„ჯადოქართან ერთად ჟურნალი“: დეპრესია, სოციალური ნორმები და ფსიქიკური ჯანმრთელობის გულწრფელი განხილვა ანიმეში

კვლავ სუნთქვის შეკავება დამჭირდა „ჯადოქართან ერთად ჟურნალის“ ეპიზოდის დასრულების შემდეგ, თუმცა ამჯერად სრულიად განსხვავებული მიზეზების გამო. თუ გასული კვირის ეპიზოდი მოხიბვლის ტაქტილური შეგრძნებებით იყო სავსე, ამ კვირის ეპიზოდს სიბნელე ამძიმებს. ამას ფსიქოლოგიური კუთხით ვგულისხმობ, თუმცა ადაპტაცია მას პირდაპირი მნიშვნელობითაც გადმოსცემს. აქ წარმოდგენილი რამდენიმე ყველაზე შთამბეჭდავი სცენა მუქი ან სრულიად შავი ფონითაა გადმოცემული. მინორი შავ სიცარიელეში აღმოჩნდება, საიდანაც არც მის დას და არც საკუთარ თავს არ სურთ მისი გამოყვანა. ემირი მარტო უყურებს ფილმს „შემწვარი მწვანე პომიდორი“ ბნელ ოთახში. ასა კი საკუთარ თავს იმავე უძირო უფსკრულში აშტერდება, რომელმაც დედამისი შთანთქა. კასამაჩი ასევე ებრძვის სიბნელეს და ეპიზოდის მისი ნაწილი ყველაზე მეტად მაკვირვებს. რადგან ის ჯოსეი მანგაზეა დაფუძნებული, სიხარულით ველოდი სერიალის აქცენტს მისი ქალი პერსონაჟების რთულ შინაგან სამყაროზე. ანიმეში ასეთ რამეს იშვიათად ვხვდებით. ამავე დროს, თუმცა, იშვიათად ვხედავთ კასამაჩის მსგავს ზრდასრულ მამაკაც პერსონაჟს, რომელიც ასე გულწრფელად ებრძვის დეპრესიას. მიუხედავად იმისა, რომ ამის მიზეზები მთელ გენდერულ კვლევების კურსს დაეთმობოდა, მოკლედ ასეა: იმიტომ, რომ ეს პატრიარქალურ საზოგადოებაში „დაუშვებელია“. მამაკაცებმა არ უნდა დაუთმონ და გამოხატონ სისუსტე ან დაუცველობა. ისინი ძლიერები და ურყევები უნდა იყვნენ. კასამაჩი თავის თავს ამდენს ეუბნება თავისი სევდის შუაგულში, გაღიზიანებული იმით, რომ ვერ „გადალახავს“ მას, როგორც მისმა ასაკმა და სქესმა უნდა. მას სცხვენია იმის, რომ მოთხოვნილებების მქონეა. მიუხედავად იმისა, რომ კასამაჩის მოგონება დაიგოსთან ეპიზოდის მცირე ნაწილია, მას წარმოუდგენლად ძლიერად მივიჩნევ. ეს ის აზროვნების შაბლონებია, რომლებიც ძალიან ადრეული ასაკიდან მქონდა ჩანერგილი. მახსოვს, როგორ ვიტანჯებოდი და მსგავსად მრცხვენოდა და მარტოდ ვგრძნობდი თავს, როდესაც სამაგისტრო სკოლა გადამეტევა. ბოლოს და ბოლოს, ამდენი ჩვევის დავიწყების პროცესში ვარ, ახლახან გავაცნობიერე ისინი (აღმოჩნდა, რომ თერაპია და ტრანზიცია ამაში დაგეხმარება). მაგრამ ვიმედოვნებ, რომ სხვა მაყურებლები, რომლებიც ემოციური გულწრფელობის უარყოფით აღიზარდნენ, შეხედავენ კასამაჩის და მიხვდებიან, რომ ასე სულაც არ უნდა იყოს. გამოჯანმრთელების შემდეგაც კი, კასამაჩის ეშინია, რომ მაკიო მას განსჯის „მამაკაცურობის“ ამ აბსურდული სტანდარტების შეუსრულებლობის გამო. ის არ განსჯის, არც დაიგო. არავინ არ უნდა განსჯიდეს. სინამდვილეში, ჩვენ ყველანი ირაციონალურ მოლოდინებს ვუყენებთ საკუთარ თავსაც და სხვებსაც, და ეს ისევე გამანადგურებელია, როგორც ყველგან გავრცელებული. მინორიმაც ასე მოიქცა. ამ კვირაში მისი აჩრდილი ყველაზე თანამგრძნობია, რადგან ემირის დედა მიჩიკო განსხვავებულ თვალსაზრისს გვთავაზობს, რომელიც ოჯახური ნაცნობობით არაა დატვირთული. მან, ნაცვლად ამისა, დაინახა თანამემამულე დედა, რომელიც საკუთარ თავთან ზედმეტად მკაცრი იყო. თხრობა, ამგვარად, გვპატიჟებს მინორის მოგონებების იმ ნაწილებში, რომლებიც არ იყო დაკავშირებული მის დედობასთან ან დასთან. ის გრძნობს, რომ მეგობრებმა მიატოვეს. ის შოკირებულია და დაბნეულია პარტნიორის ქორწინებაზე უარის გამო. მან, კასამაჩის მსგავსად მამაკაცურობის შემთხვევაში, გაითავისა და აკონტროლებდა, თუ როგორი „უნდა იყოს“ ქალი. ის უნდა გათხოვდეს. მას ქმართან შვილი უნდა ჰყავდეს. ის ნორმალური უნდა იყოს. გარეგნულად, მინორის დაჟინებულმა მოთხოვნამ ე.წ. ნორმალურობაზე გააფუჭა მისი ურთიერთობები დასთან და ქალიშვილთან. შინაგანად, ვხედავთ, რომ მისი განსჯისკენ მიდრეკილებები მისივე დაუცველობის პროექცია იყო. და ტრაგიკული ირონია, როგორც ხშირად ხდება, ისაა, რომ მინორიმ განდევნა ადამიანები, რომლებსაც შეეძლოთ დახმარებოდნენ. მაკიო იყო მისი ფანჯარა უფრო არატრადიციული ქალურობისკენ, თუმცა ვხედავთ, როგორ მოჰყვება ამასაც დაუცველობა, რამაც მაკიო თავის მხრივ აალაპარაკა. მაკიოს ამჟამინდელი ხედვების მსგავსად, მინორიც წარმოიდგენდა თავის დას, რომელიც მას საყვედურობდა და აკრიტიკებდა მისი სავარაუდო შინაგანი სამყაროს ნაკლებობის გამო. მინორიმ ეს უარყო მაკიოს მიბაძვით და თავისი ქალიშვილისთვის განკუთვნილი ჟურნალის წერით. მაგრამ ის ამას არ იყო მიჩვეული და მის სიტყვებს აკლდა მაკიოს მკვეთრი დაკვირვებების გულწრფელობა და სიცხადე ადამიანის ბუნებაზე. მინორის სიტყვები სასოწარკვეთილი შელოცვა იყო საკუთარი სიბნელის მოსაშორებლად და ამით ისინი ღალატობენ იმავე სიბნელეს, რომელშიც ასა იყურება. ასა ქვეცნობიერად ინარჩუნებს დედის ნორმალურობაზე ზრუნვის ნაწილს. ამ კვირაში ეს ვლინდება ემირისთან საუბარში, სადაც მეგობრის გაღიზიანებით, ის მუდმივად პარალელებს ავლებს მაკიოს უცნაურობასა და ემირისას შორის. ასასთან შედარებით, ემირი უფრო მიმღები და არაგამსჯელია, როდესაც მაკიოს კონცენტრაციისა და დამახსოვრების პრობლემა საუბრის თემა ხდება. ის რეალურად იყენებს ტერმინს „ნეიროდივერგენტული“ (მინდა ვიცოდე, რა ზუსტი იაპონური სიტყვაა გამოყენებული), რამაც, უნდა ვაღიარო, უკეთესად მაგრძნობინა თავი ჩემი გასული კვირის გამოსვლის შემდეგ. კასამაჩის დეპრესიაზე ღია დისკუსიასთან ერთად, გამაცოცხლებელია იმის ყურება, თუ როგორ განიხილავს ანიმე ფსიქიკურ ჯანმრთელობას ასე ცალსახად. ემირის მიმღებლობა და მგრძნობელობა „უცნაურობის“ მიმართაც ლოგიკურია, იმის გათვალისწინებით, რომ ახლა ზუსტად ვიცით, ის საკუთარ სექსუალურ ორიენტაციას ებრძვის. როდესაც ასა მას შეაცრებს შეყვარებულის ნაცვლად გოგონას ყოლის სურვილზე, კამერა ემირის თვალთახედვაზე გადადის, სადაც ჩვენ