მოჰამედ ალი ნაყვრის ფილმი „კაბელზე ჩამოკიდებული“ (Hanging by a Wire) გაცოცხლებულ კოშმარს წარმოგვიდგენს. 2023 წელს, ჩრდილოეთ პაკისტანის ჰიმალაის მთისწინეთში, საბაგირო გზის ერთ-ერთი კაბელი გაწყდა, რის შედეგადაც რვა ადამიანი, მათ შორის ექვსი ბავშვი, 270 მეტრის სიმაღლეზე გაიჭედა. ეს შემზარავი პერსპექტივაა, რომელიც როგორც ვაგონში გაჭედილებს, ისე გარეთ დამკვირვებლებს ყველაზე უარესის მოლოდინში ტოვებს. „კაბელზე ჩამოკიდებული“ თავისი ბუნებით ნერვების მომშლელი ისტორია უნდა იყოს, რადგან ხალხი ცდილობს იპოვოს გზა, რათა გადაარჩინოს ისინი, ვინც მიწიდან მეოთხედი მილის სიმაღლეზე კიდია. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ ნაყვიმ მომხდარი მოვლენებისა და სიტუაციის განვითარების ღირსეული პრეზენტაცია შექმნა, „კაბელზე ჩამოკიდებულს“ აკლია როგორც დაძაბულობა, ისე სიღრმე, რასაც მსგავსი ისტორიისგან მოელოდი. ნაყვრის დოკუმენტურ ფილმს გადარჩენის ამსახველი შთამბეჭდავი კადრები აქვს. როგორც კი კაბელი წყდება, სიტუაციის დამკვირვებლები იწყებენ გადაღებას და ვიდეოების გაზიარებას, რათა დახმარება მოიძიონ. ამას გარდა, ერთმა ადამიანმა დრონით წარმოუდგენლად ახლო ხედით გადაიღო ვაგონი, სადაც რვა გაჭედილი მგზავრი იმყოფებოდა. ამის წყალობით, ჩვენ ვიღებთ უამრავ რაკურსსა და თვალსაზრისს ამ წარმოუდგენელი სიტუაციის განვითარების შესახებ. ნაყვი ამ კადრებს აერთიანებს საბაგიროში გაჭედილი ბავშვების მამების, დახმარების მაძიებელი პოლიციის უფროსის და ჯგუფის, რომელსაც „ცის მეკობრეები“ ეწოდებათ და რომელიც ცდილობს დარჩენილი კაბელის გამოყენებით ჰაერში გაჭედილი რვა ადამიანის გადარჩენას, მრავალ ინტერვიუსთან ერთად. ნაყვი ამ ისტორიას ყველა შესაძლო პერსპექტივიდან აშუქებს, სანამ ველოდებით, თუ რა მოხდება ამ „დროის საათის“ გადარჩენის ოპერაციაში. მაგრამ „კაბელზე ჩამოკიდებულის“ ერთ-ერთი მთავარი პრობლემა ისაა, რომ ჩვენ იშვიათად ვგრძნობთ ნერვიულ შიშს, იმ წუხილს, რომ ყველაფერი საშინლად შეიძლება წავიდეს. მაშინაც კი, თუ არ ვიცით, როგორ დასრულდა ისტორია, თავად ფილმი არ არის კარგი ამ ამბის დაძაბულობის შესაქმნელად; თავიდანვე უცნაურად ოპტიმისტური მუსიკა და დოკუმენტური ფილმის ისეთი ტემპი აქვს, რომ ძნელია ზედმეტად იდარდო იმაზე, თუ რა მოხდება. ნაყვრის მიერ ამ ისტორიის გაშუქების სპოილერების გარეშე ვიტყვი, რომ ის ადრევე აკეთებს არჩევანს ინტერვიუებში, რაც საკმაოდ სწრაფად აქრობს ჩვენს ნებისმიერ წუხილს. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ აშკარად არ გვინდა ამ ადამიანების დაცემა და სიკვდილი, „კაბელზე ჩამოკიდებული“ არასოდეს გვტოვებს იმის განცდას, გარდა იმისა, რომ ეს ამბავი უბრალოდ კარგად დასრულდება. იმის გათვალისწინებითაც კი, რომ ამ ფილმის აღწერა კუჭის ფსკერზე სიმძიმეს მოგგვრის, უჩვეულოა, როგორ უმკლავდება ნაყვი ამ ისტორიას, სანამ მას ვუყურებთ. მიუხედავად იმისა, რომ ნაყვი ბევრ ინტერვიუს ატარებს, ისეთი შეგრძნება გვაქვს, თითქოს ძალიან ზედაპირულად ვაკვირდებით, რა მოხდა ადგილზე — და ჰაერში. ინტერვიუები მხოლოდ იმას გვეუბნება, რასაც ალბათ თავადაც მივხვდებოდით: პოლიციის უფროსს უჭირდა იმის გარკვევა, როგორ დახმარებოდა ამ მოულოდნელ სიტუაციაში; მშობლები, რომელთა შვილებიც ვაგონში იყვნენ, რა თქმა უნდა, უნუგეშოები იყვნენ იმის გამო, თუ რა შეიძლება დამართოდა მათ შვილებს; და ვაგონში მყოფნი აშკარად შეშინებულნი იყვნენ იმის გამო, თუ რა მოხდებოდა მათ თავს. მაგრამ „კაბელზე ჩამოკიდებული“ რეალურად ამაზე ღრმად არ მიდის. დოკუმენტური ფილმის ბოლოს, ჩვენ ამ პერსონაჟებიდან არცერთის შესახებ ბევრს არ ვიგებთ, გარდა ყველაზე ძირითადი ინფორმაციისა, და სამარცხვინოა — განსაკუთრებით ნაყვრის ინტერვიუებში — რომ ის ცოტა ღრმად არ იჭრება, თუ ვინ არიან ეს ადამიანები. „გრიზლი მენი“-დან „ჰუპ დრიმს“-მდე და „ფრი სოლო“-მდე, ეს არის Collider-ის რეიტინგი ყველა დროის საუკეთესო დოკუმენტური ფილმების შესახებ. ადამიანების უმეტესობა, ვისთანაც უფრო მეტ დროს ვატარებთ, ისინია, ვინც აქტიურად ცდილობს ამ რვა ადამიანის გადარჩენას. ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავი და ამაღელვებელი პერსონაჟია სონია შამრაზი, პოლიციის უფროსი, რომელიც ყველაფერს გააკეთებს ამ წარმოუდგენელი პრობლემის გადასაჭრელად. ასევე საინტერესოა კონფლიქტური პერსონაჟების ხილვა, რომლებიც ცდილობენ კაბელზე გასვლას საკუთარი პირადი გადარჩენის მიზნით, ისეთი, როგორიცაა ალი სვატი, რომელსაც სურს ამ ქმედებით თავისი ოჯახის წინაშე თავი გამოიჩინოს. ნაყვი ამ ადამიანებს მიწაზე მიმზიდველ პერსონაჟებად წარმოაჩენს, მაგრამ მათთან საკმარისად დიდხანს არ რჩება, რათა მათი ისტორიები ნამდვილად გაცოცხლდეს. „კაბელზე ჩამოკიდებულის“ ყურებისას ძნელია არ იფიქრო სხვა ბოლოდროინდელ დოკუმენტურ ფილმებზე, რომლებიც სხვა საშინელ მოვლენებს ეხება, მაგალითად, ჯიმი ჩინისა და ელიზაბეტ ჩაი ვასარჰელის 2021 წლის „გადარჩენა“ (The Rescue), რომელიც მოგვითხრობდა 2018 წელს ტაილანდში დატბორილი მღვიმიდან თორმეტი ბიჭის გადარჩენის ისტორიას. ან ჩინისა და ვასარჰელის კიდევ ერთი დოკუმენტური ფილმი, 2018 წლის „თავისუფალი სოლო“ (Free Solo), რომელშიც ალექს ჰონოლდის მცდელობას მივყვებოდით, ასულიყო 900 მეტრის სიმაღლის მთაზე ყოველგვარი უსაფრთხოების აღჭურვილობის გარეშე. ორივე ამ ფილმის შემთხვევაში, ჩვენ ვიცით, რომ ყველაფერი ალბათ კარგად დასრულდება, რადგან, თუ ასე არ იქნებოდა, ალბათ, მათზე სრულმეტრაჟიანი დოკუმენტური ფილმი არ გვექნებოდა. თუმცა, ორივე ეს ფილმი მაინც გვაგრძნობინებს ამ ქმედებებისთვის დამახასიათებელ სტრესსა და დაძაბულობას. ჩვენ ვიცით, რომ ბიჭები გადარჩებიან, და ვიცით, რომ ჰონოლდი გადაურჩება თავის ასვლას, მაგრამ ფილმი მაინც ახერხებს ჩვენში შფოთვის გამოწვევას. „კაბელზე ჩამოკიდებულის“ შემთხვევაში, ჩვენ იგივე განცდას არ ვღებულობთ.