი თავდაპირველი მონაწილეობით შეიქმნა და დუეტის სახით დასრულდა — სტილის დრამატული ცვლილება იყო: „ჩიპმანკ-სოული“ შეიცვალა აფეთქებული ფუტვორკითა და ხმაურის აღმართული კედლებით, რომლებიც გრძელი, იმპროვიზაციული ლაივ-სეტებიდან იყო ამოღებული. ამან ჯგუფი, მოულოდნელად, თავდაპირველ კოლეგებთან შედარებით, უფრო მეტად დააახლოვა ისეთ საუნდ-არტისტებთან, როგორებიც არიან Moor Mother და Slauson Malone. ეს იყო გარდაქმნა, რომელმაც შტორმული ინტერიერიზაცია არხივით გაიარა, თავდაპირველად შთაგონებული RiTchie-ის მამინაცვლის გარდაცვალებით, მაგრამ გროგსის ნახევრად გარდაცვალების შემდეგ, საბოლოოდ, მწუხარების ტრაქტატად იქცა, ნაწილობრივ, ახლახან გარდაცვლილის მიერ შესრულებული. მოჩვენებები ქრება. ამ ჩანაწერისთვის, პირველი, რომელიც სრულად გროგსის არყოფნაში შეიქმნა, RiTchie-მ და Parker Corey-მ „Injury Reserve“ უკან მოიტოვეს და ამის ნაცვლად მოქმედებენ მონიკერით, რომელსაც მათი ბოლო ალბომის დასკვნითი სიმღერის მიხედვით დაარქვეს: By Storm. ისინი ახლა ბევრად უფრო ხანდაზმულად გამოიყურებიან და ჟღერენ. Corey, რომელიც ოდესღაც რბილი სახის ბავშვი იყო და 35 წლის ასაკშიც კი პირადობის დამადასტურებელს სთხოვდნენ, ახლა ისლანდიელ ხმაურის არტისტს ჰგავს. თუ Injury Reserve ოდესღაც სიმღერებს ქმნიდა გადაულახავი გამოწვევების დაძლევაზე, By Storm-მა შექმნა ალბომი იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა იცხოვრო ამის წარუმატებლობით. ეს ბევრად უფრო რთული ემოციაა არტიკულაციისთვის და ეს ბევრად უფრო რთული მუსიკაა. ტყუილი იქნება იმის თქმა, რომ აქ ძველი ჟღერადობის კვალი არ არის. RiTchie ხომ, საბოლოოდ, მაინც რეპავს. ნაზი სიმები და ლურჯი მოგონებები, რომლებიც ალბომს იწყებს, მაშინვე გვახსენებს მათ მტირალ 2017 წლის სინგლს „North Star“, რომელიც ამ საუკუნეში შექმნილი ერთ-ერთი ყველაზე გამანადგურებელი რეპ სიმღერაა. თუმცა, ანდერდოგის ენერგიით გამოწვეული ღიმილისგან განსხვავებით, „My Ghosts Go Ghost“-ის სიხარული ერთგვარი გაოცებით მოდის. Parker Corey, რომელიც ყოველთვის ზებუნებრივად ნიჭიერი პროდიუსერი იყო, აქ თავს ამტკიცებს ოსტატური ნამუშევრებით, ჰიპ-ჰოპის ყველაზე ავანგარდული ზღვრის პირას. მისმა შეხებამ, ყველა მოლოდინის მიუხედავად, გარდაქმნა ჯგუფი ისე, როგორც Digable Planets ოდესღაც Shabazz Palaces გახდა, და ამ უკანასკნელის უცნაური კომიკური ენერგიის ნაწილიც ჩანს „My Ghosts Go Ghost“-ზე. ადრეული სინგლი „Zig Zag“, მაგალითად, იწყება King Krule-ის მსგავსი პოპ სიმღერით, სანამ RiTchie-ის ხმას, სიურეალურად, ბიტის სხეული შთანთქავს: ხმის დიზაინის ნამდვილი საოცრება, რომელიც მხოლოდ გლიჩური სინთეზატორებისა და გიტარის ქარბორბალაში გვტოვებს. „Double Trio“ კიდევ უფრო ველური მოგზაურობაა: ნათელი, წკრიალა, „ბეკპეკ ერას“ საყვირები მკვრივი, ნემსისმაგვარი პერკუსიის ნაჭრებში იჭრება — რაც იმაზე მიუთითებს, რომ Corey-მ არა მხოლოდ ბენ ფროსტს დაემსგავსა, არამედ მის მსგავსად დაიწყო აზროვნება. ყველაფერი ხმაური არ არის. „Grapefruit“ დაძაბული და მოძრავი: პირველად მესმის, რომ ერთდროულად რეპ ჯგუფი ჟღერს Xiu Xiu-ს მსგავსად და ეს ჯგუფისთვის ერთგვარი აღმოჩენაა; მოულოდნელად უცნაური შემობრუნება, რომელიც მიმართულია დიდების მაცდური ხელის წინააღმდეგ. „მივეცი ნება, გამეხლიჩათ, ისინი თვალსაც არ აციმციმებენ“, — რეპავს RiTchie, სიტყვები გაურკვევლად ისმის. „გარეგნობა ნაცრისფერს ჰგავს, შიგნითა მხარე კი გრეიფრუტს“. ახლა, როგორც By Storm-ის ერთადერთი ვოკალისტი, RiTchie თავისი გაფართოებული როლის მნიშვნელოვან ნაწილს ინდუსტრიაში საკუთარ მდგომარეობაზე ფიქრს უთმობს, „In My Town“-ში მამობას ამჟღავნებს და რეპებს წერს, როცა სწრაფ კვებას აწვდის დამატებითი ფულის მოსაგროვებლად: „აი, მე მიმყავს საჭმელი, ახლა მანქანაში ვწერ ამ აპებისთვის იმ ქუჩებისთვის.“