21-ე საუკუნე ფენტეზი კინოსთვის ნამდვილი ოქროს საბადო აღმოჩნდა. მან უკვე წარმოადგინა ჟანრის განმმსაზღვრელი შედევრები, როგორიცაა „ბეჭდების მბრძანებლის“ ტრილოგია, „ფაუნის ლაბირინთი“ და უამრავი ანიმაციური კლასიკა, მაგალითად „აჩრდილწაღებული“, ამავდროულად მოგვაწოდა კულტური ჰიტები, როგორიცაა „ვარსკვლავური მტვერი“ და „მწვანე რაინდი“. თუმცა, ყოველი ასეთი ჯადოსნური ფილმის გვერდით, რომელმაც მთელ მსოფლიოში მოხიბლა ფენტეზის მოყვარულები, არსებობს უამრავი დაუფასებელი და აღმოუჩენელი მარგალიტი, რომლებმაც ვერასდროს მიიღეს ის აღიარება ან აჟიოტაჟი, რასაც ასე ძალიან იმსახურებდნენ. ჰოლივუდის კრიტიკოსების მიერ არასწორად გაგებული საოცრებებიდან საერთაშორისო კინოს ფარულ შედევრებამდე, ოჯახური თავგადასავლებიდან შემზარავ საშინელებებამდე და არაჩვეულებრივი გაბედულების მქონე ნამუშევრებამდე – ეს ფანტასტიკური, ფარული მარგალიტები ჟანრის ბრწყინვალების განსახიერებაა. ისინი ხაზს უსვამენ მის მძლავრ, ხშირად საზღვრების დამრღვევ მომხიბვლელობასა და ტექნიკური ექსპერიმენტებისადმი მის გახსნილობას კინემატოგრაფიაში, რაც მათ აუცილებლად სანახავ ფილმებად აქცევს ყველასთვის, ვისაც ფენტეზი მოთხრობები უყვარს. გაბედული, ღვთაებრივი და სასიამოვნოდ ბნელი „9“ წარმოადგენს ამ საუკუნის, თუ არა ყველა დროის, ერთ-ერთ ყველაზე ტონალურად საინტერესო და თემატურად დატვირთულ ანიმაციურ საოჯახო ფილმს. ფილმის მოქმედება ვითარდება ადამიანებსა და მანქანებს შორის აპოკალიფსური ომის შემდგომ პერიოდში. ის მიჰყვება იმედისმომცემ ნაჭრის თოჯინას, რომელიც გაერთიანდება რვა თანამოაზრესთან – თითოეული მათგანი წარმოადგენს მათი შემქმნელის პიროვნების განსხვავებულ ასპექტს. მანქანების აგრესიის გაგების მცდელობისას, ისინი აღმოაჩენენ, რომ კაცობრიობის გადარჩენის გასაღები სწორედ მათ ხელშია. თავისი ამბიციით გამორჩეული „9“ წარმოგვიდგენს, თეორიულად, ბავშვებზე ორიენტირებულ ამბავს ნაჭრის თოჯინების გმირობის შესახებ და მას ანიმაციური საშინელებათა ფილმის ამაღლებულ ნიმუშად აქცევს. მისი განადგურების, გადარჩენის და ერთიანობის თემატურ ელფერებს ავსებს განმაცვიფრებელი პოსტ-აპოკალიფსური სამყარო, რომელიც სტიმპანკის ესთეტიკის გამომგონებლურ ინტრიგას საშინელებითა და მოჩვენებითი მისტიკით აერთიანებს. მისი მამოძრავებელი ამბითა და გამორჩეული ხმოვანი მსახიობების ანსამბლით გამაგრებული „9“ საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე აღფრთოვანების ღირსი ანიმაციური ფილმია, რომელიც ამავდროულად დეკადენტურ და პირქუშ ბნელ ფენტეზის წარმოადგენს. გამოშვებისთანავე არასწორად გაგებული და უსამართლოდ უარყოფილი „MirrorMask“ ზედმეტად ბევრი კრიტიკოსის მიერ განიხილებოდა, როგორც ვიზუალური ხელოვნების საინტერესო ნიმუში, რომელსაც სუსტი სიუჟეტი ამძიმებდა და რომელიც არსად მიდიოდა. გარკვეულწილად, ეს კრიტიკა გამართლებულია, რადგან „MirrorMask“-ის ნარატივი მოზარდის მოგზაურობას ასახავს, რათა დაიბრუნოს ჯადოსნური თილისმა, რომელიც დედოფალს გააცოცხლებს და ბალანსს აღადგენს მითიურ სამეფოში, რაც ჟანრში რაიმე ახალ იდეას რეალურად არასდროს არ ნერგავს. თუმცა, მისი ამბის სტრუქტურა და განვითარება არასდროს ყოფილა მთავარი. რეჟისორ დეივ მაკკინის უზარმაზარი გაბედულების წყალობით, „MirrorMask“ ისეთ ვიზუალურ გამოცდილებას ქმნის, რაც ეკრანზე არაფერს ჰგავს. ის გვთავაზობს ფერებისა და კომპოზიციების სურეალისტურ და არატრადიციულ ნაზავს, რაც უზრუნველყოფს იმას, რომ ყოველი კადრი აბსტრაქტულ ხელოვნებას ჰგავს, მოგზაურობას საოცრად უცნაურ ოცნების ლანდშაფტში. ცოცხალი მოქმედების, ციფრული ფონებისა და სტილიზებული ტექსტურირების უნიკალური ნაზავით შექმნილი ფილმი დაბალბიუჯეტიანი ინოვაციისა და ექსპერიმენტული გაბედულების ტრიუმფია. სამწუხაროდ, მისი აბსტრაქტული ბუნების გაყიდვა რთული აღმოჩნდა, რის გამოც ფილმი საბოლოოდ ჩავარდა სალაროებში და გახდა კინემატოგრაფიული სიმამაცისა და ფენტეზის საოცრების დაკარგული მარგალიტი. ფენტეზის საოცრების კიდევ ერთი მომხიბვლელი მარგალიტი, რომელიც კრიტიკოსების მიერ ძალიან სწრაფად იქნა უარყოფილი და მასების მიერ უგულებელყოფილი სალაროების კატასტროფის შემდეგ, „City of Ember“ არის ცოცხალი, ვიზუალურად შთამბეჭდავი საოჯახო თავგადასავალი. ჟან დიუპროუს „ქალაქ ემბერიდან“ ადაპტირებული, მისი მოქმედება ვითარდება პოსტ-აპოკალიფსურ მომავალში, სადაც კაცობრიობის ნარჩენები გადარჩენისთვის იბრძვიან მიწისქვეშა ქალაქ ემბერში. როდესაც მთავარი გენერატორი იწყებს გაფუჭებას, ორ მოზარდს აგზავნიან იდუმალებით მოცემული მინიშნებების სერიის გასწვრივ, რომელიც უძველესი საიდუმლოს ამოხსნამდე მიდის და რომელსაც შეუძლია ემბერის მოქალაქეების გადარჩენა. ნაწილობრივ, „City of Ember“ ცუდი რეკლამის გამო ჩავარდა. მიუხედავად იმისა, რომ ის რეკლამირებული იყო, როგორც საოჯახო სამოქმედო-სათავგადასავლო ფილმი, ის ნაცვლად ამისა, ყვავის, როგორც შთამნთქმელი ჩაძირვა ბრწყინვალედ რეალიზებულ ფენტეზის სამყაროში, ფერადი დისტოპიის კვლევა, რომელიც განხორციელებულია გასაოცარი პრაქტიკული დეკორაციებით, ბრწყინვალე კინემატოგრაფიით და მდიდარი ატმოსფეროთი, სადაც უიმედობა და იმედი ერთმანეთშია არეული. თანდათანობით იმპულსის შეძენით, რაც სამოქმედო ფინალურ აქტამდე მიდის, „City of Ember“ დღეს ხელახლა უნდა იქნას განხილული, როგორც ფენტეზი სამყაროს შექმნის შედევრი, გადარჩენისა და სიმტკიცის გამდიდრებული და მომხიბვლელი ამბავი, რომელსაც სიცოცხლეს სძენს მისი ვიზუალური ბრწყინვალება და მისი წარმოუდგენელი ვარსკვლავური შემადგენლობა. წარმოუდგენელი ხედვისა და გამჭოლი ვნების ნაყოფი, „Mad God“ არის ბნელი ფენტეზის თანამედროვე მარგალიტი, რომელიც ოცდაათი წლის განმავლობაში იქმნებოდა. ფილ ტიპეტის, „ვარსკვლავური ომებისა“ და „იურული პარკის“ მსგავსი კლასიკის ვიზუალური ეფექტების გენიოსის რეჟისორობით, სტოპ-მოუშენ ანიმაცია ყვავის, როგორც დახვეწილი ოსტატობის ნიმუში. ტიპეტმა მასზე მუშაობა 1987 წელს დაიწყო, საბოლოოდ კი ფილმი Kickstarter-ის დაფინანსებისა და მოხალისეების წვლილის წყალობით დაასრულა. ამ მომთხოვნმა მიდგომამ განაპირობა შეუზღუდავი