ჯონ ბერნთალი და ტეილორ შერიდანი: „შეინის“ რიმეიქის ოცნება, რომელიც უნდა ახდეს

დიახ, ჯონ ბერნთალის ოცნება, ტეილორ შერიდანთან ერთად (ფილმის „ისინი, ვინც ჩემი სიკვდილი სურდათ“ შემდეგ) კლასიკური ვესტერნის, „შეინის“ რიმეიქი გადაიღოს, შესაძლოა, მხოლოდ ილუზია იყოს. ეს უბრალოდ მსახიობების თავაზიანი მცდელობაა, პოპულარული ნაწარმოების მიმართ ინტერესი გამოიჩინონ ხანგრძლივი პრესკონფერენციებისას. და თუკი მომავალ როლზე ოცნებობთ ამერიკული კინოს საკულტო ნაწარმოებში, რატომ არ უნდა აირჩიოთ 50-იანი წლების ოსკაროსანი ფილმი, რომელიც ყველა შემდგომი ანტიგმირის ტრაგედიის განსახიერების შაბლონად იქცა? მაგრამ მოგვისმინეთ: ეს უნდა მოხდეს! 1953 წლის ფილმი არის ამბის უფრო გააზრებული და თავშეკავებული ვერსია, რომლის გარშემოც თანამედროვე ვესტერნები დღემდე ტრიალებენ: უცხოელი ძალადობრივი წარსულით ხვდება საზოგადოებაში, რომელიც ცდილობს რაღაც მყიფე ააშენოს, შემდეგ კი უნდა გადაწყვიტოს, ნიშნავს თუ არა მისი გადარჩენა საკუთარი თავის განადგურებას. ჟანრის აღორძინების და შერიდანის ბოლოდროინდელი გადასვლის გათვალისწინებით Paramount+-დან NBC Universal-ზე, შესაძლოა, ახლა საუკეთესო დროა, რომ ეს პროექტი ისეთ მომავალ ნამუშევრად წარმოადგინონ, როგორიცაა „იელოუსტოუნის“ შემქმნელის შეიარაღებული სოციალური კომენტარები, რაშიც ის განსაკუთრებულად ძლიერია. ჯორჯ სტივენსის რეჟისორობით, „შეინმა“ არსებითად შექმნა ნარატიული სტრუქტურა, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში კვებავს პრესტიჟულ ვესტერნებს, მაგრამ მან ეს გააკეთა საკმარისი სისხლით, გინებით და გაურკვევლობით იმის თაობაზე, თუ ვინ არიან სინამდვილეში კარგი ბიჭები ასეთ ისტორიაში, რათა თავისი დროისთვის რევოლუციურად ჩათვლილიყო. ალან ლადმა შეასრულა მთავარი როლი – ძალადობრივი უცხოელის, რომელიც ქალაქში ხვდება და სწრაფად ერთვება მიწის ომში მშვიდობიან მოსახლეობასა და მესაქონლე ბარონს შორის, რომელსაც მათი მიწა სასოწარკვეთილად სჭირდება. ლადის „შეინი“ სტოიკური და იდუმალია, რომლის ზედაპირზე ძალადობა მძვინვარებს, მაგრამ ის ზრუნვას იწყებს ფერმერებზე – განსაკუთრებით პატარა ბიჭის, ჯოის ოჯახზე – და ადვილად აღიძვრება მათი მიზნისთვის მოსაკლავად. ფილმმა შეცვალა ვესტერნის კონვენციური თემა „ძლიერი მართალია“ და გადმოსცა სროლებით სავსე მოქმედებების რეალური შედეგები, რაც იმ დროის ჟანრის უმეტეს ნამუშევარს ახასიათებდა. შერიდანმა აჩვენა თავისი ძალა, როგორც საშუალო ბიუჯეტის დრამებისა და თრილერების რეჟისორმა, რომლებიც განკუთვნილია ზრდასრული აუდიტორიისთვის. სწორედ აქ შემოდის ტელევიზია. ფილმი მხოლოდ ზედაპირულად ეხება შეინის ლამაზად ტრაგიკულ ამბავს, უარს ამბობს ღრმად ჩასვლაზე პერსონაჟში, მის წარსულში და იმაში, თუ რა კვებავს მის მარტოხელა-რეინჯერის ცხოვრების წესს. სერიალი უფრო დიდხანს გაჩერდებოდა, კითხვებს დაუსვამდა მის ანტიგმირსა და ქალაქის მცხოვრებლებს, რომლებსაც ის ეხმარება. ის აჩვენებდა ოჯახებს, რომლებიც ჩუმად სარგებლობენ შეინის მკვლელობის უნარით; იმას, თუ როგორ იწყებს მთელი საზოგადოება ძალადობის აღქმას, როგორც საჯარო სამსახურს. რაც დაცვად იწყება, შეიძლება ნელ-ნელა დამახინჯებულ თანადამოკიდებულებად გადაიქცეს, უამრავი სისხლის დაღვრით. ბერნთალი „შეინის“ როლზე ასევე საოცრად კარგად შეეფერება, რადგან მისი მთელი კარიერა ძირითადად არის კვლევა იმისა, თუ როგორია, როდესაც ძალადობა და მოწყვლადობა თანაარსებობს. მან „დამსჯელში“ ფრენკ კასლი კომიქსების შურისმაძიებლიდან გადააქცია კაცად, რომელსაც ნელ-ნელა აცარიელებს დანაკარგი, მწუხარება და უსამართლობის სიმწარე. „მოსიარულე მკვდრებში“ მისი შეინ უოლში არ იყო უბრალოდ თავზეხელაღებული; ის იყო ადამიანი, რომელსაც გულწრფელად სჯეროდა, რომ სისასტიკე ერთადერთი გზა იყო ადამიანების გადასარჩენად, სანამ ეს რწმენა მას არ გაანადგურებდა. მან „ჩვენ ვფლობთ ამ ქალაქს“, „დათვში“ და „მისი და მისი“-შიც კი მოახერხა, მკაცრი, აგრესიული მამაკაცები ემოციურად დაუცველებად და საკუთარი თავისგან ოდნავ შეშინებულებად წარმოეჩინა. ეს არის ზუსტად ის ენერგია, რაც „შეინს“ სჭირდება. მისი პერსონაჟის ვერსია არ იქნებოდა რომანტიკული შეიარაღებული კაცი, რომელიც დღის გადასარჩენად მოდის. ეს იქნებოდა ნაკლოვანი კანონგარეშე, რომელმაც იცის, რომ ის ცუდია ქალაქისთვის, მაგრამ ასევე, ის მისი ერთადერთი აშკარა მხსნელია, რაც მითიურ პერსონაჟს ნედლ, თანამედროვე ინტერპრეტაციას აძლევს. შერიდანის ნამდვილი თემა არასდროს ყოფილა იმდენად კოვბოები და მათი იარაღი, რამდენადაც ის, თუ ვის რა ეკუთვნის და რატომ. მიწა, ფული და ძალადობა მისი წმინდა სამებაა, და ის განუწყვეტლივ ყვება ამბებს იმის შესახებ, თუ როგორ ამახინჯებს ისინი ყველას, ვინც მათ შეეხება. ამიტომ მისი ვესტერნები ასეთი თანამედროვედ გამოიყურება, მაშინაც კი, როდესაც ზოგიერთი წარსულშია განვითარებული. ასე რომ, მიუხედავად იმისა, შეინარჩუნებდა თუ არა ის „შეინის“ ტრადიციულ დროის პერიოდს, თუ საუკუნით წინ გადაინაცვლებდა, მისი ვერსია მაინც იმუშავებდა. ბოლოს და ბოლოს, საუბარია ქალაქზე, რომელიც უშნო გარიგებას დებს, ერთი საშიში კაცის ნებას რთავს, მისი პრობლემები მოაგვაროს, რათა ყველამ ხელები სუფთად დაიჭიროს, შემდეგ კი გაკვირვებულია, როდესაც ეს გარიგება საბოლოოდ ცუდად მთავრდება. სერიალიზებული ვერსია ქალაქს ნამდვილ პროტაგონისტად აქცევდა, თუმცა იმედია, ჯოის უდანაშაულო თვალსაზრისი დარჩებოდა მის მორალურ ცენტრად. ჩვენ მივიღებდით ეპიზოდებს, სადაც ბერნთალის გმირი და პაციფისტი ქალაქის მცხოვრებლები იბრძვიან იმის დასადგენად, რა არის სწორი და რასთან შეუძლიათ შეგუება, სახლისთვის ბრძოლისას – ყოველი პატარა კომპრომისი გამართლებულად მოჩანს, სანამ ისინი შემზარავად შეუქცევად რამედ არ იქცევიან. ეს არის ისიც, თუ რატომ იქნებოდა ეს ასეთი ჭკვიანური ნაბიჯი შერიდანისთვის. კიდევ ერთი ვრცელი იმპერიის აშენების ნაცვლად, ის მოყვებოდა უფრო მჭიდრო, სევდიან ამბავს, რომელიც რეალურად მთავრდება, ისეთს, რომელიც ტრაგედიას ჰგავს და არა სამი სპინ-ოფის პილოტს. არსებობს მიზეზი, თუ რატომ არის „შეინი“ თავისი ეპოქის იმ მცირერიცხოვან ვესტერნთაგანი, რომელიც ათწლეულების შემდეგაც ინარჩუნებს აქტუალობას. ის არ ტკბებოდა თავისი ძალადობით, მაგრამ არც გაურბოდა მას, და ის იკვლევდა მითების შექმნას…