მარტივია საუბარი შესანიშნავ ფილმებზე და საკმაოდ ადვილია (თუმცა, შესაძლოა, უფრო მარტივიც კი) ცუდ ან საშინელ ფილმებზე მსჯელობა, მაგრამ რა შეიძლება ითქვას მათ შორის არსებულ „არავის მიწაზე“? ნამდვილად უკეთესია 5/10 შეფასების ფილმები 1/10-იანებზე? თუკი მიგაჩნიათ, რომ 5/10 საშუალო მაჩვენებელს უნდა ნიშნავდეს, მაშინ ასეთი ფილმი შეიძლება ისეთივე მოსაწყენი იყოს, როგორიც საერთოდ შეიძლება იყოს ფილმი. მსგავსი შეფასება შესაძლოა მიანიშნებდეს, რომ მასში არაფერია განსაკუთრებულად კარგი ან ცუდი. ისინი ეწინააღმდეგებიან „ოქროსთმიანი გოგონას“ (Goldilocks) იდეას, რომ რაღაც დაბალანსებული და „ზუსტად სწორია“. ასეთი ფილმების ყურება უბრალოდ არ არის სახალისო. აგრეთვე, დროის ყველაზე საშუალო ან იმედგამაცრუებელი ფილმების შერჩევა სუბიექტური თემაა, ამიტომ გაფრთხილდით. მათი უმეტესობა საშინლად საშუალოა, მაგრამ ზოგიერთში კარგი და ცუდი ელემენტები ერთმანეთს აბათილებენ, რის შედეგადაც მიიღება 5/10 (და ეს უკანასკნელნი ალბათ უფრო საინტერესოა საყურებლად და/ან სასაუბროდ). კინემატოგრაფიული ეკვივალენტი ოდნავ მოხალული პურის ჭამისა, რომელზეც არაფერია წასმული (არც კი კარაქი, მოაშორეთ აქედან ის რძის პროდუქტი), ფილმი „იდუმალი რაინდი“ (The Fall Guy) ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებს, რომ მას არავის განაწყენება არ სურდა და ამ პროცესში, არავისთვის არ აღმოჩნდა მიმზიდველი. ეს არის წარუმატებელი მცდელობა, შეიქმნას ბლოკბასტერი, რომლითაც ყველას შეეძლება სიამოვნება ტვინის უჯრედების ზედმეტად დაძაბვის გარეშე, მაგრამ მათ დაავიწყდათ რაიმე სასაცილო, სახალისო ან ამაღელვებელი დაემატებინათ. ის უბრალოდ ვითარდება კომპეტენტურობის უმცირესი შეგრძნებით. ტექნიკურად, ის ნორმალურია. რაიან გოსლინგი და ემილი ბლანტი კარგად არიან, იმის გათვალისწინებით, თუ რა მასალა მიეცათ სამუშაოდ. სცენარი საკმაოდ მოსაწყენია, შესაძლოა, მისაღებთან ახლოს მხოლოდ იმიტომ, რომ ის ბლოკბასტერის დონის საქმეს აკეთებს სუპერგმირული, ფანტასტიკური ან სამეცნიერო ფანტასტიკის კლიშეების გამოყენების გარეშე. ის ერთგვარად ორიგინალურია (უბრალოდ დაივიწყეთ, რომ ეს ძველი სატელევიზიო სერიალის თავისუფალი გადამუშავებაა). არის ექშენი და ნამდვილად არის ტრიუკები. თუმცა, ეს ყველაფერი საოცრად მოსაწყენია, მაგრამ არა აშკარად საშინელი და გასაოცრად შორსაა შეურაცხმყოფელისგან, რაც არ უნდა ღირდეს ეს. როგორც ძარცვის ფილმი, 2001 წლის „ოუშენის თერთმეტი მეგობარი“ (Ocean’s Eleven) ვერ გაგაწბილებთ, რადგან ის ძალიან ეფექტურად არის დაწერილი და შექმნილი. გაგრძელებები არც ისე კარგად იყო შესრულებული, მაგრამ ისინი ერთგვარად მისაღებია. თუმცა, თუ „ოუშენის 8 მეგობარი“ (Ocean’s Eight) გაგრძელებად ითვლება, ის ნამდვილად არ არის ძალიან კარგი. ამავე დროს, არც საშინელია. ამიტომაც მოხვდა ის აქ. მაგრამ ეს ხელიდან გაშვებული შესაძლებლობა იყო. მას კარგი მსახიობთა გუნდი ჰყავს და საკმაოდ დახვეწილად არის წარმოდგენილი, მაგრამ მთელი ფილმის განმავლობაში არ არის არანაირი საფრთხე ან დაძაბულობა. „ოუშენის თერთმეტი მეგობრის“ ყურებისას ზუსტად არ ფიქრობთ, რომ ყველაფერი ცუდად დასრულდება, მაგრამ საკმარისი რამ მიდის არასწორად და ქმნის სიძნელეებს მთავარი პერსონაჟებისთვის, ამიტომ არის გარკვეული დაძაბულობა. „ოუშენის 8 მეგობარი“ თითქოს ეშინია იმის მინიშნების, რომ მისმა პერსონაჟებმა შესაძლოა რამე არასწორად გააკეთონ, ამიტომ ისინი ყველაფერს საკმაოდ მარტივად აკეთებენ და ასეთი უსაფრთხო ძარცვის ფილმის ყურება საკმაოდ მოსაწყენი გამოდის. სანამ „შიმშილის თამაშები“ (The Hunger Games) ერთ წიგნს ორ ფილმად გაყოფდა ადაპტაციისთვის, „ჰარი პოტერი“ (Harry Potter) და „ბინდი“ (Twilight) სერიებმა იგივე გააკეთეს. „ჰარი პოტერმა“ ეს საკმაოდ კარგად გააკეთა, შემდეგ კი „ბინდი“… ისე, „ბინდი“ ცუდია სასაცილო გზით, ან მელოდრამატულია მომხიბვლელი და ნოსტალგიური გზით. მაგრამ ნებისმიერ შემთხვევაში, ცოტა უცნაურია ამ სერიის ნებისმიერი ფილმის „საშუალოდ“ მოხსენიება. „შიმშილის თამაშებზე“ დაბრუნებისას, ორიგინალური ტრილოგიის ბოლო წიგნი ადაპტაციისას არ უნდა ყოფილიყო გაყოფილი ორად, ის შეიძლებოდა ყოფილიყო ერთი ფილმი. ამ წიგნში საკმაოდ ბევრი რამ ხდება, მაგრამ არა იმდენი, რომ „შიმშილის თამაშები: კაჭკაჭჯაფარა – ნაწილი 1“-მა (The Hunger Games: Mockingjay – Part 1) მართლაც გაამართლოს თავისი არსებობა, და მისი გავლა მოსაბეზრებელია, როდესაც ამ მთელი დისტოპიური სერიის დასკვნისთვის თითქმის ყველაფერი მნიშვნელოვანი საბოლოოდ „შიმშილის თამაშები: კაჭკაჭჯაფარა – ნაწილი 2“-ში (The Hunger Games: Mockingjay – Part 2) მოიპოვება, რომელიც მომდევნო წელს გამოვიდა. არსებობს გარკვეული ყოყმანი, როდესაც საქმე „ჯუდზე“ (Judy) ნეგატიურ საუბარს ეხება, მაგრამ ის ამ რეიტინგშია, ამიტომ აქ გარდაუვალია დადებითი ასპექტებიც, უფრო იმედგამაცრუებელ ელემენტებთან ერთად. ის გვიჩვენებს ჯუდი გარლანდის ცხოვრების ნაკლებად ცნობილ ნაწილს, მას შემდეგ, რაც მან ითამაშა ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე საკულტო მიუზიკლში, რა დროსაც ებრძოდა დაბერებას გასართობ ინდუსტრიაში, სადაც ახალგაზრდობა უფრო ხშირად აღინიშნება. ასევე, გარლანდი ნაჩვენებია, თუ როგორ ებრძვის სხვადასხვა პირად დემონს, და რენე ზელვეგერი ერთგვარ კარგ შესრულებას გვთავაზობს ჯუდი გარლანდის როლში, მაგრამ ეს შეიძლება უფრო იმიტაციას ჰგავდეს, ვიდრე გარლანდის ნამდვილი არსის აღბეჭდვას, როგორიც ის იყო – ან შესაძლოა ყოფილიყო. მიუხედავად ამისა, ფილმი „ჯუდი“ მოქმედებს იმდენად უსაფრთხოდ და ფორმულურად, რაც მას საბოლოოდ გარკვეულწილად მოსაწყენს ხდის, თუნდაც მისი არსი მეტ-ნაკლებად სწორ ადგილას იყოს. გასაკვირია, თუ რამდენად საშუალო გამოდის „შეყვარებულები“ (Falling in Love), ჩართული ნიჭის გათვალისწინებით. სათაურმა შეიძლება მიგვანიშნოს, თუ როგორი „უჰ“ იქნება ყველაფერი, რადგან მას უბრალოდ „შეყვარებულები“ ჰქვია, მაგრამ ის რეჟისორია მაიკ ნიკოლსის მიერ და მთავარ როლებში ორი სამსახიობო ლეგენდა – მერილ სტრიპი და რობერტ დე ნირო – ჰყავს. ჰარვი კეიტელის მეორეხარისხოვან როლში ყოფნა ასევე შეიძლება მიმზიდველად ჟღერდეს, განსაკუთრებით თუ „ბოროტი ქუჩების“ (Mean Streets) და „ტაქსის მძღოლის“ (Taxi Driver) ფანი ხართ (როგორც დე ნირო, ასევე კ...).