ქეით ართური: პანდემიის დროს, როდესაც ადამიანებთან პირისპირ ინტერვიუს ჩატარების პერსპექტივა შეუძლებელი გახდა, ხშირად ვფიქრობდი, რომ თუ ამას აღარასოდეს გავაკეთებდი, ქეთრინ ო'ჰარასა და ევგენი ლევისთან ჩემი ინტერვიუ, რომელიც „შიტს კრიკის“ გარეკანისთვის გრძელ ლანჩზე გაიმართა, შესანიშნავი დასასრული იქნებოდა. მათ შევხვდი 2020 წლის 28 თებერვალს, პარასკევს, სანტა მონიკის „ჰანთლის“ სასტუმროში, რომელსაც რესტორანი პენტჰაუსში აქვს — ორ კვირაში კი სამყარო დაიხურა. ჩვენი მთავარი თემა „შიტს კრიკი“ იყო. განვიხილეთ, როგორ შეითვისა ო'ჰარამ მოირა როუზის როლი, რომელიც ევგენი ლევისა და დენ ლევის, შოუს შემქმნელების, მიერ იყო მისთვის ჩაფიქრებული. ევგენიმ მოყვა ამბავი, თუ როგორ დაევალა მისთვის დარეკვა და შოუში მონაწილეობის შეთავაზება. თქვა, რომ მათ CBC-სგან მიიღეს შეკვეთა, რამაც ო'ჰარა გაახარა. და რომ ისინი ზაფხულში აპირებდნენ გადაღებებს, რაც… არ მოეწონა. „ევგენ,“ თქვა ო'ჰარამ ისტორიის მოყოლისას და მკაცრად ჟღერდა, „შენ საერთოდ მიცნობ?“ მან შეახსენა, რომ, როგორც ბევრ კანადელს, მასაც აქვს კოტეჯი, სადაც ზაფხულობით ოჯახთან ერთად უყვარს დასვენება. ევგენიმ უთხრა, რომ ისევ დაუკავშირდებოდა. ლევის იმიტაციით მომდევნო ზარზე, ო'ჰარამ თქვა: „კარგი! გაზაფხულზე გადავიღებთ.“ ამ დღეზე ფიქრისას, ახლა, როდესაც ო'ჰარა გარდაიცვალა, თავს იმდენად იღბლიანად ვგრძნობ, რომ ეს გამოცდილება მქონდა. მისი სიკვდილი გამანადგურებელი, შოკისმომგვრელი დანაკარგია: კომედიისთვის, გასართობი ინდუსტრიისთვის და ყველა, ვინც მას ოდესმე შეხვედრია. ო'ჰარასთან — და ლევისთან, მის მრავალწლიან შემოქმედებით პარტნიორთან — საუბარი სამუშაოზე, რომელიც მას უყვარდა, პერსონაჟზე, რომელიც უყვარდა, ამ სამუშაოს პრივილეგიად მეჩვენება. და მე ეს მაშინაც ვიცოდი, და ვიღიმოდი (და ალბათ ძალიან ბევრს ვიცინოდი) საათობით გაგრძელებული ლანჩის განმავლობაში, რომელიც მათ გააგრძელეს მას შემდეგაც, რაც ჩემს ყველა შეკითხვას გაეცა პასუხი. ო'ჰარას მკაფიო ხედვა ჰქონდა იმის შესახებ, თუ ვინ იყო მოირა — როგორ გამოიყურებოდა და როგორ იჟღერებდა მისი ხმა. ლევისებთან პირველ შეხვედრაზე ის ვიზუალური დამხმარე საშუალებებით მივიდა, შეიარაღებული იყო სოციალიტი დაფნე გინესის ფოტოებით. ევგენიმ, რომელიც მთელი ლანჩის განმავლობაში შვილით ამაყობდა, თქვა: „დანიელი ვერ ასწრებდა ჩაწერას.“ მოირას ხმა და აქცენტი ნაკლებად ხელშესახები იყო, თუმცა, და ო'ჰარამ თქვა, რომ მან სცადა (და ვერ შეძლო) ეთქვა მათთვის, რას ფიქრობდა… ელექტრონული ფოსტით. „არაფერს გაძლევდით!“ წამოიძახა მან ლევის, პროცესის აღწერისას. მაგრამ შემდეგ მათ ეს პირველად მოისმინეს. „არარეალურია,“ თქვა ლევიმ აღფრთოვანებულმა. როგორც ო'ჰარამ აღნიშნა: „თქვენ უნდა იმუშაოთ საყვარელ, ჭკვიან, ნიჭიერ ადამიანებთან, რომლებიც საშუალებას გაძლევენ, უცხოპლანეტელს დაემსგავსოთ.“ ვკითხე მათ, როდის მიხვდნენ, რომ „შიტს კრიკი“ წარმატებული იყო — და მათი პასუხი იყო, რომ ეს მაშინვე მიხვდნენ, პირველი ეპიზოდის გადაღებისას. ო'ჰარამ თქვა, რომ დენ ლევი და ენი მერფი, რომლებიც და-ძმა დევიდსა და ალექსისს თამაშობდნენ, მაშინვე ისეთი კარგი დუეტი შექმნეს (თუმცა, ჩემს ინტერვიუებში დენთან და ენისთან, მათ აღიარეს, რომ წარმოუდგენლად შეშინებულები იყვნენ ქეთრინისა და ევგენის წინაშე). შემდეგ მან ციტატა მოიყვანა პილოტის ცნობილი სცენიდან, როდესაც ალექსისი და დევიდი კამათობენ იმაზე, ვისი საწოლი უნდა იყოს კართან ახლოს: „ჯერ შენ მოგკლავენ!“ მან გაიცინა ამ მოგონებაზე, შემდეგ კი, მოირას ხმაზე თქვა: „ჩვენთვის ბებეებო!“ ისინი ხშირად იხსენებდნენ ერთად შესრულებულ წინა ნამუშევრებსაც, ჩემი სიამოვნებით. როდესაც ემის ნომინაციებზე ვკითხე — „შიტს კრიკმა“ იმ სექტემბერს ემის ყველა კომედიური კატეგორია მოიგო — ო'ჰარამ მომატყუა, რომ მლანძღავდა. „არ თქვა ეგ!“ თქვა მან და თითი დამიქნია. „ნუ ჩაგვითრევ ამ თამაშში! ჩვენ ხომ „თქვენი განსახილველად“ ვიყავით!“ (თუ გსურთ მეტის წაკითხვა, ინტერვიუს კითხვა-პასუხის ვერსია აქ გამოვაქვეყნე. ის მოიცავს ო'ჰარას მიერ მოირას ფრაზის „callipygian ass“ განმარტებას, როგორც „მკვრივი, მრგვალი დუნდულების ქონას.“) ლანჩი, საბოლოოდ, დასრულდა. იმისათვის, რომ თავი ამერიდებინა უხერხულობისთვის, მათთან ერთად ლიფტით ასვლისას, გადავიხადე გადასახადი და ვუთხარი, რომ რამდენიმე საქმე მქონდა. გვერდით მაგიდასთან მჯდომმა წყვილმა, რომელიც გვისმენდა (ვინ არ მოუსმენდა?), მკითხა, იყვნენ თუ არა დაქორწინებულები. ვუთხარი, რომ არა, ისინი უბრალოდ სამუდამოდ მუშაობდნენ ერთად და ძალიან ახლო მეგობრები იყვნენ. წყვილი იმედგაცრუებული ჩანდა; მე სრულად მესმოდა მათი. ნახევარი საათი გავიდა და თავს უსაფრთხოდ ვგრძნობდი წასასვლელად. მაგრამ როდესაც ლიფტიდან გამოვედი, იქ იყვნენ ლევი და ო'ჰარა, რომლებიც ისევ მხიარულად საუბრობდნენ პარკინგის მოსაცდელთან. ეს იყო ის უხერხულობა, რისი თავიდან აცილებაც მინდოდა! მივესალმეთ ერთმანეთს და პარკინგის თანამშრომელს ჩემი ბილეთი მივეცი. სასტუმროდან გასვლისას, უკანა ხედვის სარკეში ჯერ კიდევ ვხედავდი მათ, მოლაპარაკეებს და მოცინარებს.