ეს არის როლი, რომლისთვისაც ის დაიბადა. Deadline-ის ცნობით, ჯეისონ სტეტჰემი რეჟისორ დევიდ ლიჩის („დაცემული ბიჭი“) ახალ, მსხვილბიუჯეტიან კომედიურ ექშენ ფილმში მთავარ როლს შეასრულებს, სადაც ექშენის ვარსკვლავი უჩვეულო პერსონაჟს განასახიერებს: საკუთარ თავს. ფილმის, სახელწოდებით „ჯეისონ სტეტჰემმა ჩემი ველოსიპედი მოიპარა“, სიუჟეტის დეტალები მკაცრად გასაიდუმლოებულია, თუმცა გავრცელებული ინფორმაციით, პროექტში მსახიობი „სიცოცხლის როლს“ შეასრულებს – გლობალური ექშენ სუპერვარსკვლავი ჯეისონ სტეტჰემი. ფილმის ბიუჯეტი 80 მილიონ დოლარზე მეტია და მასში მრავალი ფართომასშტაბიანი ექშენ სცენა იქნება წარმოდგენილი. სცენარი ეკუთვნის ელისონ ფლაიერლს („ბოჯეკ ცხენი“), ხოლო გადაღებები, სავარაუდოდ, მაისში დაიწყება. ლიჩი რეჟისორობის გარდა, კელი მაკკორმიკთან ერთად 87 North-ისთვის პროდიუსერობას გაუწევს. სტეტჰემი პროდიუსერი იქნება Punch Palace Productions-ის მეშვეობით, ჯონ ფრიდბერგი Black Bear-ისთვის, მერედით ბერგი და ითან ერვინი კი Beryllium Entertainment-ისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ სტეტჰემი ძირითადად კომედიური როლებით არ არის ცნობილი, მას იუმორის მახვილი გრძნობა გამოუჩენია თავისი „მკაცრი ბიჭის“ იმიჯის გათამაშებისას, ყველაზე დასამახსოვრებლად პოლ ფეიგის „ჯაშუშში“. ეს მეტა-ექშენის წინაპირობა მის ცხოვრებაზე დიდ პერსონას ბუნებრივად შეესაბამება. სტეტჰემი ამჟამად მთავარ როლს ასრულებს ფილმ „შელტერში“, რომელიც კინოთეატრებში რამდენიმე კვირის წინ გამოვიდა. ექშენ თრილერი მოგვითხრობს ბრიტანეთის მთავრობის ყოფილ მკვლელზე, რომელიც შოტლანდიის სანაპიროზე იზოლირებულად ცხოვრობს და იძულებულია წარსულთან ძალადობრივ დაპირისპირებას დაუბრუნდეს, პარალელურად კი იცავს ახალგაზრდა გოგონას სააგენტოსგან, რომელსაც მისი ლიკვიდაცია აქვს გადაწყვეტილი. ჩვენმა ჟურნალისტმა, ე.ჯ. ტანგონანმა ფილმი, უმეტესწილად, მოიწონა. „ისინი, ვინც სტეტჰემის ბოლოდროინდელი ფილმის, „მეფუტკრის“ მსგავს, უფრო ექსტრავაგანტულ რამეს ელოდნენ, შესაძლოა იმედგაცრუებულნი დარჩნენ იმით, თუ რამდენად მარტივია ეს ფილმი“, – წერდა ის. „„შელტერი“ უფრო პირდაპირია. ის არ არის მთლად პერსონაჟზე ან სიუჟეტზე დაფუძნებული. ის უფრო ექშენზეა ორიენტირებული, რადგან ჩვენი ორი მთავარი გმირი MI6-ს ემალება და ჩვენ, ფაქტობრივად, ერთი ექშენ სცენიდან მეორეზე გადავდივართ, მცირე დრამატული შუალედებით. პირადად მე, ის უფრო მომეწონა, ვიდრე სტეტჰემის გასული წლის ფილმი „მუშა კაცი“, რადგან ამ ფილმმა უფრო ჩამითრია და პერსონაჟებთან უფრო მეტი კავშირი ვიგრძენი.“