მანგას შემქმნელი ქაზუმი იამაშიტა ამ მედიუმში მოთხრობებს 1980 წლიდან ქმნის. თავდაპირველად ჟურნალ Margaret-ში დებიუტის შემდეგ, იამაშიტა შეუფერხებლად გადადიოდა როგორც შოუჯოს, ისე სეინენის ჟურნალებს შორის და მკითხველს სთავაზობდა ისტორიებს, რომლებიც ადამიანურობითაა გაჟღენთილი მაშინაც კი, როცა ისინი, მკაცრად რომ ვთქვათ, არ ეხებიან ადამიანურ პერსონაჟებს. 2025 წელს მისი ნამუშევრები პირველად ითარგმნა ინგლისურად. გამომცემლობა Yen Press-მა ჯერ „მიწა“ („Land“), შემდეგ კი „საოცარი ბიჭი“ („Wonder Boy“) გამოსცა. ეს ორივე ისტორია სამეცნიერო ფანტასტიკისა და ფენტეზის ზღვარზე გადის და იკვლევს, თუ რა ხდის ადამიანს ადამიანად. ჩვენ გვქონდა საშუალება განგვეხილა იამაშიტას კარიერა და ნამუშევრები, და თუ თქვენ ჯერ არ გქონიათ შესაძლებლობა, გაეცნოთ მის მანგას, იმედია, მისი სიტყვები შთაგაგონებთ ამისკენ. როგორ შეიცვალა მანგას ინდუსტრია თქვენი კარიერის განმავლობაში? ანალოგური და ციფრული ხელსაწყოების გარდა, რა განსხვავებაა ახლა იმ დროისგან, როცა 1980 წელს დაიწყეთ? შეიცვალა თუ არა „შოუჯო მანგას“ ან „სეინენ მანგას“ განმარტება? თქვენ ახსენეთ, რომ მარინა ივადატეს მიერ იყავით შთაგონებული, როგორც შემქმნელი. იყო თუ არა ეს კონკრეტულად მოთხრობის ოტომეჩიკუ სტილი, რამაც თქვენზე იმოქმედა, თუ მისი ისტორიებისა და ნამუშევრების რაღაც სხვა ასპექტი? როგორ ფიქრობთ, როგორ აისახა ეს გავლენები თქვენს ადრეულ ნამუშევრებში? იამაშიტა: მიუხედავად იმისა, რომ მარინა ივადატე-სენსეის ნამუშევრები შეიძლება უბრალოდ „ქალიშვილურ“ სტილად შეფასდეს, ვფიქრობ, ის იშვიათი მაგალითია იმ ადამიანისა, რომელსაც შეუძლია გამოხატოს გოგონებისთვის უნიკალური ემოციური რყევები და სისასტიკე არა მოქმედებით, არამედ ოსტატური ფსიქოლოგიური აღწერებითა და მომხიბვლელი გამომეტყველებით. სწორედ ამან მიმიზიდა მასში. იამაშიტა: შოუჯო მანგა თავის ეპოქაში (ან შესაძლოა უფრო დღიურად) ცხოვრობს და ამგვარად განასახიერებს გოგონების გრძნობებს, რომლებიც კონკრეტულ მომენტში არსებობენ. სწორედ ამიტომ ვფიქრობ, რომ ის ძალიან ძლიერად ასახავს დროს და ამიტომაც არის ასე რთული შოუჯო მანგას შექმნის გაგრძელება დიდი ხნის განმავლობაში... მიზეზი, რის გამოც თავდაპირველად შოუჯო მანგას ჟურნალში განაცხადი შევიტანე, ის იყო, რომ მოზარდობისას შოუჯო მანგას ვკითხულობდი და ბევრს არაფერს ვიცოდი სხვა მანგას ჟურნალების შესახებ; გარდა ამისა, ჩემი პირველი დასრულებული ნამუშევარი 40 გვერდზე მეტი იყო, და იმ დროს, Shueisha-ს Weekly Margaret იყო ერთადერთი ჟურნალი, რომელიც იღებდა გრძელ მოცულობის ნამუშევრებს. ფიქრობთ თუ არა, რომ ზოგადი დემოგრაფიული კატეგორიები, როგორიცაა „შოუჯო“ და „შოუნენი“, მოძველებულია? ხშირად ერევათ თუ არა ერთმანეთში დემოგრაფიული კატეგორიები და ჟანრები? იამაშიტა: არასოდეს მიგრძვნია, რომ ეს მოძველებული იყო. პირიქით, შოუჯო მანგა თავად შეიცვალა წლების განმავლობაში. მაგალითად, ჟურნალის მიხედვით, არსებობს შოუჯო მანგა, რომელსაც აღფრთოვანებით კითხულობენ საშუალო და უფროსკლასელი გოგონები, ასევე არის შოუჯო მანგა, რომელსაც დაწყებითი და საშუალო სკოლის გოგონები კითხულობენ, რომელთაც სურთ ცოტა უფრო ზრდასრულები მოიქცნენ. თითქოს უფრო სპეციალიზებული გახდა. სხვათა შორის, 1960-იან წლებში ერთ ჟურნალს შეეძლო მრავალფეროვანი ისტორიების მოცვა, მათ შორის ასაკობრივი ისტორიები, დედებისა და შვილების შესახებ ისტორიები, სკოლის მანგა, საშინელებათა ისტორიები, უცხო ქვეყნებში განვითარებული ისტორიები, კომედიური ისტორიები და ისტორიული მოთხრობები. ამ თვალსაზრისით, ახლა სამყარო უფრო პატარა ჩანს. იმ დროს, შოუჯო მანგას სამყარო თანდათან ვიწროვდებოდა, და მე ვიწყებდი იმის გააზრებას, თუ რა უნდა დამეხატა. ვფიქრობ, სწორედ მაშინ გახდა ჩემთვის ახალგაზრდა მამაკაცების ჟურნალები გამოსავალი. იამაშიტა: თავიდან, საერთოდ არ მიფიქრია, რომ ეს სამეცნიერო ფანტასტიკა იყო. მე თვითონ არასოდეს ვყოფილვარ ამ ჟანრის ფანი. ამ ნამუშევრის შთაგონება ბავშვობაში არსებული გეოგრაფიული გაუგებრობიდან მოვიდა. დავიბადე ოტარუში, ჰოკაიდოში, მაგრამ ჩემი მშობლები ტოკიოდან იყვნენ და იქ გადავიდნენ ჩემს დაბადებამდე 10 წლით ადრე მამის სამსახურებრივი გადაყვანის გამო. მე გავიზარდე ოტარუს სათხილამურო კურორტის ძირში, ჩრდილოეთის ზღვის პირას. როდესაც ამინდი კარგი იყო, ზღვის მიღმა შორს მდებარე მაშიკეს მთებს ვხედავდი. დაწყებითი სკოლის დაწყებამდე მჯეროდა, რომ ეს საბჭოთა კავშირი იყო. ეს ცივი ომის პერიოდი იყო, რაც იმას ნიშნავდა, რომ იყო საინფორმაციო ცნობები კუბის კრიზისისა და ბირთვული გამოცდების შესახებ, ამიტომ ვფიქრობ, ბავშვობაში შიშის ბუნდოვანი შეგრძნება მქონდა გონებაში. ისეთი შეგრძნება იყო, თითქოს შორს მდებარე მთაზე რაკეტა გადაფრენილიყო. ასევე, დასავლეთის მთის ქედზე დიდი სასაფლაო იყო, მაგრამ ბავშვობაში არასდროს მივსულვარ ჩემი ნათესავების საფლავებზე ტოკიოში — ჩემთვის საფლავის ქვები მანჰეტენის ცათამბჯენებს ჰგავდა. შესაძლოა, ეს იმიტომ, რომ არასოდეს დავტოვე ოტარუ და უბრალოდ სახლში ვიჯექი ტელევიზორთან. დაწყებითი სკოლის დაწყებამდე, როგორც უცხო ქვეყნები, ისე ოტარუ, ჩემთვის ერთ არეულობაში იყო. იქ რომ დავრჩენილიყავი ისე, რომ არასოდეს არაფერი მესწავლა, ალბათ, დღესაც ასე ვიფიქრებდი. ვფიქრობ, ეს გაუგებრობა აისახება ნამუშევარ „მიწა“-ში. ჩემი აზრით, ადვილია ადამიანების მოტყუება, თუ ამას მოისურვებ, რაც ჩემთვის ნიშნავს, რომ მნიშვნელოვანია გარეთ გასვლა და სიმართლის დადგენა საკუთარი ძალებით. თქვენი ორივე სერია, რომელიც ინგლისურად გამოიცა (ჯერჯერობით; მეტს ვიმედოვნებ!) იკვლევს ადამიანის არაადამიანურობას ადამიანის მიმართ სხვადასხვა პერსპექტივიდან – „მიწა“ იკვლევს, თუ როგორ შეუძლია რელიგიას გავლენა მოახდინოს ადამიანების ურთიერთობაზე, ხოლო „საოცარი ბიჭი“ შეიცავს ომის ისტორიის ელემენტებს. ეს არის თემა, რომელიც გიზიდავთ?