ჯონ კენედი უმცროსის ყოფილი თანამშრომელი რაიან მერფის სერიალ „სიყვარულის ისტორიას“ აფასებს

ავტორი: ლიზა დეპაულო ჰოდა, ახლა უნდა ვაღიარო, რომ ვუყურებ. ეს მგრძნობიარე თემაა მათთვის, ვინც ჯონს და ქეროლაინს ნამდვილად იცნობდა. შეგნებულად და განზრახ არ უყურებთ, ვარაუდობთ, რომ „სიყვარულის ისტორია“ – რაიან მერფის უახლესი ექსტრავაგანზა, რომელიც მათ ურთიერთობას და ტრაგიკულ სიკვდილს დრამატიზებს – იქნება სიბინძურე, რომელიც ორივეს შეეძულებოდა? სოლიდარობის ნიშნად ჯონის საყვარელ ძმისშვილთან, ჯეკ შლოსბერგთან, რომელიც მისი საიდუმლო ქორწილის მეჯვარე იყო და რომელმაც, ტრეილერის გამოსვლამდე თვეებით ადრე, მერფი ბიძის ხარჯზე „გროტესკული გზით“ გამდიდრებაში დაადანაშაულა? საშინელებაა. განა ყველამ არ უნდა გამოვხატოთ ჩვენი ზნეობრივი უპირატესობა და (დიდებულად) განვაცხადოთ, რომ არ ვუყურებთ მას? კარგი, არა. მე ჯონთან ვმუშაობდი „ჯორჯში“. მან ჟურნალი შექმნა, ღმერთმანი. და ერთ-ერთი მიზეზი, თუ რატომ იყო ის შესანიშნავი რედაქტორი (დიახ, იყო), ის იყო, რომ ჯონს ჰქონდა დიდი რედაქტორის ნომერ პირველი თვისება: დაუოკებელი ცნობისმოყვარეობა. ჟურნალისტები ცნობისმოყვარეები არიან. ის ასევე, ტინა ბრაუნის სტილში, არ გამოტოვებდა რაღაცას, რაც აშკარად ეპოქის სულისკვეთების ნაწილი იყო. ყველა ამაზე ლაპარაკობს. სწორედ ამიტომ დაპატიჟა მან თავისი თანამშრომლები სადილზე (დიდეკრანიანი ტელევიზორით) Racquet Club-ში იმ ღამეს, როცა მონიკა ლევინსკიმ ყველაფერი ბარბარა უოლტერსს მოუყვა – მიუხედავად იმისა, რომ ის აშკარად არაკომფორტულად გრძნობდა თავს, მთელი ამ ამბის განმავლობაში იკლაკნებოდა, მხოლოდ ამ ამბის იდეაც კი, 21 წლის სტაჟიორი ყვებოდა თავისი სტრინგის გამოჩენაზე და შემდეგ შეერთებული შტატების პრეზიდენტისთვის ორალურ სექსზე ოვალურ კაბინეტში. ფუი. მაგრამ რა თქმა უნდა, მან უყურა. და ვფიქრობ, „სიყვარულის ისტორიასაც“ „სიძულვილით“ უყურებდა. ასე რომ, ხელსახოცების კოლოფები მოვიმარაგე და ვიტირე – სანამ დაიწყებოდა. ის სევდა, რომელიც ჯონის ნებისმიერ გახსენებაზე მომდის, და ამდენი რამ არის. JFK-ის აეროპორტმაც კი შეიძლება გამოიწვიოს ჩემში ეს. მაგრამ ამ სერიალის გამოსვლას განუწყვეტელი დაბომბვა უძღოდა წინ. შემდეგ დაიწყო. და პირველ რიგში, გავბრაზდი. პილოტის გახსნა, უგემოვნოდ სახელწოდებით „პილოტი“ (გაიგეთ?), ფოკუსირებულია მათთვის ნორმალურ ცხოვრებაზე, სანამ აეროპორტში მივიდოდნენ. ჯონი ოფისშია, თანამშრომლებს ელაპარაკება, პირად ჩანაწერს ხელით წერს. დიახ, ის ამას გააკეთებდა. შემდეგ, მერფი ამუშავებს ძველ, უარყოფილ ტროპს, რომელიც პირველად ედ კლაინმა გაავრცელა Vanity Fair-ში (როგორც ჯონი იტყოდა, „დედაჩემთან ერთხელ ისადილა და მას შემდეგ ამით სარგებლობს“), რომ ისინი დაგვიანებით აფრინდნენ, რადგან ქეროლაინი მუდმივად იცვლიდა ფეხის ფრჩხილის ლაქს, ლავანდის სრულყოფილ შეფერილობამდე. „სიყვარულის ისტორიაში“ ეს მისი ხელის ფრჩხილის ლაქია და წითელია, თუმცა ქეროლაინი არასოდეს იკეთებდა ლაქს ხელის ფრჩხილებზე, და რა თქმა უნდა, არა წითელს (წითელი პომადისთვის იყო). მაგრამ ეს სისულელე არ მაღიზიანებს გამოგონილ მინისერიალში. რაც მაღიზიანებს, ეს არის ვარაუდი, რომ მისმა ამაოებამ გამოიწვია კატასტროფა. როგორც კლაინის წყარომ არაერთხელ განმარტა, მან სალონი 5 საათამდე დატოვა. თვითმფრინავი 8:15 საათზე აფრინდა. ეჰ. მორჩეს. ეს ჯეკის გამოსახვა იყო, რამაც მე ღრიალი დამაწყებინა. ნაომი უოტსმა ისეთი სანახაობრივი სამუშაო შეასრულა ბეიბ პეილის როლში მერფის წინა მინისერიალში (რომელიც ძირითადად მიყვარდა) „დაპირისპირება: კაპოტე გედების წინააღმდეგ“, რომ მის ჯეკისგან დიდ რაღაცებს ველოდი. არ ველოდი კარიკატურულ პერსონაჟს, რომელიც იმდენად უაზრო იყო, რომ კამპადაც კი ვერ ჩაითვლებოდა, მისი პირველივე სცენიდან, სადაც ის თავის მეხუთე ავენიუზე მდებარე ბინაში სასადილო მაგიდასთან ზის, იმპერიულად რეკავს ზარს მოსამსახურეების გამოსაძახებლად. მაგრამ ყველაზე სასაცილოდ ცუდი ჯეკის სცენა მესამე ეპიზოდშია. იცით პრეზიდენტ კენედის ის დიდი პორტრეტი, რომელიც თეთრ სახლში კიდია, ჩაფიქრებული, სადაც ის დაბლა იყურება, ის, რაც ჯეკიმ ნამდვილად მოიწონა? ჰოდა, მერფის ის მის ბინაში აქვს. და ერთ ღამეს, სრულიად მარტო ბნელ ოთახში (სად არის მორის, შე იდიოტო?!), და იცის რა, რომ კვდება, ის „კამელოტს“ აყენებს ფირფიტის პლეერზე (კარგი, 1994 წელი იყო), აიღებს ნახატს თავის მყიფე მდგომარეობაში და ცეკვავს მასთან „კამელოტის“ ფონზე. ნუთუ მეღადავები, რაიან მერფი? ამდენი ისტორიიდან, რომელიც 70 წლის განმავლობაში ვრცელდებოდა ჯეკის შესახებ, რომელთაგან ზოგიერთი სიმართლეც არის, სწორედ ამ სისულელეს გამოიგონებ? და რა პრობლემა აქვს მას დერილ ჰანასთან, რომელიც სრულიად უტვინო ჩანს? წებოვანი, გონებაჩლუნგი, სულელი, დაბოლილი. იყო/არის ის ასეთი უპასუხისმგებლო? მე არასოდეს შევხვედრივარ ამ ქალს, მაგრამ ვერ წარმომიდგენია, რომ ჯონი, რომელიც ზებუნებრივად იზიდავდა ჭკვიან, ძლიერ ქალებს, ხუთ წუთსაც კი გაძლებდა, მითუმეტეს ხუთ წელს, მერფის ჰანასთან ერთად. ეს ყველაფერი იმდენად კომიკურია, რომ მაშინაც კი, როდესაც ჯონმა შემთხვევით მისი ძაღლი მოკლა (რაც, როგორც ჩანს, მართალია), არ მიტირია. და ვინც არ უნდა შეარჩია როუზმარი ტერენციოს, ჯონის უდარდელად ელეგანტური აღმასრულებელ ასისტენტის, როლზე მსუქანი და მოუწესრიგებელი მოსაწყენი ქალი, ის უნდა გამოათრიონ ჩიხში და ცემონ. ფაქტობრივად, მსახიობები, რომლებმაც ყველაზე ნაკლებად გამაღიზიანეს, მთავარი გმირები იყვნენ. მოდით, რეალისტები ვიყოთ. ეს უნდა ყოფილიყო ყველა ქასთინგის ყველაზე რთული დავალება. დაწყებული ქეროლაინით, რომელმაც ჯონთან ყოფნის ყველა წლის განმავლობაში ერთი ინტერვიუც კი არ მისცა.