მსახიობი 90-იიანი წლების თინეიჯერული შფოთვის განსახიერება იყო, მაგრამ ასევე დაამტკიცა, რომ მზად იყო საკუთარ თავზე ხუმრობისთვის. ჯეიმს ვან დერ ბიკის გარდაცვალება 48 წლის ასაკში ბევრისთვის შოკისმომგვრელი აღმოჩნდა. მსხვილი ნაწლავის კიბოსთან მრავალწლიანი ბრძოლისა და მკურნალობის ხარჯების დასაფარად საჯარო ფონდების მოზიდვის მცდელობების მიუხედავად, ვან დერ ბიკის სტატუსმა, როგორც Gen-X-ის/მილენიალების თაობის ხატმა, მის თანატოლებს აგრძნობინა, რომ ის სამუდამოდ იარსებებდა. მან დატოვა მეუღლე, კიმბერლი ბრუკი, და მათი ექვსი შვილი, ისევე როგორც თაყვანისმცემელთა ლეგიონი, ვისთვისაც დოუსონ ლირი თინეიჯერული შფოთვის ეპოქის განმსაზღვრელი გმირი იყო. „დოუსონის კრიკი“ ექვსი სეზონის განმავლობაში გადიოდა ეთერში და გახდა ერთ-ერთი ფლაგმანი შოუ, რომელმაც WB-ის პოზიცია განამტკიცა სატელევიზიო ქსელების ბრძოლებში. მწერალმა უილიამსონმა შოუ წარმოადგინა, როგორც „'Some Kind of Wonderful', ხვდება 'Pump Up the Volume'-ს, ხვდება 'James at 15'-ს, ხვდება 'My So-Called Life'-ს, ხვდება 'Little House on the Prairie'-ს.“ მაგრამ ის ასევე განკუთვნილი იყო თანამედროვე მოზარდებისთვის 90-იანი წლების მისწრაფებებითა და სტილით. ეს იყო კლასიკური მოზარდობის ამბავი, რომელშიც მძიმე თემები იყო წარმოდგენილი: კლასობრივი ბრძოლა, დამოკიდებულება, მოზარდთა ორსულობა, თავდასხმა და მენტალური ჯანმრთელობა. მის გულში კი თავად დოუსონი იდგა – დამწყები კინორეჟისორი, რომელსაც სპილბერგის ფილმები უყვარდა და რომელიც თავისი საუკეთესო მეგობრის, ჯოის (ქეთი ჰოლმსის შესრულებით) მიმართ მზარდ მიზიდულობას ებრძოდა. ნაწილობრივ სერიალის შემქმნელის ცხოვრებაზე დაფუძნებული დოუსონი ჩვეულებრივ ადამიანად იყო მოაზრებული, რომელიც მკვეთრ კონტრასტში იყო კუნთოვან ფეხბურთელ ბიჭებთან და პირქუშ ცუდ ბიჭებთან, რაც ტიპური იყო ისეთი თინეიჯერული შოუებისთვის, როგორებიცაა „ბევერლი ჰილზი, 90210.“ ვან დერ ბიკის შესრულებით, დოუსონი თბილი და ახლობელი ჩანდა, უფრო ნამდვილი თინეიჯერი ბიჭი, ვიდრე მისი სატელევიზიო კოლეგების უმეტესობა. ბევრმა ჩვენგანმა საკუთარი თავი უფრო დოუსონთან გააიგივა, ვიდრე ბრენდონ ან ბრენდა უოლშებთან, მაშინაც კი, თუ ამის აღიარება ყოველთვის არ გვინდოდა, რადგან, დიახ, დოუსონი ზოგჯერ გამაღიზიანებელი შეიძლებოდა ყოფილიყო. ის ხომ კინოს მოყვარული თინეიჯერი ბიჭი იყო. ის შოუს მორალური ცენტრი იყო, მაშინაც კი, თუ შეიძლებოდა გულუბრყვილო და პრივილეგირებული ყოფილიყო, განსაკუთრებით ქალებთან მიმართებაში (დოუსონ-ჯოი-პეისის სასიყვარულო სამკუთხედი განსაზღვრავს ტელე-ფანდომების კამათის ერთ ეპოქას.) ვან დერ ბიკი მხოლოდ ტელევიზიის ისტორია არ არის: ის ინტერნეტის ისტორიაც არის. სწორედ „დოუსონის კრიკის“ სარკასტული, მაგრამ მოსიყვარულე მიმოხილვების წყალობით დაიბადა ვებგვერდი „Television Without Pity“ და მასთან ერთად ტელეკრიტიკის ახალი თაობა, რომელიც აერთიანებდა იუმორს, გიკურ გამჭრიახობას და Gen-X-ის დახრილ ხედვას, რამაც განსაზღვრა მედიის მომდევნო ორი ათწლეული. დოუსონის უაღრესად ემოციური და ხშირად ნაპაროდიები ტირილის სახე გახდა ყველა დროის გიფი, სტანდარტული რეაქცია ნებისმიერისთვის, ვისაც ძლიერი ტირილი ჰქონდა ან ონლაინ დრამაზე სარკასტული „კიდევ იტირე“ პასუხი სჭირდებოდა. ვან დერ ბიკი მოგვიანებით საკუთარ თავსაც დასცინოდა, როდესაც სცენას ხელახლა გაიმეორებდა Funny or Die-ის სკეტჩისთვის და სოციალური მედიის მომხმარებლებს ყველგან სარკასტული რეაქციების უფრო მრავალფეროვან არჩევანს სთავაზობდა. მისი ეპოქის ყველა მსახიობმა, რომელიც ფართოზოლოვანი ინტერნეტის გამოჩენამდე გახდა ცნობილი, არ იცოდა, როგორ მიეღო ხუმრობა საკუთარ თავზე, მაგრამ ვან დერ ბიკი გამჭრიახი იყო. მართლაც, სწორედ საკუთარ იმიჯზე სიცილის ამ მზაობამ მისცა ვან დერ ბიკს მისი კიდევ ერთი შესანიშნავი სატელევიზიო როლი: საკუთარი თავის განსახიერება ჯერ კიდევ ნაკლებად ცნობილ, მაგრამ უაღრესად გასართობ სიტკომში „არ ენდო ბ**ს 23-ე ბინაში“. შოუს ყალბი ჯეიმსი, რომელშიც ნიუ-იორკში გადასული კარგი გოგონა ცხოვრობს თავაშვებულ, უფასოდ მცხოვრებ კოშმარულ ქალთან, იყო ვან დერ ბიკის იმიჯის განსახიერება, რომლისგან თავის დაღწევასაც მსახიობი წლების განმავლობაში ცდილობდა. „ჯეიმსი“ იყო წარსულში დარჩენილი ვარსკვლავი, რომელსაც საკუთარი ნიჭის გრანდიოზული ბოდვები ჰქონდა და ნორმა დესმონდის მსგავსი რწმენა, რომ ის არასოდეს ყოფილა უფრო ცნობილი. ეს შეიძლება სასოწარკვეთილად ან ხელოვნურად გამოჩენილიყო, მაგრამ ვან დერ ბიკი იმდენად იყო ჩართული ამ როლში, რომ ყველაფერი გამოუვიდა, მან გიჟური ენთუზიაზმი შესძინა საკუთარი თავის ამ წარუმატებელ, სარკისებურ ვერსიას, რომელიც მაინც საყვარელი იყო, მიუხედავად ცნობადობაზე ჩაჭიდების ფუჭი მცდელობებისა. მან მსგავსი უცნაური ნიუანსი შესძინა აუხსნელ, მაგრამ უცნაურად მიმზიდველ „რას იზამდა დიპლო?“-ს, ხანმოკლე კომედიურ სერიალს Viceland-ზე, სადაც ვან დერ ბიკი დიჯეი დიპლოს როლს ასრულებდა საოცრად თავაწყვეტილი შესრულებით, რომელიც ყალბი ჯეიმსის შემაწუხებელ მუსიკოს ბიძაშვილს ჰგავდა. მიუხედავად იმისა, რომ ვან დერ ბიკი მუდმივად მუშაობდა კინოსა და ტელევიზიაში „დოუსონის კრიკის“ მიღმა, ითამაშა „მიზიდულობის წესებში“ და სტუმრის როლი შეასრულა ისეთ შოუებში, როგორიცაა „როგორ შევხვდი დედაშენს“, ის ღიად საუბრობდა იმ სირთულეებზე, რომელთა წინაშეც იდგა იმ პერსონაჟისგან თავის დასაღწევად, რომელმაც მისი ადრეული წლები განსაზღვრა. ადვილი გასაგებია, რატომ ვერ გადალახა მსოფლიომ დოუსონი. ვან დერ ბიკმა ის იმდენად ნამდვილი და სრულყოფილად ამერიკელი, თავისი თაობის განსახიერება გახადა, რომ მისი დავიწყება რთული იყო. მას მოუწია პერსონაჟის ცვლილებებისა და საზოგადოების რეაქციების გაძლება და ეს მან კარგი იუმორით გააკეთა, მაშინაც კი, როდესაც „დოუსონი ისეთი გამაღიზიანებელია“ დისკურსმა ინტერნეტი და მისი ცხოვრება მოიცვა. მაგრამ მან დაამტკიცა საკუთარი თავი WB-ის ფარგლებს გარეთაც, და ზრდასრულ ასაკში, მას ჰქონდა მისასალმებელი და თანდაყოლილი თვითშეგნება თავისი იმიჯის მიმართ, როგორც ყოფილი თინეიჯერი გულთამპყრობელი, რომელმაც მიიღო ამ კონცეფციის აშკარა აბსურდულობა. დოუსონი ზედმეტად გულწრფელი იყო, მაშინ როცა ვან დერ ბიკი სიამოვნებით უმკლავდებოდა გამოწვევებს და საუკეთესო ხუმრობებს პირველივე ამბობდა. მისი ბოლო, გარდაცვალების შემდეგ შესრულებული როლი იქნება „ელეში“, „ლეგალურად ქერას“ მომავალ სატელევიზიო პრიქველში, სადაც ის ...