ანიმე ფანებისთვის საგანგაშო რეალობა, განსაკუთრებით ასაკის მატებასთან ერთად, არის კითხვა, თუ რომელი შოუ ბერდება ღირსეულად და რომელი ვერ უძლებს სხვადასხვა აუდიტორიის მიერ დაკვირვებას. ზოგი ამას საკუთარი გემოვნების მომწიფებისას აღმოაჩენს, ან თუნდაც ძველ ფავორიტებს უფრო მძლავრი პერსპექტივიდან აფასებს. სხვა შემთხვევებში, როგორც ჩანს, თავად საზოგადოება ტოვებს კლასიკას წარსულში. ეს ნიშნავს, რომ სერიალები, რომლებიც ოდესღაც ხელშეუხებლად ითვლებოდა, იქნება ეს შაბათის დილის ძირითადი პროგრამა თუ „Toonami“-ს მთავარი პროდუქცია, თანამედროვე ლანდშაფტში ან ნაკლებად ხელშეუხებელია, ან არასოდეს ყოფილა მთლად დიდი მიღწევა. ეს მკაცრი გაცნობიერებაა ზოგიერთი აუდიტორიისთვის, მაგრამ ასევე გადამწყვეტია აღინიშნოს, რომ მათი სიყვარული არ გაქცევთ „ნაკლებად რეალურ“ ფანად. კლასიკური ანიმე თანამედროვე კრიტიკის ისევე ექვემდებარება, როგორც ნებისმიერი სხვა მედიუმი. ეს არ ნიშნავს, რომ ისინი ცუდია, per se, უბრალოდ, რომ მათი რეკომენდაცია დღეს უფრო რთულია, ვიდრე მათი აყვავების პერიოდში, როდესაც ისინი სავალდებულო სანახაობად ითვლებოდა, იქნება ეს გამჭრიახი მოზრდილებისთვის თუ აღფრთოვანებული ახალგაზრდებისთვის, რომლებიც ყოველკვირეულად უყურებდნენ მათ ფავორიტებს. „შამან კინგი“ (Shaman King), „Xebec“-ის მიერ 2001 წელს შექმნილი კლასიკა, იყო მოუთმენლად ნანატრი ყოველკვირეული სერიალი, რომელიც „Shonen Jump“-ის განსაკუთრებით გამომგონებლურ პრემიზას ადაპტირებდა: შამანები მსოფლიოს მრავალი კულტურისა და რწმენიდან ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ. თუმცა, სერიალის მეორე ნახევარი შესამჩნევად გადაუხვია ჰიროიუკი ტაკეის (Hiroyuki Takei) ორიგინალურ მასალას და დასასრულიც გარკვეულწილად ნაჩქარევი აღმოჩნდა. ეს ერთ-ერთი ის შემთხვევაა, როცა ფანებს მტკიცედ ურჩევენ, მანგას გაეცნონ. ანიმაცია ბრტყელია და სტატიკური კადრებით გამოირჩევა, რამაც შეიძლება მაყურებელი მოქმედებიდან ამოაგდოს, რაც 2000-იანი წლების პოპულარულ ანიმეებში საკმაოდ გავრცელებული მოვლენა იყო. მაგრამ პერსონაჟების სიახლე, რომლებიც სხვადასხვა კულტურულ წეს-ჩვეულებებსა და ესთეტიკას აერთიანებენ სულების ძალის გამოსაყენებლად ბრძოლაში, საკმაოდ შთამბეჭდავია. იოჰ ასაკურას (Yoh Asakura) მისია, მოიგოს შამანების ბრძოლა და გახდეს ეპონიმური შამან კინგი, მას ნამდვილად მომხიბვლელ ბრძოლებში ახვევს. მაგრამ 2021 წლის რიმეიკიც კი ვერ გადმოსცემს ამას ასეთი ეფექტურობით, რადგან თავად ისიც საშინლად იტანჯება ტემპის პრობლემებისგან, მიუხედავად იმისა, რომ მანგა იმ დროისთვის დიდი ხნის დასრულებული იყო. „შამან კინგის“ მსგავსი ისტორიების შემთხვევაში, განსაკუთრებით სასტიკი ბრძოლებისას, როგორიცაა იოჰან ფაუსტ VIII (Johann Faust VIII), უმჯობესია უბრალოდ მანგით ისიამოვნოთ. ალბათ არ არის კარგი ნიშანი „Xebec“-ისთვის. ეს 2000 წლის ანიმე ოდესღაც ჰარემის კლასიკად, ყველა დროის რომანტიკულ კომედიად ითვლებოდა და ხშირად ჩნდებოდა ნაბეჭდ რეკლამებში, მაგალითად, „Shonen Jump“-ის ყოველთვიურ ჩრდილოეთ ამერიკის გამოცემებში. თუმცა დღესდღეობით, კეიტარო ურაშიმას (Keitarō Urashima) ლეგენდარული ამბავი ნაკლებად არის მარადიული, შემქმნელის კარიერის განმსაზღვრელი კლასიკა და უფრო ფორმულარული რელიქვია. კეიტარო, რომელსაც სურს შეასრულოს ბავშვობის მეგობრისთვის მიცემული დაპირება, ამაოდ ცდილობს ტოკიოს უნივერსიტეტში ჩაბარებას, რათა კვლავ შეხვდეს მას. მაგრამ რადგან ის აგრძელებს მისაღები გამოცდის ჩავარდნას, კეიტარო აღმოჩნდება ბებიის სასტუმროში, სადაც აღმოაჩენს, რომ მან ის გოგონებით დასახლებულ აპარტამენტებად გადააქცია. ტიპიურად გამოუცდელი მამრობითი სქესის მთავარი გმირის, არასტაბილურ მდედრობითი სქესის მაცხოვრებლებთან ერთად, სერიალი ხშირად აყენებს კეიტაროს კომპრომატულ სიტუაციებში, სანამ ის თავის მდგმურებს ეძებს. ერთ-ერთი კონკრეტული მაცხოვრებელი, ნარუ ნარუსეგავა (Naru Narusegawa), შესაძლოა სწორედ ის გოგონა იყოს, რომელსაც კეიტარომ დაპირება მისცა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი გაუგებრობებით სავსე კომედია განმეორებადია, ის მაინც სიყვარულით ახსოვთ ზოგიერთს. თავად იაპონური „Beast King GoLion“-ის გაწყლიანებული ამერიკული ლოკალიზაცია, „ვოლტრონი: სამყაროს დამცველი“ (Voltron: Defender of the Universe), 80-იანი წლების პროდუქტია. მისი წარმოშობა „Toei Animation“-ის სერიალს უკავშირდება, რომელიც უმეტესწილად იმისთვის შეიქმნა, რომ თითქმის ყველა ეპიზოდში წარმოდგენილი ყოფილიყო ამაღელვებელი ბრძოლები რთული, კომბინირებული „სუპერ რობოტის“ სცენით; ის უკეთესი იყო, როგორც ეპიზოდური, ყოველკვირეული „კვირის მონსტრის“ ანიმე ბავშვებისთვის, რომლებიც ყოველ კვირას უყურებდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ მისი შემდგომი გადატვირთვები (reboots) შესაძლოა განსხვავდებოდეს ფრენჩაიზის მემკვიდრეობის თვალსაზრისით, სერიალი, მათ შორის მისი შემდგომი გამოყენება „Armored Fleet Dairugger XV“-ის, სწრაფად მოსაწყენი ხდება დღევანდელ ანიმეების „ბინგ-ვოჩინგის“ (binge-watching) კლიმატში. მოძველებული ანიმაციით, გამარტივებული ბოროტმოქმედებითა და განზრახ პროგნოზირებადი ეპიზოდური სტრუქტურით, ორიგინალი „ვოლტრონი“ საუკეთესოდ რჩება ბედნიერ ბავშვობის მოგონებად. შემოქმედის, კაზუკი ტაკაჰაშის (Kazuki Takahashi), ხსოვნისადმი უდიდესი პატივისცემით და იმ მონსტრულად პოპულარული სავაჭრო ბარათების თამაშის გათვალისწინებით, რომელიც მან გაავრცელა, „იუ-გი-ო!“-ს (Yu-Gi-Oh!) ნოსტალგიური ფანები საკმაოდ მკაცრად, „ვარდისფერი სათვალეებით“ უყურებენ. ეს გასაკვირი არც არის, რადგან სერიალი ესთეტიკურად მაინც მყარად გამოიყურება, „Studio Gallop“-ის მიერ ტაკაჰაშის პერსონაჟების დიზაინის შესანიშნავი ხელახალი შექმნის წყალობით. თუმცა, თავად ანიმე, განსაკუთრებით „Duel Monsters“-ის ეპოქის ყველაზე ცნობილი არკებიდან, რეტროსპექტულად რთული სანახავია. 4Kids-ის ეპოქის სასაცილოდ ცუდი ცენზურის გამოკლებით, „იუ-გი-ო!“-მ საფუძვლიანად შექმნა ყველა ბარათი, რომელიც მასში იყო წარმოდგენილი, სუპერ-მაგარ გამოსახულებად, ამავდროულად ვითომ ყურადღებას აქცევდა იმ თამაშის წესებს, რომელსაც სავარაუდოდ უწევს პროპაგანდას, თუმცა 2000-იანი წლების ხისტი ანიმაციით. ეს მოიცავს ისეთ მომენტებს, როგორიცაა იუგის (Yugi) გადამწყვეტი „Horn of Summoning Dragon“-ის მომენტი „Battle City“-დან, ან ის დრო, როდესაც სეტო კაიბა (Seto Kaiba) ლეგიტიმურად დაემუქრა თვითმკვლელობით, თუ ის იუგისთან წააგებდა „Duelist Kingdom“-ში. შეიძლება ვიკამათოთ დაუჯერებლობის შეჩერებაზე იმ დროისთვის, როდესაც ისინი არღვევენ წესებს, მაგრამ...