კინოსთვის ეს შესანიშნავი ათწლეული იყო, თუმცა გასართობი ინდუსტრიის მომავალი ოდნავ უფრო შემაშფოთებლად გამოიყურება. SAG-AFTRA-ს გაფიცვებს, COVID-19-ის გამო დაგვიანებებს, ლოს-ანჯელესში გამანადგურებელ ხანძრებსა და მსხვილი სტუდიების შერწყმას შორის, მხატვრული შეზღუდვების გარეშე შექმნილი ფილმების რაოდენობა შემცირდა; თუ მომავალში მეტი შერწყმა მოხდება და შემცირდება ფილმების კინოთეატრებში ექსკლუზიურად ჩვენების პერიოდი, „კინოში სიარულის“ ცნება შესაძლოა საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდეს. დღესაც უამრავი შესანიშნავი ფილმი იქმნება, მიუხედავად იმისა, რომ ათწლეულის საუკეთესო ნამუშევრების მნიშვნელოვანი ნაწილი მხოლოდ სანაპირო ქალაქების შერჩეულ კინოთეატრებში იყო ხელმისაწვდომი. წარმოგიდგენთ 2020 წლის შემდეგ გამოსულ ათ ყველაზე სრულყოფილ ფილმს, რომლებიც, როგორც ჩანს, მომავალ ათწლეულებში კლასიკად დარჩებიან. ფილმი „მამა“ დრამის რადიკალური ნიმუშია, რომელმაც დემენციის შედეგები ისე გამოიკვლია, როგორც არასდროს აქამდე. მიუხედავად იმისა, რომ არსებობდა ფილმები, სადაც პერსონაჟები ამ დაავადებას ებრძოდნენ, „მამის“ რეჟისორმა ფლორიან ზელერმა ისტორია მოხუცი მამაკაცის პერსპექტივიდან წარმოადგინა, რომელიც თანდათან კარგავს რეალობის აღქმას. ფილმში „მამა“ ენტონი ჰოპკინსის საოცარი შესრულებაა ნაჩვენები, რომელმაც საუკეთესო ნამუშევარი შექმნა მთელი ცხოვრების განმავლობაში შექმნილი შესანიშნავი პროექტების შემდეგ. ეჭვგარეშეა, რომ ჰოპკინსი ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი მსახიობია, მაგრამ ის დაბნეულობა, გულისტკივილი და შიში, რასაც ის თავის ოსკაროსან როლში გადმოსცემს, აუცილებლად შეეხება ყველას, ვისაც ნათესავი ან მეგობარი ჰყავდა მსგავსი გარემოებებით. „ასტეროიდების ქალაქი“ უეს ანდერსონის ნამდვილი დაბრუნება იყო, რადგან, მიუხედავად იმისა, რომ „ძაღლების კუნძული“ და „ფრანგული დისპეტჩერი“ გასართობი იყო, მისმა 2023 წლის ფილმმა აჩვენა კონსტრუქციის საფუძვლების დაშლისა და ხელოვნების, როგორც განკურნების წყაროს, უფრო ღრმა მნიშვნელობის გადმოცემის უნარი. აბსურდული არ იქნება ანდერსონის მიერ „ასტეროიდების ქალაქში“ მოთხრობილი მრავალმხრივი ისტორიის შედარება ყველა დროის კლასიკებთან, როგორიცაა „8 ½“, „ვარსკვლავური მოგონებები“ ან „პერსონა“, მაშინაც კი, თუ ის ინარჩუნებს მის საფირმო იუმორის გრძნობას. „ასტეროიდების ქალაქში“ ანდერსონის მრავალი მუდმივი მსახიობია, მათ შორის ჯეისონ შვარცმანი, რომელმაც თავისი კარიერის ყველაზე ღრმა, მომწიფებული და გულში ჩამწვდომი შესრულება წარმოადგინა. მასში ასევე იყო რამდენიმე ამაღელვებელი ახალი დამატება მის ჯგუფში, მათ შორის ტომ ჰენკსი, რომელმაც ათწლეულების განმავლობაში თითქმის ექსკლუზიურად დრამატული როლების შესრულების შემდეგ, შეძლო კლასიკური კომედიური როლის შესრულება. ფილმმა „მკვლელები აყვავებული მთვარის ქვეშ“ დაადასტურა, რომ მარტინ სკორსეზე ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან რეჟისორთაგანია, რომელმაც ექვს სხვადასხვა ათწლეულში მინიმუმ ერთი შედევრი შექმნა, რადგან მან რეალურად აჩვენა, რომ შეეძლო რაღაც ახლის გაკეთება ნაცნობ ჟანრში. სკორსეზე ყოველთვის იზიდავდა ისტორიები დანაშაულისა და ამერიკული ოცნების სიკვდილის შესახებ, მაგრამ „მკვლელები აყვავებული მთვარის ქვეშ“ იყო ადგილობრივი მოსახლეობის წინააღმდეგ ჩადენილი გენოციდის დროული კვლევა და იმის ჩვენება, თუ როგორ ინახებოდა ისტორია საიდუმლოდ, რათა განმეორდეს. „მკვლელები აყვავებული მთვარის ქვეშ“ ლილი გლადსტონისთვის გარღვევის მომტანი როლი აღმოჩნდა, რომლის სუნთქვის შემკვრელმა ნამუშევარმა ხალხის მთელი ჯგუფის ღირსება გადმოსცა. მან ასევე მისცა შესაძლებლობა ლეონარდო დიკაპრიოსა და რობერტ დე ნიროს, სკორსეზეს ორ ყველაზე ხშირ თანამშრომელს, რომ ერთად გამოჩენილიყვნენ ფილმში „განთქმულების“ შემდეგ პირველად. „მწვანე რაინდი“ ბრწყინვალე ფანტასტიკური ფილმია, რომელმაც ართურის მითოლოგიის ლეგენდებს ახალი ელფერი შესძინა სერ გავაინის (დევ პატელი), მეფის (შონ ჰარისი) ძმისშვილის ისტორიის ჩვენებით, რომელიც განწირული იყო დაპირისპირებოდა ზღაპრულ რაინდს (რალფ ინესონი) ზებუნებრივი ძალებით. დევიდ ლოური რეჟისორია, რომელიც იზიარებს მიწიერ, ნატურალისტურ ისტორიებს, რომლებიც როგორც დაფუძნებულად, ასევე ეგზისტენციალურად აღიქმება, და მისმა უჩვეულო მიდგომამ უზრუნველყო, რომ „მწვანე რაინდი“ არცერთ სხვა შუა საუკუნეების ფილმს არ ჰგავდა. „მწვანე რაინდი“ სიკვდილის წინაშე დგომის მომხიბვლელ ისტორიას მოგვითხრობს, რომელიც საინტერესო ინტერპრეტაციას გვთავაზობს ლეგენდარულ ლიტერატურულ ნაწარმოებზე, რომელსაც მეცნიერები საუკუნეების განმავლობაში განიხილავდნენ. ეს ასევე ვიზუალურად ლამაზი მიღწევაა, რომელიც კომპიუტერული გრაფიკისა და რეალური პრაქტიკული ეფექტების უკეთეს კომბინაციას გვთავაზობს, ვიდრე უმეტესობა იმ ფილმებისა, რომლებიც მას ხანგრძლივობით ბევრად აღემატება. „მარტი სუპრიმი“ ჭეშმარიტად თაობრივი ეპოსია, რომელიც 50-იან წლებში ვითარდება, მეორე მსოფლიო ომის ისტორიას ეყრდნობა, 80-იანი წლების მუსიკას შეიცავს, მაგრამ მაინც ახალი ჰოლივუდის იმ ტიპის პროდუქციას ჰგავს, რომელიც მხოლოდ 70-იან წლებში შეიძლებოდა შექმნილიყო. თუმცა, ჯოშ სეფდის ამ შედევრში არცერთი დეტალი არ არის ზედმეტად ნოსტალგიური, რადგან „მარტი სუპრიმი“ თანამედროვე თაობის შფოთვებს ეხმაურება რწმენის, ოჯახისა და ფინანსების კუთხით. ტიმოთი შალამე თავისი კარიერის საუკეთესო შესრულებას გვთავაზობს, რაც არ არის მსუბუქად გასაკეთებელი განცხადება იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენს მიაღწია მან ასეთ ახალგაზრდა ასაკში. მისი შესაძლებლობების დასტურია ის, რომ „მარტი სუპრიმის“ ტიტულოვანი პერსონაჟი გამაღიზიანებელი, არასტაბილური და ზოგჯერ გულწრფელად მაგარია, მაგრამ ამავდროულად შეუძლებელია, რომ მას თუნდაც ნაწილობრივ მაინც არ უგულშემატკივრო, როგორც...