კინოს ბნელი მხარე: ფილმები, რომელთა შექმნის პროცესი თავად იქცა საშინელ ისტორიად

ფილმის გადაღება რთული პროცესია და ხშირად, მოვლენები არცთუ ისე გეგმის მიხედვით მიდის. ამიტომ, გაუთვალისწინებელი შემთხვევები მოსალოდნელია და ზოგჯერ, შემთხვევითობითაც არის გამოწვეული. თუმცა, ადამიანებს შეუძლიათ დაუდევრობა გამოიჩინონ ან ზოგჯერ, მიზანმიმართულად იმოქმედონ, რამაც შესაძლოა, ფილმის მემკვიდრეობა უფრო დაამუქოს. აღსანიშნავია, რომ ფილმის რეპუტაცია შეიძლება გარე მიზეზებითაც დამძიმდეს – ანუ მასზე სხვაგვარი შეხედულება გაჩნდეს. ქვემოთ განხილულ ზოგიერთ ფილმს ისეთი ისტორიები უკავშირდება, რომლებიც თავად ნამუშევრის ნაწილებს ან ზოგჯერ, მთელ ფილმს ჩრდილავს. ზოგიერთი მათგანი ძალიან კარგი ნამუშევარია, რომლის შექმნის პროცესში ან ცოტა ხნის შემდეგ, უაღრესად შემაშფოთებელი რაღაცები მოხდა. ნებისმიერ შემთხვევაში, მათი მემკვიდრეობა შეიცვალა, უკეთესობისკენ თუ უარესობისკენ, და სწორედ ამას მოიცავს ეს სტატია. ერთი შეხედვით, „პულგასარი“ (Pulgasari) შეიძლება სასაცილო მონსტრების ფილმად მოგვეჩვენოს და მართლაც, ასეც არის. ეს არის უმეტესწილად დასავიწყებელი და არც ისე კარგი, სასაცილო მონსტრების ფილმი, „ღმერთზილას“ კოპიო. მაგრამ ჩვეულებრივ, ეს არ იქნებოდა საკმარისი იმისთვის, რომ ფილმის რეპუტაცია შეელახა. ის უბრალოდ მოვიდოდა და წავიდოდა, ეს რომ ყოფილიყო ყველაფერი. მაგრამ არა, „პულგასარი“ ყველაზე მეტად გატაცების გამო ახსოვთ, რომელიც მისი წარმოების დროს მოხდა. კერძოდ, სამხრეთ კორეელი რეჟისორი და მისი მეუღლე (შინ სან-ოკი და ჩოი იუნ-ჰი) გაიტაცა ჩრდილოეთ კორეამ, სადაც რეჟისორს ფილმების გადაღებას აიძულებდნენ. „პულგასარი“ ერთ-ერთი მათგანი იყო და მისი მთელი დამაბნეველი კადრს მიღმა ისტორია, ალბათ, მასში ყველაზე საინტერესოა. თუმცა, იმის გათვალისწინებით, რომ გატაცება წლებით ადრე მოხდა და „პულგასარი“ არ იყო ერთადერთი ფილმი, რომელიც შინ სან-ოკს ჩრდილოეთ კორეაში ყოფნისას გადააღებინეს, გარდაუვალია, რომ სხვა რეჟისორირებული ნამუშევრებიც ჰქონდეს, რომლებსაც თავად აქვთ ბნელი მემკვიდრეობა. ჟანრობრივად და ტონალურად, „ოზის ჯადოქარი“ (The Wizard of Oz) ბევრად უფრო რბილია, ვიდრე ზოგიერთი ფილმი, რომელიც ქვემოთ იქნება მოხსენიებული, რადგან ეს ფანტასტიკური მიუზიკლია და კლასიკური საოჯახო ფილმიც. თუმცა, ის ცნობილია იმით, რომ მისი გადაღება ბევრად რთული იყო, ვიდრე მისი ყურება დღესდღეობით. წარმოების სირთულე თითქმის ლეგენდარული ან უფრო სწორად, სამარცხვინოა. რამდენიმე რეჟისორი შეიცვალა, გამოყენებული მაკიაჟის დიდმა ნაწილმა წარმოუდგენელი დისკომფორტი გამოიწვია, წარმოებაში აზბესტი გამოიყენეს და სტრესი იყო მსახიობებზე – განსაკუთრებით ჯუდი გარლანდზე – გადაღებების მაღალი მოთხოვნების გამო, სამუშაო დღეები კი საყოველთაოდ გრძელი საათებისგან შედგებოდა. იყო დაზიანებებიც, მათ შორის მარგარეტ ჰამილტონი და მისი დუბლიორი დაიწვნენ პიროტექნიკისგან. შესაძლოა, ეს მთელი ოჯახისთვის სასიამოვნო საყურებელია, მაგრამ როგორც ჩანს, არავისთვის, ვინც რეალურ გადაღებებში მონაწილეობდა, არ იყო სახალისო. „ღრიალი“ (Roar) უფრო მეტად კადრს მიღმა ისტორიაა, ვიდრე თავად ფილმი. თუ მას ნახავდით წარმოების შესახებ არაფრის ცოდნის გარეშე, მაშინ შესაძლოა, ის საკმაოდ საშუალო – და ზოგჯერ, შემაშფოთებელ – სათავგადასავლო ფილმად მიგაჩნდეთ. ფილმად, სადაც რეჟისორები უცნაურად კარგად ახერხებენ მსახიობების ისე წარმოჩენას, თითქოს ისინი ნამდვილ საფრთხეში იყვნენ ველური ბუნების ნაკრძალში, სადაც ფილმია გადაღებული, დიდ კატებთან ერთად. „ღრიალის“ ხელახალი გამოშვების სლოგანი იყო: „ამ ფილმის გადაღებისას არც ერთი ცხოველი არ დაშავებულა. დაშავდა 70 მსახიობი და ეკიპაჟის წევრი.“ და ეს სრულყოფილად აჯამებს ყველაფერს. ეს არის უცნაური და საკმაოდ საშუალო კომედიური სათავგადასავლო/თრილერი, მაგრამ მას წარმოუდგენლად ძალადობრივი გადაღება ჰქონდა ფილმში გამოყენებული ყველა საშიში ცხოველის გამო. ალბათ, სასწაულებრივად, არავინ დაღუპულა, მაგრამ ათობით დაზიანება საკმარისზე მეტია, რომ „ღრიალს“ საკმაოდ შემაძრწუნებელი მემკვიდრეობა მიანიჭოს. ფილმი ბნელი და უჩვეულო სექსუალური ურთიერთობის შესახებ. „უკანასკნელი ტანგო პარიზში“ (Last Tango in Paris) გარკვეულწილად ზედმეტად ინტენსიურ დისკომფორტს იწვევს. გარკვეულწილად, ასეთი ფილმი უნდა იყოს არაკომფორტული და ზღვრების გადამლახავი, როდესაც ის ეხება ისეთ თემებს, როგორსაც ეხება, მაგრამ არსებობს ზღვარი, რომელიც არ უნდა გადაიკვეთოს, როდესაც საქმე ეხება მსახიობების რეალურ განცდებს ტრანსგრესიული რაღაცის შექმნისას. ეს ყველაფერი ნაზად არის ნათქვამი, რადგან დეტალებში ჩაღრმავება აქ შესაძლოა არ იყოს მიზანშეწონილი, რადგან დეტალები შემაშფოთებელია. არსებობს რაღაცები, რისი წაკითხვაც შეგიძლიათ, თუ მეტის გაგება გსურთ, მაგრამ „უკანასკნელ ტანგო პარიზში“ არის ერთი კონკრეტული სცენა, რომელიც მთელ ფილმს და მის პოტენციურ ღირებულებას ნამდვილად აფუჭებს, მას შემდეგ რაც გაიგებთ, თუ როგორ გადაიღეს იგი და რას გულისხმობდა ის მთავარი მსახიობის, მარია შნაიდერისთვის. არა ისე, რომ მას შემაშფოთებელი კადრს მიღმა მემკვიდრეობა სჭირდებოდეს საშინელების შესაქმნელად, მაგრამ დიახ, ადვილია „ეგზორცისტს“ (The Exorcist) შევხედოთ და გამოვყოთ, როგორც საშინელი სანახავი ფილმი, რომელიც ასევე საშინელი იქნებოდა გადასაღებად. ნარატიულად, ის ახალგაზრდა გოგონაზეა, რომელიც სულ უფრო უცნაურად იქცევა, საბოლოოდ იქამდე მიდის, რომ დედას ეშინია, რომ ის შესაძლოა დემონით იყოს შეპყრობილი. აქედან გამომდინარე, ეგზორციზმი ტარდება. ის გადაღებული იყო ყოველთვის ცეცხლოვანი უილიამ ფრიდკინის მიერ, და ის, ალბათ, აქ ყველაზე უკომპრომისო იყო, როგორც ჩანს, ცეცხლს იყენებდა.