ისლანდიური ოჯახური დრამა „სიყვარული, რომელიც რჩება“ თავდაპირველად ოჯახის ფართო პორტრეტს წარმოგვიდგენს, შემდეგ კი ნელ-ნელა ერთ კონკრეტულ პერსონაჟის პერსპექტივაზე გადადის. მწერალ-რეჟისორ ჰლინურ პალმასონის („ღვთის მიწა“; „თეთრი, თეთრი დღე“) ეს ცხოვრებისეული, დაბალი ფსონების დრამედია — ისლანდიის უახლესი ნომინაცია „ოსკარის“ საუკეთესო საერთაშორისო ფილმის კატეგორიაში — ახლად განშორებულ წყვილსა და მათ შვილებზე ბერგმანისეული განწყობითაა გაჟღენთილი. 35მმ ფირზე გადაღებული „სიყვარული, რომელიც რჩება“ არა მხოლოდ თვალწარმტაცი ვიზუალით გამოირჩევა, არამედ მაყურებელს პერსონაჟების ემოციებისგან თავისუფალ ხედვას სთავაზობს — არა ისეთს, როგორადაც ისინი საკუთარ თავს ხედავენ, არამედ ისეთს, როგორსაც მათი ემოციები უკარნახებს. თითოეულ სცენას თავისი განწყობა და ლოგიკა აქვს, პალმასონი კი ხანდახან დროს უთმობს რეალობიდან სურეალისტურ გადახვევებს, რაც ფილმის ნატურალისტური ტემპისა და სტატიკური ოპერატორული მუშაობის გათვალისწინებით კიდევ უფრო უცნაურად გამოიყურება. „სიყვარული, რომელიც რჩება“ შედეგად არის არატრადიციული, მაგრამ ძირითადად დამამშვიდებელი, ყოველგვარი ნაკლოვანებების მიმღები ხარკი ოჯახური დინამიკისთვის, თუმცა მისი ზოგიერთი უფრო კაპრიზული სიუჟეტური შემობრუნება და დიალოგი შესაძლოა ცოტა ძნელად გასაგები ან ზედმეტად დახვეწილი იყოს. „სიყვარული, რომელიც რჩება“ ოჯახის შიგნით აბსურდისა და სევდის ბუნებრივ, იძულების გარეშე მომენტებს უსვამს ხაზს, მაგრამ საბოლოოდ ეთანხმება იმ სიმართლეს, რომ ოჯახების შესახებ გასაგებია, რომ თითოეული თაობა თავისებურად ბრძენი და დაფიქრებულია. არაკომფორტული ემოციები და მოპარული, ალბომის ზომის მომენტები გროვდება, მაგრამ თანდათან ამბავი დაკავშირებული „ცოცხალი სურათების“ კოლექციიდან (ეს არ არის კონვენციურად სტრუქტურირებული სიუჟეტი, აღმავალი და დაღმავალი მოქმედებით) გადადის ცეცხლოვან, ფსევდომოდერნისტულ სიზმარში დაკარგულ საშინაო სამოთხეზე. მაგრამ ეს ნელი ფოკუსის ცვლა აზრიანია ამ ნაზი, თუმცა ზოგჯერ გამაღიზიანებლად გაუმჭვირვალე, არტჰაუს განწყობის ნაწარმოებისთვის. ანას (საგა გარდარსდოტირი) და მის ყოფილ პარტნიორ მაგნუსის (სვერი გუდნასონი) შესახებ ინფორმაციის უმეტესობა მათი ურთიერთობებიდან მოდის: მას სურს გართობა განაგრძოს, მას კი – არა. ისინი მაინც ერთად რჩებიან, ნაწილობრივ იმიტომ, რომ მაგნუსი ხშირად არ არის სახლში — ქაშაყის სათევზაო ექსპედიციაზე — და ასევე შვილების გამო. ანა ხელოვანია, ამიტომ მისი შინაგანი ცხოვრება მდიდარ გამოხატულებას პოულობს მის რთულ პრინტებში, რომლებსაც ვხედავთ, როგორ ამზადებს და აშრობს. მაგნუსი უფრო მოუწესრიგებელი ჩანს და, როგორც წესი, გაკვირვებულია საკუთარი ემოციების ძალით, როდესაც მისი გონება ხეტიალობს, ან მისი შვილები მოულოდნელს ამბობენ. შეიძლება ითქვას, რომ პალმასონს სურს აჩვენოს როგორც ანას, ასევე მაგნუსის დაპირისპირებული ემოციური რეალობები; როგორც ჩანს, ანას ნაკლები ეკრანული დრო მხოლოდ იმიტომ ეთმობა, რომ ის უფრო თავდაჯერებულია საკუთარი თავის გამოხატვაში. ერთის მხრივ, ანა აღიარებს საკუთარ თავს (ხმამაღლა), რომ ყოფილი პარტნიორის მიმართ მკვლელობის ფიქრები აქვს. ძნელია იმის გაგება, თუ რა უნდა ქნა ამ პირად აღიარებასთან დაკავშირებით, მით უმეტეს, რომ პალმასონი ცდილობს აჩვენოს, თუ როგორ მტკიცედ აგდებს ანა თავის თავხედ ყოფილს, როდესაც ის არაერთხელ არ იღებს უარს პასუხად, შემდეგ კი აჩვენებს, როგორ ეცემა სახით საკუთარ ხის იატაკზე მას შემდეგ, რაც მას კარებიდან გააგდებს, კადრი წყდება მიწაზე დაცემამდე. არის თუ არა ეს ანას სუბიექტური რეალობა, რომელიც ფილმის მატერიალურ სამყაროში იჭრება? თუ ასეა, რატომ არ არის მეტი მსგავსი რამ ანასთვის? მას, როგორც ჩანს, მდიდარი შინაგანი ცხოვრება და არცთუ მცირე ავტონომია აქვს, ხელოვნურად გამოხატვის უნარის გათვალისწინებით. მაშ, რატომ აკვირდება ფილმი ანას, რომელიც ყურადღებით უსმენს მარტინს (ანდერს მოსლინგი), საკუთარ თავზე ორიენტირებულ შვედ ხელოვნების გალერეის მფლობელს, რომელიც ხანგრძლივად საუბრობს ღვინის ჭარბი მოხმარების (დღეში ერთი ბოთლი) დათრგუნულ ჯანმრთელობის სარგებელზე და ბატის კვერცხს იპარავს მხოლოდ იმიტომ, რომ შეუძლია? პალმასონი რაღაცას მიანიშნებს, რაც ბოლომდე არ ჯდება, როდესაც აჩვენებს მარტინს, რომელიც ანას მოპარულ კვერცხს ნელი მოძრაობით უმხელს, რასაც ანას ნელ-ნელა გაჩენილი ზიზღის გამომეტყველება ერთვის. შემთხვევით საუბარში ანა ეუბნება მაგნუსს, რომ მარტინის საქციელი ნორმალურია, მაგრამ ასეა? თუ ასეა, რამდენად აქვს ამას მნიშვნელობა ანასთვის? მეორეს მხრივ, მაგნუსი ყოველთვის გაკვირვებული, თუ არ ვიტყვით განაწყენებული, რეაგირებს, როდესაც ფილმის რეალობა მის მოლოდინებს არ ემთხვევა. მისი ქალიშვილი იდა (იდა მეკინ ჰლინსდოტირი) უჩივის მას ერთი თავხედი მამლის დასჯის გამო და მალე ცხადი ხდება, რომ ის სინამდვილეში ფრინველებზე არ საუბრობს. მაგნუსის უცნაური ემოციური მდგომარეობა ასევე ხანდახან ვლინდება სურეალისტური და ზოგჯერ გადატვირთული სიზმრების ეპიზოდებში, მაგალითად, მისი ფუფუნების დღის სიზმარში, სადაც ის ანას ყვითელ საზაფხულო კაბას უყურებს. ეს სცენა და რამდენიმე სხვა მიგვითითებს, რომ პალმასონს შესაძლოა უფრო ადვილი აღმოაჩნდა მაგნუსის არეული და თვითგვემის შეგრძნებებთან წვდომა, ვიდრე ანას სავარაუდოდ უფრო რთულ ემოციებთან. მაგრამ მაშინაც კი, როდესაც პალმასონი მოულოდნელ სილამაზესა და სურეალისტურ იუმორს პოულობს სიზმრის ეპიზოდში, რომელიც მაგნუსსა და მოძალადე გიგანტურ მამალს მოიცავს, ეს ხუმრობა მაინც საკმაოდ არაინფორმატიულია. საბედნიეროდ, პალმასონი გულწრფელად პატივს სცემს ყველას პერსპექტივას. მარტინიც კი, თავისი თავმოყვარეული ტირაჟით ღვინის შესახებ პოლიტიკურად არაკორექტულ „სიმართლეზე“, და მაგნუსის გემის კაპიტანი (სტეფან სტეფანსენი), რომელიც უხეშად კითხულობს მაგნუსის განშორების შესახებ და შემდეგ თავის პრობლემებზე წუწუნებს.