რიდლი სკოტი ან კრისტოფერ ნოლანი თუ არ გქვიათ, ჰოლივუდში ამ ეტაპზე ფართომასშტაბიანი ისტორიული ეპოსის გადაღების შანსი თითქმის ნულის ტოლია. სწორედ ამიტომ არის ბევრად უფრო შთამბეჭდავი, რომ ჯინა პრინს-ბაითვუდმა (რომელიც, ამ ბატონებისგან განსხვავებით, არ არის 50 წელს გადაცილებული თეთრკანიანი ინგლისელი კაცი გავლენით) შეძლო ბიუჯეტის მოპოვება 2022 წლის ისტორიული დრამის, „ქალი მეფე“ გადასაღებად. ფილმი მოგვითხრობს რეალურ დასავლეთაფრიკულ სამეფო დაჰომეიზე და ქალთა მეომრების ბატალიონზე, იგივე აგოჯიზე, რომელსაც სამეფოს დაცვა ევალებოდა. სინამდვილეში, როგორც ფილმის შემქმნელები სიამოვნებით გეტყოდნენ, „ქალი მეფე“ შესაძლოა არც კი შექმნილიყო, რომ არა პატარა ფილმი „შავი პანტერა“. „ძველი გვარდიის“ სამოქმედო რეჟისორად უკვე ნაცადი პრინს-ბაითვუდი „ქალი მეფის“ დანა-შუბების ქნევის სანახაობებში სრულფასოვნად გამოიყენებს თავის გამოცდილებას. ფილმის ზუსტად გადაღებულ საბრძოლო სცენებსა და მდიდარ ფერებზე (უმაღლესი შეფასება ოპერატორ პოლი მორგანს) მხოლოდ მსახიობთა შესრულება თუ აჯობებს სიმძაფრით. მიუხედავად იმისა, რომ ვიოლა დევისი აშკარა ლიდერია მსახიობთა გუნდში, როგორც ნანისკა, აგოჯის გენერალი, რომელიც ბრძოლაში ურყევია, მაგრამ საჭიროების შემთხვევაში მგრძნობიარე და დიპლომატიური, არ უნდა დავივიწყოთ ტუსო მბედუ („მიწისქვეშა რკინიგზა“) ნავის როლში — ახალგაზრდა აგოჯის ახალწვეული, რომელიც საკუთარი თავის დამტკიცებას ცდილობს. ამავდროულად, „ვარსკვლავური ომების“ ვეტერანი ჯონ ბოიეგა მეფე ღეზოს როლში დაჰომეის მმართველის ქარიზმას გადმოსცემს, რომელსაც მე-19 საუკუნის დასაწყისში თავისი სამეფოს მრავალი მტრის მოგერიება ევალებოდა. ყოველივე ამას დაუმატეთ მისი 94 ქულა Rotten Tomatoes-ზე და ეს საკმარისი სტიმული უნდა იყოს მათთვის, ვისაც ჯერ არ უნახავს, რომ საბოლოოდ ნახოს „ქალი მეფე“, სანამ ის Prime Video-ზე სტრიმინგდება... რაც მივყავართ ფილმის იმ ნაწილთან, რომელიც არც თუ ისე სასიამოვნოა. გასაგებია, რომ ისტორიული სიზუსტე არ არის მთავარი კრიტერიუმი, რაც ფილმს დიდებულს ხდის. „ამადეუსი“ ძალიან მცირე დეტალს გადმოსცემს სწორად მისი სახელობის პიროვნების ცხოვრებიდან, მაგრამ ეს მას ნაკლებად მიმზიდველს არ ხდის. ამრიგად, „ქალი მეფის“ პრობლემა არ არის ის, რომ ის ფაქტებს თავისუფლად განმარტავს, არამედ ის, რომ ამას აკეთებს ისე, რომ შემოქმედებითად აზიანებს ფილმს. მაგალითად, „ქალი მეფე“ (რომლის სცენარისტია დანა სტივენსი და რომელიც ეფუძნება მის და მსახიობ მარია ბელოს მიერ მოწოდებულ ისტორიას) ღიად აღიარებს, რომ დაჰომეი მეფე ღეზოს მმართველობის ქვეშ მონაწილეობდა ევროპულ-ამერიკულ მონათვაჭრობაში. უფრო მეტიც, მეტად აქტუალური დილემა, თუ რა უნდა ქნას ადამიანმა, როდესაც მისი საარსებო წყარო სხვის ტანჯვაში ხდის თანამონაწილეს (და სიტუაციის გამოსწორების მარტივი გზა არ არსებობს), არის ის, რასთანაც „ქალი მეფე“ დიდი ხნის განმავლობაში იბრძვის... ანუ, სანამ მისი მესამე აქტი მოულოდნელად არ მოაგვარებს ამ კონფლიქტს ისეთი გზით, რომელიც როგორც ველურად ისტორიულად არაზუსტია, ასევე ფილმის კონტექსტში არადამაჯერებლად გამოიყურება. კომპრომისული დასასრული არ არის ერთადერთი გზა, რომლითაც „ქალი მეფე“ დაჰომეის ისტორიას გადაწერს და რეალურ პიროვნებებს უფრო ხელსაყრელ შუქზე წარმოაჩენს; ის უბრალოდ ყველაზე თვალსაჩინოა, რომელიც მაშინაც კი გამოირჩევა, როცა ფილმის უკან არსებულ ნამდვილ ამბავს არ იცნობთ. მაგრამ, მიუხედავად იმისა, რომ ეს არის შეხსენება, ყოველთვის კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენოთ მედია, რომელთანაც ურთიერთობთ (განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ის გეუბნებათ ისეთ რამეს, რაც კომფორტულად მიგაჩნიათ), ეს ფილმს ნაკლებ სამოქმედოს არ ხდის. და თუ ის მეტ ადამიანს აიძულებს გაიგოს რეალური დაჰომეის შესახებ და დაფიქრდეს იმ საკითხებზე, რასაც ის აყენებს? ეს თავისთავად გამარჯვება იქნება.