მანგას შემქმნელი კაზუმი იამაშტა ისტორიებს 1980 წლიდან ქმნის. თავდაპირველად „მარგარეტში“ დებიუტის შემდეგ, იამაშტა თავისუფლად მოძრაობდა როგორც შოჯოს, ისე სეინენის ჟურნალებში, სთავაზობდა რა მკითხველს ისტორიებს, რომლებიც ადამიანურობითაა გაჟღენთილი, მაშინაც კი, როდესაც ისინი მკაცრად რომ ვთქვათ, არ ეხებიან ადამიანურ პერსონაჟებს. 2025 წელს მისი ნამუშევრები პირველად ითარგმნა ინგლისურად, „იენ პრესმა“ გამოსცა „მიწა“, რასაც მოჰყვა „საოცარი ბიჭი“ – ორივე ამბავი სამეცნიერო ფანტასტიკასა და ფენტეზის ზღვარზე მოძრაობს, ამავე დროს იკვლევს, თუ რა ხდის ადამიანს ადამიანად. ჩვენ გვქონდა საშუალება განგვეხილა იამაშტას კარიერა და ნამუშევრები, და თუ თქვენ არ გქონიათ შესაძლებლობა გაეცნოთ მის მანგას, იმედია, მისი სიტყვები შთაგაგონებთ ამისკენ. როგორ შეიცვალა მანგას ინდუსტრია თქვენი კარიერის განმავლობაში? ანალოგური ციფრული ინსტრუმენტების მიღმა, რა არის ახლა განსხვავებული იმისგან, რაც 1980 წელს იყო? შეიცვალა თუ არა „შოჯო მანგას“ ან „სეინენ მანგას“ განმარტება? თქვენ ახსენეთ, რომ მარკო ივადატეს მიერ იყავით შთაგონებული, როგორც შემქმნელი. იყო თუ არა ეს კონკრეტულად მოთხრობის ოტომეჩიკუს სტილი, რომელმაც მოგხიბლათ, თუ მისი ისტორიებისა და ნამუშევრების რაღაც სხვა ასპექტი? როგორ ფიქრობთ, როგორ აისახა ეს გავლენები თქვენს ადრეულ ნამუშევრებში? ამაშტა: მიუხედავად იმისა, რომ მარკო ივადატე-სენსეის ნამუშევარი შეიძლება უბრალოდ „ქალიშვილური“ სტილით იყოს აღწერილი, ვფიქრობ, ის იშვიათი მაგალითია იმისა, თუ როგორ შეიძლება გოგონებისთვის დამახასიათებელი ემოციური რყევებისა და სისასტიკის გამოხატვა არა მოქმედებით, არამედ დახვეწილი ფსიქოლოგიური აღწერებითა და მომხიბვლელი გამომეტყველებით. სწორედ ამან მიმიზიდა მასში. ამაშტა: შოჯო მანგა თავის ეპოქაში (ან შესაძლოა უფრო ყოველდღიურად) ცხოვრობს და ამგვარად განასახიერებს იმ კონკრეტულ მომენტში მყოფი გოგონების გრძნობებს. ამიტომ ვფიქრობ, რომ ის ძალიან ძლიერად ასახავს დროს და ამიტომაცაა ასე რთული შოჯო მანგის შექმნის გაგრძელება ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში... მიზეზი, რის გამოც თავდაპირველად შოჯო მანგას ჟურნალში მივმართე, ის იყო, რომ თინეიჯერობისას შოჯო მანგას ვკითხულობდი და ბევრი არაფერი ვიცოდი სხვა მანგას ჟურნალების შესახებ; გარდა ამისა, ჩემი პირველი დასრულებული ნამუშევარი 40 გვერდზე მეტი იყო, და იმ დროს, Shueisha-ს Weekly Margaret იყო ერთადერთი ჟურნალი, რომელიც იღებდა გრძელ მოცულობის ნამუშევრებს. ფიქრობთ, რომ ისეთი ზოგადი დემოგრაფიული კატეგორიები, როგორიცაა „შოჯო“ და „შოუნენი“, მოძველებულია? ხომ არ გრძნობთ ხოლმე, რომ ზღვარს აბუნდოვნებთ დემოგრაფიებსა და ჟანრებს შორის? ამაშტა: არასდროს მიგრძვნია, რომ ეს მოძველებულია. პირიქით, თავად შოჯო მანგა შეიცვალა წლების განმავლობაში. მაგალითად, ჟურნალის მიხედვით, არსებობს შოჯო მანგა, რომელსაც აღფრთოვანებით კითხულობენ საშუალო და უფროსკლასელი გოგონები, ასევე არის შოჯო მანგა, რომელსაც დაწყებითი და საშუალო სკოლის გოგონები კითხულობენ, რომლებსაც ცოტა უფრო ზრდასრულად მოქცევა სურთ. თითქოს უფრო სპეციალიზებული გახდა. სხვათა შორის, 1960-იან წლებში ერთ ჟურნალს შეეძლო მრავალფეროვანი ისტორიების მოცვა, მათ შორის სრულწლოვანების ისტორიები, დედებისა და შვილების ისტორიები, სასკოლო მანგა, საშინელებათა ისტორიები, უცხო ქვეყნებში განვითარებული ამბები, კომედიური ისტორიები და ისტორიული ამბები. ამ თვალსაზრისით, ახლა სამყარო უფრო პატარა ჩანს. იმ დროს, შოჯო მანგას სამყარო თანდათან ვიწროვდებოდა, და მე ვიწყებდი წარმოდგენის დაკარგვას, თუ რა უნდა დამეხატა. ვფიქრობ, სწორედ მაშინ გახდა ჩემთვის ახალგაზრდა მამაკაცების ჟურნალები თავშესაფარი. ამაშტა: თავიდან ამას სამეცნიერო ფანტასტიკადაც კი არ აღვიქვამდი. მე თვითონ არასდროს ვყოფილვარ ამ ჟანრის ფანი. ამ ნამუშევრის შთაგონება ბავშვობის გეოგრაფიული გაუგებრობიდან მოვიდა. მე დავიბადე ოტარუში, ჰოკაიდოზე, მაგრამ ჩემი მშობლები ტოკიოდან იყვნენ და იქ ჩემს დაბადებამდე 10 წლით ადრე გადავიდნენ მამაჩემის სამსახურებრივი გადაყვანის გამო. მე გავიზარდე ოტარუს სათხილამურო კურორტის ძირში, ჩრდილოეთის ზღვის პირას. როცა კარგი ამინდი იყო, შორს, ზღვის მიღმა, მაშიკეს მთებს ვხედავდი. დაწყებით სკოლაში შესვლამდე მჯეროდა, რომ ეს საბჭოთა კავშირი იყო. ეს ცივი ომის პერიოდი იყო, რაც იმას ნიშნავს, რომ იყო ახალი ამბები კუბის სარაკეტო კრიზისისა და ბირთვული გამოცდების შესახებ, ასე რომ, ვფიქრობ, ბავშვობაში ბუნდოვანი შიშის გრძნობა მქონდა. მეჩვენებოდა, რომ შორეულ მთაზე რაკეტა შეიძლება გადაფრენილიყო. ასევე, დასავლეთის მთის ქედზე იყო დიდი სასაფლაო, მაგრამ ბავშვობაში არასდროს ვყოფილვარ ჩემი ნათესავების საფლავებზე ტოკიოში – ჩემთვის საფლავის ქვები მანჰეტენის ცათამბჯენებს ჰგავდა. შესაძლოა, ეს იმიტომ, რომ არასდროს დამიტოვებია ოტარუ და უბრალოდ სახლში ვრჩებოდი ტელევიზორის საყურებლად. დაწყებით სკოლაში შესვლამდე, როგორც უცხო ქვეყნები, ისე ოტარუ, არეულობა მეგონა. რომ დავრჩენილიყავი იქ არაფრის სწავლის გარეშე, შესაძლოა, ახლაც ასე მეფიქრა. ვფიქრობ, ეს გაუგებრობა აისახება „მიწაში“. ჩემი აზრით, ადვილია ადამიანების მოტყუება, თუ ამას მოინდომებ, რაც ჩემთვის ნიშნავს, რომ მნიშვნელოვანია გარეთ გასვლა და სიმართლის დამოუკიდებლად გარკვევა. თქვენი ორივე სერია, რომელიც ინგლისურად გამოიცა (ჯერჯერობით; მეტს ვიმედოვნებ!) იკვლევს ადამიანის არაადამიანურობას სხვადასხვა კუთხით – „მიწა“ განიხილავს, თუ როგორ შეუძლია რელიგიას გავლენა მოახდინოს ადამიანების ურთიერთობებზე, ხოლო „საოცარ ბიჭს“ ომის ისტორიის ელემენტები აქვს. ეს არის თემა, რომელიც გიზიდავთ? აქვს თუ არა „საოცარი ბიჭის“ საერთაშორისო მასშტაბს...