ყველას ჰყავს თავისი საყვარელი „ბითლი“, მაგრამ ჯონ ლენონი ერთ-ერთი ყველაზე აშკარა არჩევანია. არ არის რთული იმის მიხვედრა, თუ რატომ – მან ათობით სიმღერა შექმნა, რომლებსაც ფანები დღემდე აღმერთებენ. პოლ მაკარტნისთან მისმა პარტნიორობამ 60-იანი წლების როკ-მუსიკის უდიდესი ნაწარმოებები მოგვცა, ხოლო სიმღერები, სადაც ლენონი წამყვანი ვოკალისტი იყო, ჯგუფის ყველაზე გამორჩეულ კომპოზიციებს შორის ითვლება. „Across the Universe“ არსებობაზე პოეტური, აკუსტიკური მედიტაციაა; „Dear Prudence“ განმეორებით, მაგრამ მომხიბვლელად მზარდ მელოდიად იქცევა; „Lucy in the Sky with Diamonds“ სერ ელტონ ჯონმა შეასრულა; „All You Need is Love“ 60-იანი წლების მშვიდობის ერთ-ერთი საუკეთესო გამოძახილია, ხოლო ლენონის ხრინწიანი შესრულება „Twist and Shout“-ში The Beatles-ის ადრეული წარმატების დიდი ნაწილი იყო. სია თითქმის უსასრულოა. თუმცა, ის, რაც ცოტა დაუფასებელი რჩება, არის ლენონის მუსიკალური კარიერა „ფაბ ფორის“ (Fab Four) მიღმა. ცხადია, გარდა აშკარა ჰიტებისა; მეტ-ნაკლებად ყველამ მაინც იცის „Imagine“ და ეს ალბათ არც შეიცვლება მომავალ წლებში. თუმცა, „Plastic Ono Band“-ს ბევრად მეტი სიმღერა ჰქონდა, ვიდრე დღესდღეობით საუბრობენ. მიუხედავად იმისა, რომ ლენონი იყო საჭესთან, მაინც გასაკვირია მათი გადახედვა და იმის შემჩნევა, თუ რამდენი დასამახსოვრებელი მელოდიაა. „Oh Yoko“-ს მსგავსი ენერგია აქვს, როგორიც America-ს „Lonely People“-ს (თუმცა არც ისე კარგი); „(Just Like) Starting Over“ ელვისს ჰგავს; „Whatever Gets You Thru the Night“ სახალისო ბუგია, ხოლო „Bring on the Lucie (Freda People)“ მშვიდობისკენ მოუწოდებს მიმზიდველი, ოპტიმისტური რიტმით. შემდეგ არის „Watching the Wheels“, „You Are Here“, „I Know (I Know)“ და სხვა მრავალი. ქვემოთ მოცემულია ჯონ ლენონის, შესაძლოა, საუკეთესო არა-Beatles სიმღერები, დალაგებული მათი ემოციური ძალითა და კრეატიულობით. მათი უმეტესობა უცნობი არ არის, მაგრამ ყველა საკმაოდ მარადიულია. ლენონის ერთ-ერთი ყველაზე სენტიმენტალური სიმღერა, „Mind Games“, ფორტეპიანოთი და მრავალი სხვა ინსტრუმენტით არის გაჯერებული, რაც ფონზე შედარებით მშვიდ ტონს ინარჩუნებს. კლავიშები და სლაიდ-გიტარა „მშვიდობისა და სიყვარულის“ აურაში გვტოვებს. თავიდანვე, ეს სიმღერა გარკვეულწილად კულმინაციური ნოტით იწყება და ეს ატმოსფერო არასოდეს ქრება. ის, თუ როგორ იმეორებს ამ მელოდიას, „Mind Games“-ს მუდმივ მისამღერად აქცევს – მისი პოზიტიური ჰიმნების სიყვარულის უფრო ნელი და ნაკლებად ინტენსიური ვარიაცია. მიუხედავად იმისა, რომ ის არ არის „Give Peace a Chance“-ის ან „Instant Karma“-ს დონეზე, მისი იგნორირება მაინც რთულია. ლენონს საკმარისი ვნება და მრავალფეროვნება სჭირდება თავის შესრულებაში, რათა ამ სიმღერის იმპულსი შეინარჩუნოს და ის არ გვაწბილებს. განსაკუთრებით სახალისოა, თუ როგორ აგრძელებს სიტყვას „mind“ („მაი-ჰაი-ჰაი-ჰააააინდ“), რაც ამ სიმღერას „Plastic Ono Band“-ის 70-იანი წლების დასაწყისისა და შუა პერიოდის მორიგ გამარჯვებად აქცევს. ჯონ ლენონი შეიძლება საკმაოდ არაპროგნოზირებადი იყოს, მაგრამ „I'm Losing You“-ს დასაწყისში ის მაცდური ხავერდოვანი ხმა მაინც მოულოდნელია. ეს მტკიცე როკ-სიმღერაა, რომელიც ლენონის უფრო მძიმე მხარეს ეყრდნობა, მაგრამ ფონზე მაინც არ შეუძლია ლამაზი კლავიშების გარეშე, რაც ოდნავ კოსმოსურ ეფექტს ქმნის. დასარტყამი ინსტრუმენტები მარტივი და ძლიერია, მაგრამ ყველაფერს რაც ერთად აკავშირებს, აშკარად ის მოკლე (მაგრამ ისეთი ტკბილი) რიფია. სიცოცხლეში გამოცემულ ბოლო ალბომშიც კი, ლენონი მზად იყო სრულად გამოეყენებინა თავისი ვოკალური შესაძლებლობები – „I'm losing you“-ს სიმღერისას რბილი მიდგომიდან, უფრო უხეში ტენორის მოკლე აფეთქებებამდე და „Woo!“-მდე გიტარის სოლოს დასაწყისში. ეს ძალიან დასაფასებელია, რადგან ის ინარჩუნებს საკმარის მრავალფეროვნებას ყოველ ხაზში, რათა დაგვტოვოს ჩართული მელოდიაში, რომელიც სხვაგვარად შეიძლება განმეორებითი ყოფილიყო. სოლოზე საუბრისას, ისიც შესანიშნავი შტრიხია. „Powerrrrr tooo the people!“ იწყებს ლენონის ცნობილ ჰიტს, რომელიც სასიამოვნოა მაშინაც კი, როცა მხოლოდ მისამღერი და ტაშის ხმაა. რა თქმა უნდა, ის ნამდვილად აჟღერდება, როდესაც „Plastic Ono Band“-ის დანარჩენი წევრები უერთდებიან; ბას-დრამი გიბიძგებს ადგე და ქუჩებში გაიარო, ხოლო ბას-გიტარა დარჩენილ სივრცეს ძალიან ლამაზად ავსებს. ლენონის ხმა შესავლის დანარჩენ ნაწილში შემოდის და მისი ხმა ამ გალობას კიდევ უფრო მძლავრს ხდის. მისი რევოლუციის შესახებ მრავალრიცხოვანი სიმღერებიდან ერთ-ერთი, „Power to the People“ შეიცავს მარტივ და პირდაპირ სტროფებს – დაწყებული „მილიონი მუშის არაფრისთვის მუშაობაზე“ საუბრით, დამთავრებული კითხვით, თუ როგორ ექცევიან მამაკაცები ცოლებს სახლში. პირდაპირი მიმართვა ისევე კარგად იქცევს მსმენელის ყურადღებას, როგორც მისამღერის მოწვევა ყველასთვის, რომ ერთად იმღერონ თავისუფლების ტრიუმფალურ გამოხატვაში. ლენონმა 60-იანი წლების შემორჩენილი განწყობები 70-იანი წლების დასაწყისში შემოიტანა, რამაც 71 წლის ერთ-ერთი საუკეთესო სიმღერა შექმნა. „Instant Karma! (We All Shine On)“ პირველი რამდენიმე წამის განმავლობაში საკმაოდ შემთხვევით იწყება. ლენონი ითვლის „სამი, ოთხი“. ერთი საფორტეპიანო ნოტი, მეორე. პაუზა და შემდეგ ვიწყებთ! ამ სიმღერას სასიამოვნო და დინამიური რიტმი აქვს, რაც განპირობებულია ფორტეპიანოს აკორდებით, რომლებიც დასარტყამ ინსტრუმენტებთან ერთად ჟღერს. შეიკერთან და ტაშთან ერთად, აუდიტორიას დაუყოვნებლივ სურს წვეულებას შეუერთდეს. ლენონი სტროფში უფრო მეტად საუბრობს, ვიდრე მღერის, თითქოს ის საერო მქადაგებელი იყოს, რომელიც ხალხს რაღაცის შესახებ ესაუბრება.