ჯუჯუცუ კაიზენის „იდეალური მომზადება“: სისხლიანი შურისძიება და ტრადიციონალიზმის კრიტიკა

მიუხედავად უზარმაზარი პოპულარობისა, საბრძოლო შონენ ანიმე-მანგა „ჯუჯუცუ კაიზენი“ (Jujutsu Kaisen) საკმაოდ საკამათო აღმოჩნდა. თავდაპირველი სეზონის შემდეგ, რომელიც ბრძოლის სცენებსა და ყოველდღიურ მომენტებს აბალანსებდა, მეორე სეზონმა საბოლოოდ უკანა პლანზე გადაწია პერსონაჟების განვითარება და ფოკუსირება მოახდინა უწყვეტ სპექტაკლზე, წარმოადგინა რა 16-ეპიზოდიანი დაუნდობელი ბრძოლა „შიბუიას ინციდენტის“ სახით. მანგის მკითხველების ჭორების საფუძველზე, სამართლიანი იყო ვივარაუდოთ, რომ შოუს მესამე სეზონიც წინამორბედის გზას გაჰყვებოდა და გადაჭარბებულად დიდ ყურადღებას დაუთმობდა ეფექტურ სცენებს. თუმცა, მოულოდნელი რამ მოხდა. უახლესმა ეპიზოდმა, სახელწოდებით „იდეალური მომზადება“ (Perfect Preparation), არა მხოლოდ სერიალის (და შესაძლოა MAPPA-ს, როგორც სტუდიის) მიერ ოდესმე შექმნილი საუკეთესო საბრძოლო სცენა წარმოადგინა, არამედ მიაღწია იმასაც, რაც „ფარული ინვენტარის“ (Hidden Inventory) არკის შემდეგ აკლდა: მან გვაიძულა, ვიზრუნოთ პერსონაჟებზე. მაკი ზენინზე ფოკუსირებით, სისხლით გაჟღენთილმა ამ 28-მა წუთმა სერიალის მრავალწლიანი კრიტიკა ტრადიციონალიზმისა და გაუმართავი ბიუროკრატიის მიმართ გაამართლა, როდესაც ჩვენმა გმირმა ფაქტიურად გაარღვია საკუთარი ოჯახის ღრმად ფესვგადგმული მიზოგინია. როდესაც მაკი ზენინის კლანში ბრუნდება, რათა დაეხმაროს სამყაროს გამანადგურებელი საფრთხის შეჩერებაში, მას საკუთარი მამა ესხმის თავს. მამას სურს მოკლას როგორც ის, ასევე მისი ტყუპი და, მაი, რომელიც ერთადერთი ზენინია, ვისზეც მაკი ზრუნავს. ეს კი იმიტომ, რომ დებს კლანის პოლიტიკურ მეტოქეებთან თანამშრომლობა აქვთ დაგეგმილი (ვინც გადამწყვეტია დიდი ბოროტმოქმედის შეჩერებაში). მამაკაცი კლავს ორივე დას და წყვილს მსხვერპლშეწირვის ორმოში მიათრევს, თან მათ სისუსტეს საყვედურობს. მაკის მამა ზუსტად ჯდება სერიალში გამოსახული სასტიკი პატრიარქების აღწერაში, განსაკუთრებით კი ჯუჯუცუს შტაბის (Jujutsu Headquarters), მთლიანად მამაკაცებისგან შემდგარი მმართველი ორგანოს კონტექსტში, რომელიც ჯადოქრების საზოგადოებას მართავს. იაპონური ტრადიციონალიზმის ესთეტიკით (მაგალითად, მოძრავი ეკრანის კარები, რომლებიც სახეებს მალავს) გადმოცემული ეს ორგანიზაცია უგრძნობი, კონსერვატიული მოხუცი მამაკაცების შეთქმულებაა, რომელთა მთავარი საზრუნავი, როგორც ჩანს, საკუთარი ძალაუფლების შენარჩუნებაა და არა ის, რაც საუკეთესოა მათი თანატოლებისთვის ან კაცობრიობისთვის. ამის ნათელი მაგალითია ის, რომ უცოდინრობის თუ მიზანმიმართული სისულელის გამო, მათ ურჩევნიათ სასტიკად იბრძოლონ გავლენის ნარჩენებისთვის, ვიდრე გაერთიანდნენ თავიანთ მოწინააღმდეგეებთან უფრო დიდი საფრთხის წინააღმდეგ საბრძოლველად – ისინი გოჯო სატორუს მისი დატყვევებისთანავე რიცხავენ თავიანთი რიგებიდან, რადგან ის მათ ავტორიტეტს ზღუდავდა. ფართო გაგებით, მათი არსებობა ტრადიციონალიზმის კრიტიკაა და იმის, თუ რა საფრთხეებს შეიცავს გაუაზრებელი, საუკუნოვანი წესების დაცვა. უფრო კონკრეტულად კი, ისინი შეიძლება აღვიქვათ იაპონიის დიდი ხნის მმართველი ლიბერალ-დემოკრატიული პარტიის კრიტიკად, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ ქვეყანას თითქმის უპირობოდ მართავდა. ეს არის პარტია, რომელიც, სხვა ნაკლოვანებებთან ერთად, მუდმივად ამცირებს ქალებს, ხოლო ქვეყნის კოლონიალურ წარსულს ზეიმობს. როდესაც მაკი და მაი კვლავაც ელოდებიან ფილიციდისგან სიკვდილს (მშობლის მიერ შვილის მკვლელობა), მაი თავის დას ხელებში იკრავს. ის ამხელს, რომ ტყუპები „ერთ პიროვნებად“ ითვლებიან ჯუჯუცუს მეტაფიზიკის მიხედვით; არსებითად, ეს ნიშნავს, რომ მათი ძალა და შესაძლებლობები მათ შორის გაყოფილია, რაც ორივეს ასუსტებს. მაის აზრით, ის თავის დას უკან აჩერებს, ხელს უშლის სრული ძალის განვითარებაში. მაკის ეს არ ადარდებს და, იმ ხედვის პირდაპირი უარყოფით, რომელიც მისმა ოჯახმა სცადა ჩაენერგა მასში („ძალა ნებისმიერ ფასად“), ის თავის დას დარჩენას ევედრება. მაკი სიზმრიდან ნაყოფის მდგომარეობაში იღვიძებს, რაც ხელახალი დაბადების სიმბოლოა, და თავის უსიცოცხლო დას მიმართავს. მაიმ მისი სიცოცხლე საკუთარი ენერგიის უკანასკნელი ნარჩენების გადაცემით გადაარჩინა. სანაცვლოდ მას ერთი თხოვნა ჰქონდა: „გაანადგურე ყველაფერი.“ მაკი შეთანხმების თავის ნაწილს ასრულებს. ახლად აღმოჩენილი ძალის გამოყენებით, ის ზენინის კლანის ყველა წევრს ხოცავს. არ იქნება გაზვიადება იმის თქმა, რომ შემდეგი რამდენიმე წუთი არა მხოლოდ ექშენ ანიმაციისა და ქორეოგრაფიის სრულყოფილი ტრიუმფია, არამედ, რაც მთავარია, იმის, თუ როგორ უნდა მიანიჭო ბრძოლის სცენას ფარული ემოციური დატვირთვა. თავდაპირველად, მაკი მამამისს ბუზის მოგერიების მსუბუქი უდარდელობით ამთავრებს. შემდეგ მოდის ეპიზოდის ყველაზე ეფექტური ნაწილი, ერთი-ასი წინააღმდეგ ბრძოლა, სადაც ის კლანის ჯარისკაცებს ხოცავს ისე, რასაც მხოლოდ ხოცვა-ჟლეტა შეიძლება ეწოდოს. მისი სასტიკად ეფექტური მოძრაობები და ზეადამიანური აღქმა ისეთი სიმკვეთრით არის ანიმირებული, რომ სისხლი იღვრება. ბევრი სისხლი. კუროსავას სტილის არტერიული შხეფები ეკრანის კარებს წითლად ღებავს, სანამ, მაკაბრული კომედიის მსგავსად, მაკი სისხლის გუბეს იყენებს, რათა სრიალით მიაღწიოს ერთ-ერთ ქვეშევრდომს, შემდეგ კი მას ერთი-ინჩიანი დარტყმით თანამებრძოლის სისხლის გუბეში აგდებს. ტარანტინოს ფანები მაშინვე შეამჩნევენ მრავალ ვიზუალურ მინიშნებას „კლავ ბილის“ ცნობილ „გიჟური 88-ის“ ბრძოლის სცენაზე, და მიუხედავად იმისა, რომ ეს მინიშნებები შესაძლოა რისკის ქვეშ აყენებდეს სცენის ორიგინალურობას, ალუზიები მუშაობს ორი ისტორიის გადაფარვის გამო: ორივე მოგვითხრობს მოღალატე ქალ მეომრებზე, რომლებიც მამაკაცის ძალადობის წინააღმდეგ შურისძიებას ეძებენ. თემატურად შესაფერისი გრანდიოზული ფინალისთვის, მაკი თავის ბიძაშვილ ნაოიას უპირისპირდება, რომელიც ზენინის მოძალადე ოჯახური კულტურის განსახიერებაა. თუ ჯუჯუცუს შტაბი უსიამოვნოა, ეს ამაყი, ათას წელზე მეტი ხნის კლანი ამგვარი საზიზღარი იმპულსების კულმინაციაა. ისინი აღიქვამენ „დაწყევლილი ტექნიკის“ (ჯადოქრების მიერ გამოყენებული მაგიური ძალები) გამოყენების უნარს, როგორც