სანამ კირა ნაითლი რეგენტობის ეპოქის ვარცხნილობებთან და პემბერლის ჩრდილების შებილწვასთან გაიგივდებოდა, ის უკვე კორსეტებში ლამაზად ტანჯვის საქმეში იყო ჩაფლული. (ეკრანზე, რა თქმა უნდა.) „სიამაყე და ცრურწმენის“ დებიუტამდე დაახლოებით სამი წლით ადრე – როლი, რომელმაც ის ჯეინ ოსტინის თაობის გატაცების სახედ აქცია – ნაითლიმ თავისი ერთ-ერთი ყველაზე ემოციურად გამომფიტავი როლი სრულიად განსხვავებულ ადაპტაციაში შეასრულა. 2002 წლის მინისერიალი „ექიმი ჟივაგო“ (ახლა Plex-ზე), რომელიც პირველად ITV-ზე გავიდა ეთერში, შემდეგ კი PBS-ზე გადავიდა, მასშტაბური, თოვლიანი ეპოსი იყო. ის მაშინდელ უცნობ მსახიობს სთხოვდა, რომ ომის, ძალადობისა და იმედგაცრუებული სასიყვარულო ისტორიის მიუხედავად ეცხოვრა, მაშინ როცა ის მხოლოდ მოზარდობის ბოლო წლებში იყო. ეს არ არის ბორის პასტერნაკის საკულტო რუსული რომანის ის ადაპტაცია, რომელზეც ხალხი პირველ რიგში საუბრობს. (ეს იქნებოდა დევიდ ლინის 1965 წლის ფილმი, სავსე სიდიადითა და ჯული კრისტი-ს დაუვიწყარი შესრულებით.) მაგრამ მინისერიალის ახლა, ყველასთვის დასამახსოვრებელი ფილმისგან გარკვეული დისტანციით გადახედვისას, აშკარაა: სწორედ აქ ისწავლა ნაითლიმ კინემატოგრაფიული ტანჯვის დახვეწილი ხელოვნება. მთელი ის მონატრება, რეპრესია და ჩუმი აჯანყება, რაც ისეთ ფილმებში ჩანს, როგორიცაა „მონანიება“ (Atonement), „ანა კარენინა“ და „ჰერცოგინია“, სწორედ აქედან იღებს სათავეს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, კირა ნაითლის პერიოდული დრამების ეპოქა სწორედ აქ იწყება. თავისი არსით, „ექიმი ჟივაგო“ ძირითადად ძალიან პირქუში ზღაპარია. მინისერიალი ნამდვილად ერთგულია ამ იდეის, მიჰყვება პერსონაჟებს რუსეთის ათწლეულების არეულობაში, მეფის დაცემიდან პირველ მსოფლიო ომამდე, რევოლუციასა და შემდგომ სამოქალაქო ომამდე. ნაითლის ლარა არ არის რაიმე გრანდიოზული, რომანტიკული ფიგურა, როდესაც ის ისტორიაში ჩნდება, არამედ უბრალოდ ახალგაზრდა ქალია, რომელიც მოუქნელ გარემოებებშია მოქცეული და თავად არ აურჩევია. მისი დედის ფინანსური პრობლემები მას ვიქტორ კომაროვსკისკენ (სემ ნილი) უბიძგებს, მდიდარი, გლუვი მეტყველების მქონე მტაცებლისკენ, რომელმაც ზუსტად იცის, რამდენი ძალაუფლება აქვს. ის აიძულებს ლარას ურთიერთობაში ჩაბმას, საბოლოოდ მას სექსუალურად ავიწროებს, სანამ ლარა გაქცევას შეძლებს. ის სხვა მამაკაცთან, იდეალისტ რევოლუციონერ პაშასთან, ერთვება ურთიერთობაში, მაგრამ მათი ქორწინებაც სავსეა არეულობითა და საიდუმლოებებით. ამიტომ, როდესაც ის საბოლოოდ შეხვდება იური ჟივაგოს (ჰანს მეტისონი), ლარა უკვე ხვდება, რომ სურვილს, როგორც წესი, მოჰყვება შედეგები… და რომ ქალები არიან ისინი, ვინც ამ შედეგებს შთანთქავენ. ეპოქების ექო ყოველ კადრში. სწორედ ამიტომ არის ნაითლის ლარა ასეთი დამაჯერებელი და ასე მოგვაგონებს მის შემდგომ ცნობილ როლებს. ის არ არის მეოცნებე ან გულუბრყვილო; ის ფრთხილია, დაკვირვებული და უამრავ ჩუმ რისხვას ატარებს. ისტორია განუწყვეტლივ ცდის ამ სიფრთხილეს, ლარას არეულობის წლებში ატარებს, სადაც სტაბილურობა ყოველთვის დროებითია, ხოლო ბედნიერება – არასოდეს გარანტირებული. ის იურისგან შორდება, ისევ უერთდება მას და ისევ წყდება ურთიერთობა, როდესაც ომები იწყება, მთავრობები ეცემა და ერთგულება თითქოს ღამით იცვლება. ის ხდება ექთანი, ცოლი, დედა და გადარჩენილი, მაშინ როცა ისტორია განუწყვეტლივ ცვლის მის გზას ნებართვის მოთხოვნის გარეშე. ყოველ ჯერზე, როდესაც ლარა და იური ერთმანეთს უბრუნდებიან, ეს ნაკლებად ბედისწერას ჰგავს და უფრო სასტიკ დამთხვევას, შეხსენებას იმ ცხოვრებისა, რომელიც მათ შეიძლება ჰქონოდათ, თუ სამყარო ნაკლებად იყო გადაწყვეტილი ჩარეულიყო. მათ აქვთ თავიანთი სასიყვარულო ისტორია, მაგრამ ის დანაკარგით, კომპრომისითა და განწირულობის განცდით არის ნაკარნახევი, რომელიც არასოდეს ქრება. ერთი რამ, რასაც მინისერიალი ფილმზე ბევრად ნათლად აჩვენებს, არის ის, თუ რამდენად არარომანტიკულია ეს მთელი სამყარო. ომი გრძნობებს კი არ აძლიერებს, არამედ უბრალოდ ხრავს მათ. ადამიანები ქრებიან. ოჯახები ინგრევა. პოლიტიკა ყოველ პირად მომენტში იჭრება. რომანტიკა არ არის რაიმე დიდი გაქცევა; ეს არის რისკი, ზოგჯერ კი წყევლაც. ნაითლი ლარას ისე თამაშობს, როგორც ვინმეს, ვინც ამ ყველაფერს ადრევე ამჩნევს. ის არის ის, ვინც ემოციურად ყველას უსწრებს ოთახში. მას ბევრი ტრავმა აქვს გამოვლილი და სწრაფად ისწავლა, რომ არავინ, განსაკუთრებით კი მამაკაცები, რომლებიც ამტკიცებენ, რომ ზრუნავენ მასზე, ვერ დაიცავენ მას გაჭირვებისგან. მის შესრულებაში არის სიმკვეთრე, მაგრამ რადგან ნაითლი ძალიან ახალგაზრდა იყო სერიალის გადაღების დროს, მასში იმედისმომცემი უდანაშაულობაც არის. იურისა და ლარას უამრავი მშვიდი მომენტი აქვთ, სადაც მათი ნეტარება იზოლირებულია სახლში და საზღვარგარეთ მიმდინარე ქაოსისგან. ისინი კი ქმნიან ასეთ მომენტებს… ბრძოლის ველზე გადარჩენისას, იმპროვიზებული საავადმყოფოს მუშაობისას და კომუნიზმიდან გაქცევისას. ეს არის არეული და გამაღიზიანებლად გაწელილი ისტორია, რომელიც პრაქტიკულად გამოიგონა ტერმინი „slow-burn“ და ნამდვილად არ არის განკუთვნილი მათთვის, ვისაც მოთმინება არ აქვს. „ექიმი ჟივაგო“ უზარმაზარია: მრავალი ქრონოლოგია, ვრცელი მეორეხარისხოვანი როლები, ცვალებადი პერსპექტივები, პოლიტიკის გონებასაბნევი რაოდენობა გასარკვევად. მაგრამ რატომღაც, ნაითლი სწავლობს, როგორ დარჩეს ხილული და თანმიმდევრული ამ ყველაფრის შუაგულში. იმ დროისთვის, როდესაც ის ნისლიან მინდორზე დარსის უყურებს, მას უკვე იცის, როგორ გაყიდოს მონატრება ერთი მზერით. რა თქმა უნდა, ეს არ არის ლინის მასშტაბური ეპოსი, და აქ რომანი ზოგჯერ ძლივს აღიქმება, მაგრამ ამაშია აზრი. ჩვენ გვჭირდება უფრო მეტი მორალურად არეული, ემოციურად გაკონტროლებული ამბების მოყოლა.